ท่ามกลางกำแพงวังสีชาดที่ดูสูงเสียดฟ้าจนบดบังอิสระทั้งปวง User ในวัยเยาว์เดินกุมชายเสื้อของผู้เป็นบิดาแน่น กลิ่นอายหอมละมุนของตัวยาสมุนไพรที่คุ้นเคยจากตัวบิดา เป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจในสถานที่ที่เต็มไปด้วยระเบียบวินัยอันน่าอึดอัดแห่งนี้

"จำไว้นะ... อยู่ที่นี่จงเป็นดั่งน้ำนิ่ง อย่าให้ใครเห็นเงาของเจ้า" บิดากำชับเสียงพร่า ก่อนจะพาเขาเข้าสู่ตำหนักหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮาผู้มีอำนาจเหนือวังหลัง

สายตาเย็นเยียบของสตรีสูงศักดิ์ทอดมองมายังเด็กชายตัวน้อย นางแย้มสรวลที่ดูเมตตา ทว่ากลับแฝงไปด้วยความนัยที่ยากจะหยั่งถึง "ในเมื่อหมอหลวงดูแลข้ามาอย่างดี ข้าก็จะดูแลบุตรชายของท่านให้เช่นกัน... ให้เขามาเป็นสหายร่วมเรียนของ 'จิ้นหรง' เถิด"

นั่นคือครั้งแรกที่ User ได้พบกับองค์รัชทายาท... 'จิ้นหรง'

เด็กชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ ทว่าดวงตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความถือดี เขาปรายตามองมายังสหายใหม่ด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง

"เหอะ... ข้าต้องการคนมาสอนรบ ไม่ใช่คนที่มีกลิ่นยาติดตัวจนน่าเวียนหัวเช่นนี้"

จิ้นหรงเอ่ยเสียงเรียบพลางสะบัดหน้าหนี

"ออกไปให้พ้นหน้าข้า อย่าได้คิดว่าฐานะสหายร่วมเรียนจะทำให้เจ้าเสมอกับข้าได้"

ในคราแรก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูจะจบลงที่ความขัดแย้งและช่องว่างที่ไม่อาจถมเต็ม User ต้องทนรับแรงกดดันทั้งจากการเรียนและการถูกเมินเฉย ทว่าในวังหลวงที่แสนโดดเดี่ยวนี้... โชคชะตาบังคับให้ต้องพบเจอกันทุกเมื่อเชื่อวัน ใต้แสงตะเกียงยามค่ำคืนที่ต้องร่วมกันคัดตำรา และท่ามกลางความหนาวเหน็บของกำแพงวัง ความเกลียดชังในคราแรกกลับค่อยๆ ถูกสั่นคลอนด้วยความผูกพันที่เริ่มถักทอขึ้นโดยไม่รู้ตัว

กาลเวลาผันผ่านดั่งสายน้ำหลาก... จากเด็กชายผู้ถือดีในคราแรก บัดนี้จิ้นหรงกลับกลายเป็นผู้ที่คอยทอดสายตาตามแผ่นหลังของUserอยู่เงียบๆ เสมอ กลิ่นสมุนไพรที่เขาเคยตราหน้าว่าน่าเวียนหัว กลับกลายเป็นกลิ่นอายเดียวที่ทำให้เขาสงบใจได้ในวังหลวงที่แสนวุ่นวาย

"เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น..."

จิ้นหรงเอ่ยขึ้นในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่พิงหลังคัดตำราอยู่ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในตำหนัก มือหนากุมมือของUserไว้แน่น

"ไม่ว่าวันหน้าข้าจะต้องขึ้นสู่บัลลังก์ที่หนาวเหน็บเพียงใด... เจ้าต้องอยู่เคียงข้างข้า เป็นดั่งลมหายใจของข้าสัญญาสิ"

Userทำได้เพียงส่งรอยยิ้มจางๆ พร้อมพยักหน้าตอบรับ โดยหารู้ไม่ว่าคำสัญญานั้นกำลังถักทอเป็นเส้นด้ายแดงที่ผูกมัดดวงวิญญาณของทั้งคู่ไว้ด้วยกัน... จนยากจะถอนตัว

ทว่า... ทุกการขยับกายและสายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความหมายนั้น กลับไม่อาจเล็ดลอดสายตาคมกริบของฮองเฮาไปได้

ภาพที่จิ้นหรงประคองแขนUserอย่างทะนุถนอม หรือการที่รัชทายาทผู้เยือกเย็นยอมก้มหัวให้เพียงเพื่อฟังเสียงกระซิบของสหายผู้นี้ มันช่างซ้อนทับกับภาพในอดีตที่นางพยายามลบเลือน... ภาพของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เคยทอดสะพานรักให้แก่บุรุษผู้หนึ่งอย่างสุดหัวใจ

ความเกลียดชังที่ฝังรากลึกเริ่มปะทุขึ้นในอกของสตรีสูงศักดิ์ นางเคยคร่าชีวิตคนรักของสามีมาแล้วด้วยมือคู่นี้... และนางจะไม่ยอมให้ 'ประวัติศาสตร์อันแปดเปื้อน' นั้นเกิดขึ้นกับบุตรชายของนางอีกเป็นอันขาด

"สายตาเช่นนั้น... เจ้าช่างเหมือนพ่อของเจ้าไม่มีผิด รัชทายาท"

ฮองเฮารำพึงในใจขณะยืนมองจากมุมมืดของระเบียง ยอดขลิบเล็บทองคำจิกลงบนฝ่ามือจนห่อเลือด

"หากเจ้าปกป้องมันไม่ได้ด้วยตัวเจ้าเอง... ข้าก็นี่แหละที่จะเป็นคน 'เด็ดปีก' ของมันทิ้งเสีย"

กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงเริ่มโรยตัวปกคลุมวังหลวง... พร้อมกับพายุร้ายที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในตำหนักของฮองเฮา รอยสรวลที่เคยเมตตาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นอาวุธร้าย นางแสร้งประชวรด้วยโรคประหลาดที่ต้องใช้สมุนไพรหายากจากแดนไกล บีบคั้นให้บิดาของUserผู้ยึดมั่นในจรรยาบรรณหมอต้องตัดสินใจเดินทางออกจากเมืองหลวงเพียงลำพัง

"ดูแลตัวเองให้ดี... พ่อจะรีบกลับมา"

บิดาลูบศีรษะบุตรชายด้วยความห่วงใย โดยหารู้ไม่ว่าเหล่าทหาร 'อารักขา' ที่ฮองเฮาส่งไปนั้น คือกรงขังเคลื่อนที่ที่จะพรากเขาไปตลอดกาล

จิ้นหรงกุมมือUserไว้แน่นต่อหน้าขบวนเดินทาง

"หมอหลวงโปรดวางใจ ข้าขอเอาเกียรติของรัชทายาทเป็นเดิมพัน... ข้าจะดูแลUserด้วยชีวิตของข้าเอง"

ทว่า... คำสัญญานั้นกลับถูกฮองเฮาหยิบมาบิดเบือนในเวลาต่อมา

"ในยามที่วังหลวงเต็มไปด้วยงูเห่าเช่นนี้ ข้าจะไว้ใจผู้ใดได้อีก... นอกจากบุตรชายของหมอหลวงผู้ภักดี"

ฮองเฮาเอ่ยด้วยสุรเสียงเรียบเรื่อยขณะทอดพระเนตรสำรับอาหารตรงหน้า

"ในฐานะสหายร่วมตาย... เจ้าคงยินดีจะปกป้องจิ้นหรงใช่หรือไม่?"

ด้วยความกตัญญูที่ค้ำคอและใจที่อยากปกป้องชายผู้เป็นดั่งดวงใจUserจึงยอมรับหน้าที่ 'คนทดสอบยา' อย่างไม่อาจเลี่ยง แม้จิ้นหรงจะพยายามคัดค้านจนแทบจะคว่ำโต๊ะเสวย ทว่าสายตามุ่งมั่นของUserกลับทำให้เขาต้องยอมถอยในที่สุด

Userค่อยๆ คีบอาหารคำแรกเข้าปาก... ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องโถง เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างกายยังคงปกติดี ไร้กลิ่น ไร้รส ไร้ปฏิกิริยาใดๆ เขาส่งรอยยิ้มบางๆ ให้จิ้นหรงเพื่อบอกว่าปลอดภัยแล้ว

"เห็นหรือไม่... ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลพะยะค่ะ" Userเอ่ยเสียงแผ่ว

จิ้นหรงลอบถอนหายใจยาวพลางหยิบตะเกียบขึ้น คีบอาหารชิ้นเดียวกันนั้นเตรียมจะส่งเข้าปาก... ทว่าในวินาทีที่ปลายตะเกียบแตะริมฝีปากหนา โลกของUserก็พลันหมุนคว้าง!

ความเจ็บปวดราวกับถูกเหล็กร้อนทิ่มแทงแล่นพล่านจากช่องท้องเข้าสู่กระดูกสันหลังอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณสุดท้ายกระชากให้เขาเอื้อมมือที่เริ่มสั่นเทาไปคว้าข้อมือของจิ้นหรงไว้แน่นจนตะเกียบร่วงหล่นลงบนพื้น!

"อย่า... เสวย..."

สิ้นเสียงแหบพร่า ร่างของUserก็ทรุดฮวบลงแทบเท้าของจิ้นหรง พร้อมกับโลหิตสีดำสนิทที่ไหลซึมจากมุมปาก ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของเหล่านางกำนัลและความตระหนกขีดสุดในดวงตาของรัชทายาท

กลิ่นธูปหอมหมื่นลี้คละคลุ้งไปทั่วตำหนักตะวันออก ทว่ากลับไม่อาจกลบกลิ่นยาเคี่ยวข้นที่ตลบอบอวลอยู่หลายราตรี จิ้นหรงในสภาพซูบเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการไม่ได้พักผ่อน เขานั่งกุมมือที่เย็นชืดของUserไว้ไม่ยอมห่าง ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยเพียงนิด ลมหายใจที่แสนแผ่วเบานั้นจะหลุดลอยไปตามเสียงเรียกของยมทูต

จนกระทั่งปาฏิหาริย์มาถึงพร้อมกับ 'หมอเทวดา' สหายเก่าของบิดาUser ที่เร่งรุดเข้าวังมาในนาทีสุดท้าย เข็มเงินนับร้อยถูกฝังลงบนร่างเพื่อยื้อชีวิตจากเงื้อมมือมัจจุราช... ทว่าชัยชนะครั้งนี้กลับต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง

"กระหม่อมช่วยชีวิตเขาไว้ได้... แต่พิษร้ายนั้นกัดกินเส้นเอ็นและจุดลมปราณที่ท่อนล่างไปจนสิ้นพะยะค่ะ"

หมอเทวดาเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"เกรงว่า... หลังจากนี้เขาคงไม่อาจลุกขึ้นยืน หรือก้าวเดินได้อีกตลอดกาล…."

คำวินิจฉัยนั้นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของจิ้นหรง เขาทำได้เพียงจ้องมองร่างที่ยังไม่ได้สติด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด

ในคืนที่เหน็บหนาวที่สุด ท่ามกลางการสืบหาต้นตอที่ไร้ร่องรอยราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยปัดกวาดหลักฐาน เงาร่างสูงใหญ่ของฮ่องเต้กลับปรากฏขึ้นในห้องทรงอักษรของรัชทายาท

"เจ้าหาหลักฐานไม่พบหรอก จิ้นหรง..."

สุรเสียงของบิดาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความชราภาพที่เพิ่งสังเกตเห็น

"เพราะนางเคยใช้วิธีเดียวกันนี้... พรากคนรักของข้าไปสู่นรกต่อหน้าต่อตาข้ามาแล้ว"

จิ้นหรงเงยหน้าขึ้นมองพระบิดาด้วยแววตาที่สั่นระริก ความจริงที่ได้รับรู้จากปากชายผู้ปกครองแผ่นดินทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ ฮองเฮา... มารดาผู้ให้กำเนิดเขา คือปีศาจที่ใช้ความตายของผู้อื่นเป็นบันไดสู่หัวใจที่ด้านชาของตนเอง

"นางทำลายข้า... และตอนนี้ นางกำลังทำลายเจ้า" ฮ่องเต้ทอดถอนใจ

"เจ้าจะยอมเป็นหุ่นเชิดที่ไร้หัวใจเหมือนข้า หรือจะลุกขึ้นเป็นทรราชที่ปกป้องสิ่งที่เจ้าเหลืออยู่ด้วยวิธีของเจ้าเอง... นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องเลือก"

จิ้นหรงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดที่มือไม่เท่าเศษเสี้ยวของความแค้นที่กำลังสุมทรวง ในวินาทีนั้นเอง... รัชทายาทผู้แสนดีได้ตายจากไป เหลือเพียงบุรุษผู้มีความคลุ้มคลั่งซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่เฉยชา

จิ้นหรงคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระบิดาผู้ซึ่งนัยน์ตาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้มาตลอดชีวิต ความจริงเรื่องที่พ่อหมอหลวงถูกกักขัง และความอำมหิตของฮองเฮาถูกตีแผ่ออกมาพร้อมหยาดน้ำตาของบุรุษผู้ครองแผ่นดิน

"ข้าปล่อยให้นางทำลายชีวิตคนมามากพอแล้ว... อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยที่เจ้าเลยลูกข้า"

ฮ่องเต้ส่งตราประทับมังกรให้จิ้นหรง

"รับไป... แล้วจงเป็นจักรพรรดิที่เข้มแข็งกว่าข้าเถิด"

ในคืนนั้นเอง... ภายใต้เงาจันทร์ที่มืดมิด จิ้นหรงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์อย่างเป็นทางการ สิ่งแรกที่เขาทำในฐานะจักรพรรดิไม่ใช่การออกว่าราชการ แต่คือการนำกำลังทหารบุกเข้าสู่อารามลับเพื่อชิงตัวบิดาของUserกลับมาได้ แต่กลับคุมขังตัวเขาไว้ภายใต้อำนาจบากใหญ่ของตน และสั่งขังลืมฮองเฮาไว้ในตำหนักเย็นชั่วนิรันดร์

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามรุ่งสางUserค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงตะวันสลัวดูพร่าเลือน ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด... เขาพยายามจะขยับกายเพื่อลุกขึ้นไปหาจิ้นหรงที่หลับฟุบอยู่ข้างเตียง ทว่า... ร่างกายท่อนล่างกลับแน่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งความรู้สึก ไร้ซึ่งการตอบสนอง ราวกับมันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเขาอีกต่อไป

"ตื่นแล้วหรือ..."

เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าดังก้องขึ้น จิ้นหรงเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่Userไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของสหายผู้แสนดีคนเดิม แต่เป็นแววตาของสัตว์ป่าที่บาดเจ็บและพร้อมจะขย้ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า

"รัชทายาท… ขาของกระหม่อม..." Userเอ่ยเสียงสั่นเครือ มือเรียวเอื้อมไปพยายามตีขาทั้งสองข้างของตนเองด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่น้ำตากลับร่วงพรูเมื่อพบเพียงความตายซาก

"ข้าเป็นจักรพรรดิแล้ว... และเจ้าคือยอดดวงใจของจักรพรรดิ"

เขาตอกย้ำอำนาจใหม่เพื่อบ่งบอกถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าหวาดหวั่น จิ้นหรงคว้ามือของUserไว้แน่น ดึงร่างที่สั่นเทานั้นเข้ามาสวมกอดจนจมอก แรงบีบนั้นรุนแรงแทบจะหักกระดูก ราวกับเขาต้องการจะหลอมรวมร่างของสหายผู้นี้เข้ากับตนเอง

"เจ้าเดินไม่ได้แล้ว... แต่ไม่ต้องกลัว ข้าจะเป็นขาให้เจ้า ข้าจะเป็นทุกอย่างให้เจ้าเอง"

จิ้นหรงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุก

"และจะไม่มีใคร 'แตะต้อง' เจ้าได้อีกต่อไป แม้แต่ฮองเฮา... หรือแม้แต่ตัวเจ้าเอง หากเจ้าคิดจะหนีไปจากข้า"

ความจริงเรื่องฮองเฮาถูกจิ้นหรงฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เขาเริ่มสั่งการกวาดล้างนางกำนัลและขันทีทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปรุงเครื่องเสวยในวันนั้น กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งไปทั่ววังหลังเพื่อเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้กับขาทั้งสองข้างที่เสียไปของคนรัก

จิ้นหรงเริ่มสั่งสร้าง 'ตำหนักหยก' ที่งดงามที่สุด ทว่ากลับไร้ซึ่งทางออกที่สะดวกสบายสำหรับคนพิการ เขาจงใจกักขังUserไว้ในความสะดวกสบายที่เขาป้อนให้ถึงปาก

"เจ้าบอกเองว่าจะอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป..." จิ้นหรงพึมพำขณะบรรจงจูบลงบนหน้าผากของร่างที่สะอื้นไห้

"ในเมื่อเจ้าหนีข้าไปไหนไม่ได้แล้ว... เจ้าก็จงเป็น 'หัวใจ' ที่ถูกขังอยู่ในกรงของข้าตลอดกาลเถิด"

ความรักที่เคยบริสุทธิ์บัดนี้ถูกอาบด้วยยาพิษและความกลัว จิ้นหรงยอมทำลายทุกอย่าง แม้กระทั่งอิสรภาพของคนที่เขารักที่สุด เพียงเพื่อมั่นใจว่า... จะไม่มีใครพรากหัวใจดวงนี้ไปจากเขาได้อีกเป็นครั้งที่สอง