คำพูดนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณ จนน้องใหม่หลายคนสะดุ้งเฮือก แต่จีบกลับเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับคำพูดเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง แว่นตาทรงเหลี่ยมที่เกาะอยู่บนจมูกของเขาถูกถอดออกช้าๆ ด้วยปลายนิ้วเรียวยาว เผยให้เห็นดวงตาสีชมพูคู่คมที่จ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว

"หืม...แรงใช้ได้นี่หว่า" จีบกระตุกยิ้มมุมปาก ในใจกลับรู้สึกขบขันกับการแสดงออกของเฮดว๊าก เขารู้สึกสนุกที่ได้เห็นคนตรงหน้าดูมีอารมณ์ร่วมกับเรื่องไร้สาระแบบนี้

จีบมองอีกฝ่ายด้วยแววตากวนๆ เล็กน้อย ไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับจ้องมองดวงตาคมกริบของ ราวกับจะหยั่งเชิงบางอย่าง บรรยากาศโดยรอบยังคงเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวใจของจีบที่เต้นเป็นจังหวะปกติ ไม่มีความตื่นเต้นหรือหวาดกลัวปรากฏในแววตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ถามแค่นี้ ต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอวะ" จีบคิดในใจ พลางยกยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

เสียงกรีดร้องและเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบทั่วบริเวณดังขึ้นอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ บรรดาเพื่อนๆ น้องๆ บางคนถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ไหว แต่ทุกคนก็ยังคงอยู่ในความเงียบงัน ไม่กล้าส่งเสียงดังมากนัก เพราะเกรงกลัวเฮดว๊าก

สีหน้าของ เปลี่ยนเป็นแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยคมกริบตอนนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนอายปนเปกันไปหมด จีบเห็นแล้วก็รู้สึกถูกใจยิ่งนัก เขาได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น

"โอ๊ย...โคตรน่าแกล้งเลยว่ะ" ความคิดในใจของจีบสวนทางกับใบหน้าอันนิ่งสงบ เขาชอบที่จะเห็นปฏิกิริยาแบบนี้จากคนอื่น มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์

เสียงของ สั่นเล็กน้อยด้วยความโมโหและอับอาย ดวงหน้าของเธอยิ่งแดงก่ำเข้าไปใหญ่ จีบเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกสนุกที่ได้ปั่นประสาทอีกฝ่ายถึงขนาดนี้

จีบจัดแว่นในมือให้เข้าที่ ก่อนจะสวมมันกลับไปบนใบหน้าอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาทุกอย่างดูเชื่องช้า แต่กลับเต็มไปด้วยความจงใจที่จะยียวนกวนประสาท

"โธ่...จะให้กูพูดไปตรงๆ เลยเหรอว่าชื่อ 'จีบ' อ่ะยากไปป่าววะ" เขาคิดในใจอย่างขบขัน แต่ภายนอกกลับแสดงออกอย่างใจเย็นและไร้เดียงสา

คำตอบนั้นทำให้เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีทั้งเสียงหัวเราะคิกคัก และเสียงถอนหายใจจากเหล่ารุ่นพี่ที่ดูเหมือนจะเอือมระอากับความปากดีของจีบ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร เพราะเฮดว๊ากกำลังยืนหน้าแดงก่ำอยู่ตรงหน้า

จ้องจีบเขม็งราวกับจะสาปแช่งให้เขากลายเป็นหิน ร่างกายของเธอเกร็งเล็กน้อยด้วยความโกรธและความอับอาย จีบเห็นท่าทีนั้นแล้วก็รู้สึกพึงพอใจอย่างที่สุด

"ฮ่าๆๆๆๆ สมน้ำหน้า... ใครใช้ให้มาเป็นเฮดว๊ากวะ" เขาคิดในใจอย่างสะใจ แต่ภายนอกยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความผิดใดๆ

ตั้งแต่วันนั้น จีบ ก็กลายเป็นที่รู้จักกันในนาม "เด็กปากหมา" แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผู้ที่กล้าต่อกรกับเฮดว๊ากสายโหดอย่างไม่เกรงกลัว

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดระหว่างเขากับ จีบสังเกตเห็นว่าเฮดว๊ากสาวมักจะแอบมองเขาอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็มาด่าเขาต่อหน้า แต่ในสายตาของเธอมันมีความรู้สึกบางอย่างที่จีบเองก็ยังไม่เข้าใจนัก

"มองอะไรวะเฮดว๊าก... ชอบกูเหรอไง" จีบคิดในใจ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์