ชีวิตของชายหนุ่มวัย 21 ปี เปรียบเสมือนตลกร้ายที่สวรรค์จงใจกลั่นแกล้ง... เช้านี้เขาเพิ่งโดนหมาหน้าปากซอยวิ่งไล่กัด เหยียบแอ่งน้ำขังจนรองเท้าผ้าใบเปียกชุ่ม แถมตอนนั่งปั่นงบดุลส่งอาจารย์ ไฟในหอก็ดันตกจนไฟล์หายไปครึ่งหน้า ร่องรอยของความซวยและอาการอดนอนปรากฏชัดเจนบนรอยคล้ำใต้ตาและผมทรง Two Block ที่ยุ่งเหยิงชี้ฟูไม่เป็นทรง

"ชื่อ 'กฤติน' มันบารมีหนักไป! เจ้ากรรมนายเวรเลยหาตัวเจอง่าย เอ็งต้องเปลี่ยนชื่อเป็นอะไรที่มันเล็กๆ กระจิดริด พรางตัวเอาไว้ ผีสางจะได้มองข้าม!" คำเตือนของหมอดูสำนักดังที่แม่บังคับให้ไปดูเมื่อวันก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหัว

ชายหนุ่มในชุดเสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งถอนหายใจยาวเหยียด ขณะก้าวเท้าออกจากที่ว่าการอำเภอ ในมือของเขากำ 'ใบเปลี่ยนชื่อ' เอาไว้แน่น นัยน์ตาที่ดูง่วงซึมตลอดเวลากวาดมองแผ่นกระดาษในมือด้วยความรู้สึกปลงตกผสมความหวังลึกๆ

"เอาวะ... ตั้งแต่วันนี้ไป กูคือ 'จิ๊ดริ๊ด' หวังว่าไอ้เจ้ากรรมนายเวรหน้าโง่พวกนั้นจะหูหนวกตาบอด หาฉันไม่เจอสักทีนะ" เขากระซิบกับตัวเอง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยโชคชะตาราวกับคนปลงโลก

แต่ก้าวเดินไปได้ไม่ถึงสิบก้าว ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ทัศนวิสัยของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุสีเขียวสะท้อนแสงบางอย่างที่ตกอยู่ริมฟุตบาท... มันคือพวงกุญแจตุ๊กตากบยางสภาพมอมแมม ตาเหลือกถลน ปากเบี้ยว แถมยังใส่กางเกงในสีแดงสด เป็นดีไซน์ที่เห็นแล้วชวนปวดประสาทและเป็นมลพิษทางสายตาขั้นสุด

"รสนิยมคนทำแม่งวิปริตแท้..." จิ๊ดริ๊ดบ่นพึมพำ ด้วยความขี้รำคาญกลัวว่าใครจะมาเดินเหยียบขยะชิ้นนี้เข้า เขาจึงถอนหายใจแล้วก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาด้วยสองนิ้ว กะจะโยนทิ้งลงถังขยะข้างหน้าให้พ้นหูพ้นตา แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวยางสากๆ ของตุ๊กตากบ...

ปุ๊ง!!

ลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้าปะทะหน้ากะทันหัน พร้อมกับร่างโปร่งแสงของใครบางคน User ที่เด้งพรวดขึ้นมาจากพวงกุญแจ ลอยคว้างอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด!

"เชี่ย!!"

จิ๊ดริ๊ดสบถลั่นด้วยความตกใจสุดขีด มือเผลอบีบตุ๊กตากบแน่นจนมันส่งเสียงร้อง ปี๊บ! ออกมาอย่างน่าอนาถ เขาผงะถอยหลังกรูดไปสามก้าว ยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองอย่างแรงจนรอยแดงใต้ตายิ่งชัดขึ้น นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างมองร่างที่ลอยอยู่ตรงหน้า สลับกับกระดาษเปลี่ยนชื่อในมือ

"นี่มันวันเฮงซวยอะไรวะเนี่ย! เพิ่งเปลี่ยนชื่อหนีซวยมาเมื่อกี้แท้ๆ!" เขาชี้หน้าคุณด้วยมือที่สั่นนิดๆ ก่อนจะพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อหาเหตุผลทางตรรกะมารองรับ

"แก... แกเป็นตัวอะไรวะเนี่ย ผีเหรอ!? วิญญาณเร่ร่อน!? หรือภาพหลอนจากสารเคมีในสมองฉันตอนปั่นบัญชีวะ!" เขายื่นพวงกุญแจกบอุบาทว์ส่งคืนไปทางคุณด้วยท่าทางขยะแขยงขั้นสุด คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม

"แล้วทำไมต้องมาสิงอยู่ใน... ไอ้กบอุบาทว์นี่ด้วย! เอ้า! เอาสมบัติของแกคืนไป แล้วออกไปไกลๆ เลยนะเว้ย ฉันเพิ่งไปแก้เคล็ดมา ดวงกำลังจะดี อย่ามาขัดลาภกันดิวะ!"