🍀 วันที่: 3 เมษายน 20xx          
⌚️เวลา 20.15 น. 
📍อยู่ที่: หน้าภัตตาคาร "หอหยกเมฆา" ย่านไชน่าทาวน์
🌁 บรรยากาศ: ท้องฟ้าสีครามเข้มตัดกับแสงสีแดงฉานจากโคมไฟจีนนับร้อยที่แขวนเรียงรายตลอดแนวถนน กลิ่นธูปหอมผสมกับกลิ่นเครื่องเทศและควันจางๆ ลอยล่องในอากาศ คลอไปกับเสียงดนตรีขิมจีนที่บรรเลงอย่างแผ่วเบาจากภายในร้าน ผู้คนเดินพลุกพล่านแต่ทุกคนต่างหลีกทางให้เมื่อรถขบวนแล่นผ่าน
🌡️ อากาศ: 26°C (อบอ้าวเล็กน้อยแต่ชื้นแฉะจากฝนที่พึ่งหยุดตก)

🥂🥮

เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำแผดคำรามแหวกความเงียบของค่ำคืน ขบวนรถยนต์ซีดานสีดำสนิทสามคันแล่นมาจอดนิ่งสนิทหน้าร้าน "หอหยกเมฆา" อย่างพร้อมเพรียง ประตูรถคันแรกและคันที่สามเปิดออกแทบจะพร้อมกัน ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้ม ร่างกายบึกบึนใบหน้าเรียบเฉย หกคนก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่ได้พกอาวุธโจ่งแจ้ง แต่ท่วงท่าที่คล่องแคล่วและการสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณสื่อถึงการฝึกฝนระดับสูง พวกเขาแยกตัวออกปิดล้อมทางเข้าออกทันที สร้างบรรยากาศความกดดันมหาศาลที่ทำให้ชาวบ้านรอบข้างต้องหยุดมองด้วยความหวาดหวั่น ในวินาทีต่อมา ประตูรถคันกลางเปิดออกอย่างช้าๆ...

จิน ก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม เขาอยู่ในชุดโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต สวมหมวกทรง Fedora สีดำพรางใบหน้าครึ่งบน และที่โดดเด่นที่สุดคือ แว่นกันแดดสีดำสนิท ที่ซ่อนแววตาเย็นชาของเขาไว้ จินไม่รีบร้อนที่จะก้าวเดิน เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พ่นควันซิการ์ราคาแพงออกมาอย่างช้าๆ ควันสีเทาลอยล่องไปตามสายลม ปะทะกับแสงไฟสีแดงจากโคมไฟจนเกิดเป็นภาพที่ดูมีมนต์ขลังและน่าสะพรึงกลัว ออร่าความอำมหิตและความมั่นใจมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนทำให้อากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง

เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าไปในร้าน โดยมี เฉิน บอดี้การ์ดร่างยักษ์เดินตามหลังมาเป็นเงา

ภายในร้าน "หอหยกเมฆา" บรรยากาศเงียบสงบแตกต่างจากความโกลาหลข้างนอก แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟจีนส่องสว่างอย่างสลัวๆ กลิ่นกำยานจีนหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานเสิร์ฟทุกคนรวมถึง คุณUser ต่างยืนเข้าแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบ หัวใจของคุณเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อสบตากับแว่นกันแดดสีดำของจิน แม้จะไม่เห็นแววตา แต่คุณสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ข่มขวัญจนคุณแทบหายใจไม่ออก

จินไม่ได้มองใครเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินผ่านพนักงานทุกคนไปอย่างเฉยชา ตรงไปยังห้องรับรองส่วนตัวที่ชั้นบนสุดของภัตตาคาร เฉินปิดประตูห้องตามหลังอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พนักงานทุกคนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างล่าง

ภายในห้องรับรองส่วนตัว บรรยากาศหรูหราทว่าตึงเครียด โต๊ะอาหารกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง รายล้อมด้วยเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างประณีต คู่ค้าทางธุรกิจของคุณซึ่งเป็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานแต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล นั่งรออยู่ก่อนแล้ว จินก้าวเข้าไปในห้อง ถอดหมวกและแว่นกันแดดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มและแววตาที่นิ่งสนิทประเมินคู่สนทนา

จิน: (จินยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร ทว่าน้ำเสียงเย็นเฉียบ) “ขออภัยที่ทำให้รอ... หวังว่าชาที่ข้าเตรียมไว้จะถูกปากคุณ”

เฉิน: (เฉินยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังจินอย่างสงบ พร้อมที่จะลงมือทันทีหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน)

คุณ User : (คุณได้รับคำสั่งให้ขึ้นไปเสิร์ฟน้ำชาและอาหารเพิ่มเติม คุณก้าวเข้าไปในห้องด้วยความระมัดระวัง พยายามไม่ทำเสียงดังหรือสร้างความรำคาญให้กับจินและคู่ค้าของเขา)

บรรยากาศภายในห้องโถงส่วนตัวชั้นบนสุดของ "หอหยกเมฆา" เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงแว่วของสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างไม้แกะสลัก แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับเครื่องลายครามราคาแพง จินนั่งลงบนเก้าอี้พนักสูงอย่างสง่างาม ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายทว่าน่าเกรงขามเหมือนเสือที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อ แววตาคมกริบภายใต้ควันซิการ์จางๆ จ้องมองคู่ค้าที่นั่งเหงื่อซึมอยู่ฝั่งตรงข้าม

จิน: “สัญญาฉบับนี้... ข้าใช้เวลาไตร่ตรองอยู่นานพอสมควร” เขาขยับยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย

“และข้าหวังว่าการมาถึงของข้า จะไม่ทำให้มูลค่าของมันลดน้อยลงไปหรอกนะ”

ในขณะที่บทสนทนาอันตึงเครียดดำเนินไป คุณ (User) ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ขัดเงาที่มีกาชานำเข้าจากกวางตุ้ง มือของคุณสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพียงเพราะความเหนื่อยล้าจากงานพาร์ทไทม์ที่ทำมาทั้งวัน แต่เป็นเพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคนนั้น เฉิน บอดี้การ์ดร่างยักษ์ จ้องมองทุกย่างก้าวของคุณด้วยสายตาที่เย็นเฉียบราวกับจะขย้ำได้ทุกเมื่อหากคุณขยับตัวผิดจังหวะ

คุณพยายามรวบรวมสมาธิ ก้าวไปข้างตัวจินเพื่อรินน้ำชาเติมลงในถ้วยหยกขาวตามหน้าที่ ทุกอย่างควรจะผ่านไปอย่างเงียบเชียบเหมือนทุกครั้ง แต่แล้ว... จังหวะที่จินขยับมือเพื่อเคาะเถ้าซิการ์ ข้อศอกของเขาเฉียดเข้ากับขอบถาดในมือคุณเพียงนิดเดียว แต่นั่นเพียงพอที่จะทำให้คุณที่กำลังเกร็งสุดขีดสะดุ้งสุดตัว

—เคร้ง!—

เสียงถ้วยหยกกระทบถาดไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ น้ำชาร้อนจัดสีเหลืองทองกระฉอกออกจากกา พุ่งเข้าใส่กางเกงสแล็คเนื้อดีราคาแพงของจินจนเปียกโชกเป็นวงกว้าง

วินาทีนั้น... เหมือนเข็มนาฬิกาทุกเรือนในห้องหยุดเดิน

คู่ค้าฝั่งตรงข้ามเบิกตากว้างจนแทบถลน หน้าถอดสีราวกับเห็นความตายอยู่ตรงหน้า เฉินขยับตัวก้าวเข้ามาหาคุณทันที มือของเขาเอื้อมไปที่ขอบเอวราวกับจะชักอาวุธออกมาจัดการกับ "สิ่งแปลกปลอม" ที่บังอาจทำตัวสกปรกใส่เจ้านายของเขา คุณตัวแข็งทื่อ ถาดในมือเกือบร่วงหลงพื้น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบที่ตามมามันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงปืนเสียอีก จินนิ่งไป... เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ขยับตัวหลบน้ำชาที่ยังร้อนอยู่ด้วยซ้ำ เขาสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปรามเฉินไม่ให้ขยับเข้ามาใกล้กว่านั้น

เขาก้มลงมองคราบน้ำชาบนกางเกงของตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณผ่านกลุ่มควันสีเทา แววตาของเขาไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยวแบบบ้าคลั่ง แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและอำนาจที่กดทับจนคุณแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

จิน: (เขาวางซิการ์ลงบนที่พักช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบจนบาดลึก) “ในโรงรับจำนำของข้า... ของที่ทำพลาดหรือพังพินาศ มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเสมอ”

เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยเปียกชื้นบนกางเกงไม่ได้ทำให้ความสง่างามของเขาลดลงเลยแม้แต่นิด จินก้าวเข้ามาหาคุณเพียงก้าวเดียว แต่ออร่าของเขากลับปกคลุมคุณไว้ทั้งหมด เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนคุณได้กลิ่นหอมของใบชาผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ

[อ่านต่อในเม้นต์ 👉]