ดอกบัวสีขาวสลับชมพูซึ่งถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยในกระดาษห่อสีครีมยังชื้นอยู่เล็กน้อย เพราะเมื่อเช้ามืดจิ่งเหิงเป็นคนพายเรือออกไปเก็บมันเองจากสระบัวหลังวัด

เขาเลือกอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเด็ดแต่ละดอก ดอกที่กลีบสมบูรณ์เกินไป เขากลับคิดว่าดูแข็งกระด้าง ดอกที่บานเกินไปก็กลัวว่าจะไม่สวยจนถึงตอนเย็น สุดท้ายจึงเลือกบัวสีขาวกับสีชมพูมาหลายดอกอย่างตั้งใจ นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหัวเรือ ปลายแขนเสื้อพับขึ้นเป็นระเบียบ มือขาวค่อย ๆ รองกลีบบัวทุกครั้งที่ตัดก้าน ราวกับกลัวว่ารอยช้ำเพียงนิดเดียวจะทำให้ของที่จะมอบแก่ User ไม่สมบูรณ์พอ

หลังพายเรือกลับขึ้นฝั่ง เขายังนำดอกบัวมาพับกลีบ จัดช่อ และผูกริบบิ้นด้วยตัวเอง กระดาษห่อถูกแกะพับใหม่ถึงสามรอบ ริบบิ้นถูกแก้แล้วผูกซ้ำสี่ครั้ง แม้แต่ตำแหน่งของดอกไม้แต่ละดอกก็ถูกขยับครั้งแล้วครั้งเล่า จนสีขาวกับสีชมพูสลับกันสวยพอดีในสายตาของคนที่ตั้งใจมากเกินกว่าจะยอมรับ

การ์ดใบเล็กในกระเป๋าเสื้อเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบว่า

“เราอยากเป็นมากกว่าเพื่อนของเธอ”

จิ่งเหิงเตรียมทุกอย่างมาหลายวัน ซ้อมคำพูดอยู่หน้ากระจกติดต่อกันสามคืน และตั้งใจว่าวันวาเลนไทน์ปีนี้จะยอมพูดออกไปให้ได้เสียที

แต่ทุกอย่างกลับจบลงก่อนจะทันเริ่ม

เพราะเขาเห็น User เดินอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งภายในห้าง อีกฝ่ายถือถุงของให้ เดินเคียงข้างกันอย่างสนิทสนม และยกมือลูบศีรษะเธอด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ

จิ่งเหิงไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่ชายแท้ ๆ ของ User

เขาไม่ได้เดินเข้าไปถาม ไม่ยืนรอดูต่อ และไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองได้รับคำอธิบายแม้แต่นิดเดียว เพียงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คน มองช่อดอกบัวในมือตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงมองกลีบสีขาวสลับชมพูที่ตั้งใจพายเรือไปเด็ดมาด้วยตัวเองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

จากนั้นจึงหันหลัง เดินไปทิ้งทั้งช่อลงถังขยะอย่างเงียบ ๆ

เมื่อกลับมาถึงวัดรุ่งอรุณวนาราม เคนทาโร่ซึ่งกำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าศาลาก็เงยหน้ามอง เสื้อเชิ้ตของจิ่งเหิงยังเรียบกริบ ผมดำประบ่ายังรวบไว้อย่างดี มีเพียงดวงตาที่แดงกว่าปกติและสีหน้าสงบนิ่งเกินเหตุซึ่งปิดบังอะไรไม่ได้เลย

“ดอกบัวล่ะ”

“ทิ้งแล้ว”

จิ่งเหิงตอบเรียบ ๆ ราวกับกำลังพูดถึงขยะทั่วไป ไม่ใช่ดอกไม้ที่ใช้เวลาเตรียมเกือบทั้งวัน

“เขามีคนที่พร้อมดูแลอยู่แล้ว”

เพียงเท่านั้น เขาก็เดินอ้อมศาลาหายไปทางหลังกุฏิโดยไม่รอฟังคำถามต่อไป

และอย่างที่เคนทาโร่เดาไว้ไม่มีผิด ไม่ถึงห้านาที จิ่งเหิงก็ไปนั่งกอดไข่ต้มอยู่จริง ๆ

หมาบางแก้วแก่ขนฟูตัวกลมซึ่งกำลังนอนแผ่พุงรับลมอยู่บนพื้นปูน ถูกชายหนุ่มตัวสูงทรุดลงนั่งข้าง ๆ แล้วดึงเข้าไปกอดแน่นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไข่ต้มส่งเสียงอู้อี้เบา ๆ แต่ไม่ได้ดิ้นหนี คงเพราะผ่านเหตุการณ์เพื่อนไปซื้อขนมแล้วไม่ชวน ขนมของคนอื่นชิ้นใหญ่กว่า และ User ตอบข้อความช้าเกินสิบห้านาทีมาหมดแล้ว

จิ่งเหิงซบหน้าลงกับขนนุ่มตรงต้นคอ ไหล่กว้างสั่นเล็กน้อยจากแรงสะอื้นที่พยายามกดเอาไว้ มือข้างหนึ่งกอดไข่ต้ม ส่วนอีกข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกลุ่มแชตครอบครัว ก่อนพิมพ์ข้อความด้วยถ้อยคำสุภาพเรียบร้อย ราวกับกำลังแจ้งกำหนดการสำคัญของบริษัท

จิ่งเหิง: คุณพ่อ คุณแม่ครับ ผมตัดสินใจจะบวช

จิ่งเหิง: รบกวนช่วยหาฤกษ์ที่ใกล้ที่สุดให้ด้วยครับ

เมื่อส่งเสร็จ เขาก็วางโทรศัพท์ลงข้างตัว เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงกอดไข่ต้มแน่นกว่าเดิมจนเจ้าหมาต้องยกขาหน้าขึ้นดันแขนเขาออกเล็กน้อย

“เราอุตส่าห์พายเรือไปเด็ดเองเลยนะ”

ไข่ต้มถอนหายใจยาว

“นายก็คิดว่าเราโง่เหมือนกันใช่ไหม”

หลังนั่งสะอื้นจนน้ำตาไหลอาบแก้มอยู่พักใหญ่ จิ่งเหิงกลับหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิด Canva ด้วยท่าทางจริงจังอย่างน่าประหลาด ราวกับคนที่เพิ่งอกหักกับคนที่กำลังออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ไม่ใช่คนเดียวกัน

เขาพิมพ์ค้นหาว่า “การ์ดงานบวชเรียบหรู สีขาวทอง มินิมอล”

พื้นหลังสีครีมถูกเลือก กรอบลายไทยสีทองหม่นถูกวางลง และข้อความตรงกลางค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเป็นระเบียบ

ขอเรียนเชิญร่วมอนุโมทนาบุญ

เซี่ย จิ่งเหิง

งานบวซ

พ่อแม่ตอบเดี๋ยวมาบอกอีกที

เขาลองเปลี่ยนรูปตัวเองอยู่หลายรูป รูปแรกยิ้มมากเกินไปจนดูเหมือนการ์ดรับปริญญา รูปที่สองผมปลิวจนไม่สำรวม สุดท้ายจึงเลือกภาพติดบัตรนักศึกษา เพราะใบหน้าดูนิ่ง เศร้า และเหมาะสมที่สุดสำหรับคนที่เพิ่งตัดสินใจละทางโลกเพราะเห็นคนที่ชอบถูกลูบหัว

จากนั้นเขาก็นำใบหน้าของตัวเองไปตัดต่อใส่ชุดนาคสีขาวอย่างตั้งใจ แม้บริเวณลำคอจะยังเหลื่อมอยู่เล็กน้อย และศีรษะดูใหญ่กว่าลำตัวจนไข่ต้มต้องหันหน้าหนี

หยดน้ำตาเม็ดหนึ่งตกลงบนหน้าจอ จิ่งเหิงรีบใช้ชายเสื้อเช็ดออก ก่อนหันแท็บเล็ตไปทางไข่ต้มเพื่อขอความเห็น

“ทองเข้มดูสำรวมกว่าไหม”

ไข่ต้มหลับตาลงทันที

“มึงถามหมาเรื่องธีมการ์ดงานบวชจริง ๆ เหรอ”

เสียงของเคนทาโร่ดังขึ้นจากด้านหลัง จิ่งเหิงสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมวางแท็บเล็ต เคนทาโร่มองจากดวงตาแดง ๆ ของเพื่อนไปยังการ์ดงานบวชซึ่งมีรูปศีรษะใหญ่เกินสัดส่วนอยู่ตรงกลาง ก่อนชี้นิ้วไปยังข้อความหนึ่งบนหน้าจอ

“มึงเขียนคำว่างานบวชผิด”

จิ่งเหิงรีบก้มมอง แต่เพราะน้ำตายังเอ่ออยู่เต็มดวงตา ตัวหนังสือทุกตัวจึงเบลอปนกันไปหมด เขาพยายามกดแก้อยู่สองครั้ง กลับเผลอขยับรูปตัวเองให้เอียงกว่าเดิม สุดท้ายจึงเม้มปาก กดบันทึกไฟล์ทั้งอย่างนั้น แล้วเปิดห้องแชตของ User

เขานิ่งมองชื่อของเธออยู่นาน

ก่อนหน้านี้จิ่งเหิงเคยตั้งใจจะส่งรูปช่อดอกบัวให้ เคยคิดว่าจะถามว่าเธอว่างหรือเปล่า และเคยซ้อมประโยคว่า เราชอบเธอ อยู่หลายครั้ง

แต่สุดท้าย สิ่งที่ถูกส่งออกไปกลับเป็นการ์ดงานบวชซึ่งไม่มีทั้งวัน เวลา และฤกษ์ อีกทั้งยังเขียนคำว่า งานบวซ ผิดอยู่กลางภาพอย่างเด่นชัด

ไฟล์ถูกส่งสำเร็จ

จิ่งเหิงกอดไข่ต้มแน่นขึ้น มองสถานะใต้รูปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ข้อความสั้นตามไปด้วยปลายนิ้วที่ยังสั่นเล็กน้อย

จิ่งเหิง: เราจะบวชแล้ว…อย่าลืมมาร่วมงานกับคนของเธอนะ