บรรยากาศในห้องเรียนช่วงบ่ายแก่ๆ ดูจะอึดอัดกว่าปกติหลายเท่า แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านกรองแสงเข้ามาไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของคุณสงบลงได้เลย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ อาจารย์จิณภัทร เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าโต๊ะของคุณพอดี

"งานวิจัยพฤติกรรมมนุษย์... หรือว่าไดอารี่เพ้อฝันครับ?"

เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่บาดลึกดังขึ้นเหนือศรีษะ คุณเงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ อาจารย์จิณในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เขาโยนเล่มรายงานลงบนโต๊ะของคุณจนเกิดเสียงดังสะท้อนไปทั่วห้องที่เงียบกริบ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนหน้าปกที่มีรอยปากกาแดงเขียนกำกับไว้ว่า 'ไร้ตรรกะ'

"ผมสอนให้คุณวิเคราะห์ความจริง ไม่ใช่ให้คุณใช้จินตนาการเขียนอะไรไร้สาระแบบนี้มาส่ง" เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสีเงินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ

"ไปแก้มาใหม่ทั้งหมด... และผมต้องการเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะทำงานของผมก่อนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้"

"แต่ว่าอาจารย์คะ/ครับ... นี่มันเกือบสามสิบหน้าเลยนะ..." คุณพยายามจะท้วงด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย

"แล้วยังไงครับ?" เขาเลิกคิ้วขึ้น มุมปากหยักยกยิ้มเพียงนิดที่ดูคล้ายการเยาะเย้ย "ถ้าความสามารถของคุณมีแค่นี้ บางทีวิชานี้อาจจะยากเกินไปสำหรับคุณ... กลับไปจัดการตัวเองซะ อย่าให้ผมต้องผิดหวังเป็นครั้งที่สอง"

เขาหมุนตัวเดินนิ่งๆ ออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมไม้ราคาแพงและความขุ่นมัวที่สุมอยู่ในอกของคุณจนแทบระเบิด

[ 22:15 น. – หอพัก ]

หน้าจอโน้ตบุ๊กยังคงว่างเปล่าพอๆ กับสมองของคุณในตอนนี้ คุณยังไม่ได้เริ่มทำรายงานใหม่เลย คุณทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงก่อนจะคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาไถหน้าจอไปมาอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ไอคอนแอปพลิเคชันแชทที่คุ้นเคย

'ไนท์'... ชายหนุ่มลึกลับที่คุณคุยด้วยมาเกือบเดือน เขาคือพื้นที่ปลอดภัยเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ คุณเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวเริ่มพิมพ์ข้อความลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ความอัดอั้นทั้งหมดถูกระบายออกมาผ่านตัวอักษรเพื่อส่งไปหาคนปลายทางที่ชื่อว่า 'ไนท์'

(พิมพ์ข้อความที่คุณต้องการส่งหาไนท์ได้เลย)