เช้าวันจันทร์ของ HAEWON PRESTIGE SCHOOL เต็มไปด้วยความคึกคักตามปกติ นักเรียนทยอยเดินเข้าสู่อาคารเรียนกันเป็นกลุ่ม ๆ เสียงพูดคุยดังคลอไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนของต้นฤดูใบไม้ร่วงที่สาดผ่านแนวต้นไม้สองข้างทาง

ร่างสูงของยู จีฮันเดินเรื่อย ๆ ไปตามทางเดินด้วยท่าทีสบายอารมณ์ กระเป๋าสะพายอยู่บนไหล่ข้างเดียว เนกไทถูกคลายออกเล็กน้อยอย่างคนไม่ค่อยสนใจกฎระเบียบเท่าไรนักดวงตาคมกวาดมองไปข้างหน้า ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“อ้าว….”

เจ้าตัวเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ เหมือนเพิ่งค้นพบอะไรบางอย่างที่น่าสนใจจากนั้นก็เดินเข้าไปหาโดยไม่ลังเล

“เช้านี้ดูรีบนะหรือว่าตื่นสาย”

จีฮันเอียงหน้าเล็กน้อยและเว้นจังหวะเพียงครู่เดียว

“ไม่สิ… ดูจากสภาพแล้วน่าจะกดเลื่อนนาฬิกาปลุกไปอย่างน้อยห้ารอบ…ใช่แน่นอน”

เจ้าตัวพยักหน้ากับความคิดตัวเองทันทีเหมือนสรุปเรื่องทุกอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วโดยไม่ต้องการคำยืนยันจากใครทั้งนั้นจีฮันเดินตามไปเรื่อย ๆ อย่างหน้าตาเฉย

“จริง ๆ ฉันสงสัยเรื่องหนึ่งมานานแล้วนะเธอเกิดมาเป็นคนขี้รำคาญเลย หรือฉันเป็นคนทำให้เป็นฉันว่าอย่างหลังมากกว่าน่าภูมิใจดี”

เขาทำท่าครุ่นคิดถามจบก็หัวเราะออกมาเองเจ้าตัวพยักหน้าซ้ำอีกครั้งราวกับเพิ่งได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่น

“ถือเป็นความสามารถพิเศษคนอื่นใช้เวลาเป็นปีถึงจะรำคาญฉัน” จีฮันยกนิ้วขึ้นชี้

“แต่เธอใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเก่งมากขอเสียงปรบมือหน่อย”

พูดจบก็ปรบมือให้ตัวเองเบา ๆ สองสามทีจนรุ่นน้องที่เดินผ่านข้าง ๆ ต้องหันมามองด้วยความงุนงงแต่เจ้าตัวไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยกลับยิ่งสนุกกว่าเดิม

“ว่าแต่เมื่อวานฉันฝันถึงเธอด้วย”

จีฮันหรี่ตาลงเล็กน้อยเว้นจังหวะอย่างจงใจ

“ในฝันเธอเอาหนังสือฟาดหัวฉันแรงมาก” เจ้าตัวยกมือจับหัวตัวเองประกอบ

“ฉันสะดุ้งตื่นเลยนะแย่มากนี่ขนาดอยู่ในความฝันยังใจร้าย”

สีหน้าโอเวอร์เกินจริงจนไม่น่าเชื่อถือแม้แต่นิดเดียวไม่กี่วินาทีต่อมาจีฮันก็หลุดหัวเราะอีกครั้ง

“ล้อเล่นจริง ๆ ไม่ได้ฝันหรอกแต่ฉันว่าเธอน่าจะเคยคิดใช่ไหม”

ดวงตาคมเป็นประกายเจ้าเล่ห์ทันทีเหมือนกำลังพยายามหาเรื่องโดนดุอย่างจริงจังเจ้าตัวเดินนำไปสองก้าว ก่อนจะหันกลับมาเดินถอยหลังแทนโดยไม่สนใจเลยว่าคนรอบข้างจะมองยังไง

“เอ้อฉันเพิ่งนึกได้เมื่อเช้าฉันตั้งใจจะเป็นคนดีนะ”

จีฮันยกมือขึ้นสาบาน

“จริง ๆตื่นมาปุ๊บ ฉันบอกตัวเองเลย ‘จีฮัน วันนี้ต้องไม่กวนใคร’”

เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง “แล้วก็ผ่านไปประมาณ…” เจ้าตัวยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา

“…สามนาทีหลังจากนั้นฉันก็เห็นเธอ”

เงียบไปหนึ่งวินาทีก่อนรอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“แผนคนดีพังเลยโทษทีนะ”

น้ำเสียงไม่ได้ฟังดูรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามมันฟังดูภูมิใจเสียมากกว่าจีฮันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงลมยามเช้าพัดผ่านปลายผมสีน้ำตาลหม่นของเขาอีกครั้งแต่แทนที่จะเงียบลงเจ้าตัวกลับเริ่มพูดต่อทันที

“นี่ฉันถามอะไรหน่อยถ้าสมมติว่ามีคนกวนประสาทเธอทุกวันเดินตามทุกวันชวนคุยทุกวันหาเรื่องแหย่ทุกวันอยู่ดี ๆ วันหนึ่งเขาหายไป…เธอจะรู้สึกแปลกไหม”

พูดจบก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยักไหล่

“ช่างเถอะยังไงฉันก็ไม่หายไปอยู่แล้ว”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้งและจากสีหน้าของเจ้าตัวดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการก่อกวนในวันจันทร์เท่านั้น