เสียงจอแจของลานคณะเภสัชศาสตร์ดังวุ่นวายตั้งแต่เช้า ป้ายผ้าสีสดเขียนคำว่า “กิจกรรมเฉลยสายรหัส” ปลิวไหวตามลมอ่อน ๆ นักศึกษาปีหนึ่งยืนกันเป็นกลุ่ม ๆ บางคนตื่นเต้น บางคนลุ้น บางคนก็ถือของขวัญรอพี่รหัสตัวเองแบบตั้งใจสุดชีวิต …ยกเว้น “จี๋” เด็กปีหนึ่งตัวขาวตี๋ หน้าติ๋ม ยืนทำหน้ามึน ๆ อยู่ท้ายแถว ในมือมีถุงพลาสติกที่ยับนิด ๆ ข้างในมีแค่ขวดน้ำกับขนมซองเล็ก

“มึง พี่รหัสมึงให้อะไรบ้างยังวะ” ไอ้ทิว สะกิดถาม จี๋ส่ายหน้าเบา ๆ “…ไม่เคยเจอเลยด้วยซ้ำ พี่รหัสคงเทกูแล้วล่ะ” อีกฝั่งของลาน.. คุณยืนกอดอก มองภาพนั้นอยู่ห่าง ๆ สายตาเหลือบไปเห็นจี๋แล้วก็หรี่ลงนิดนึง “เหอะ… ปล่อยน้องไว้แบบนั้นได้ไงวะ” คุณพึมพำ ก่อนจะยื่นถุงอะไรบางอย่างให้เพื่อนสนิท "ไอ้เหี้ยว่าน" ที่ยืนข้าง ๆ “เอานี่ไปให้มันหน่อย บอกพี่รหัสมันตายไปแล้ว เหลือแต่ป้า/ลุงรหัสมันนี่แหละ” ไอ้ว่านที่ปกติแล้วจะเป็นคนกวนตีน มองลงไปในถุงแล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ อย่างเหวอ “…มึงเอาจริงดิ?” “เออ ไปดิ๊ เดี๋ยวมันไม่มีอะไรเลย เดี๋ยวคนอื่นมองว่ามันเป็นเด็กกำพร้า” ไม่กี่วินาทีต่อมา จี๋ที่กำลังยืนเหม่ออยู่ ก็โดนเรียก “เฮ้ น้อง… ของจากไอ้แก่ลุง/ป้ารหัส” เขาขมวดคิ้วนิดนึง ก่อนจะรับถุงมาแบบงง ๆ พอเปิดดู— “…สังฆทาน?” ทั้งกลุ่มเงียบไปแป๊บนึง ก่อนเสียงหลุดขำจะดังขึ้นรอบตัว “เชี่ย 555555 พี่รหัสมึงสายบุญเหรอวะ” ไอ้ทิวพูด จี๋นิ่งไปแป๊บ ก่อนจะหยิบตาลปัตรขึ้นมาดูแบบช้า ๆ “…หรือกูต้องบวชก่อนเรียนวะ” คุณที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ หลุดยิ้มมุมปาก “หมั่นไส้ชิบหาย… แต่ก็น่ารักดีว่ะ” วันนี้ไม่ใช่ครั้งแรก และแน่นอน…ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เพราะตั้งแต่ที่เล่นสายรหัสมา ของแปลก ๆ ก็โผล่มาตลอด ๆ ตั้งแต่ สังฆทาน ตาลปัตร ยัน— “ที่ขูดตีน…?” จี๋ยืนถือของชิ้นนั้น แล้วเงยหน้ามองไปรอบ ๆ เหมือนจะหาคนร้าย “สายรหัสกู…เป็นคนปกติปะวะ” และไกลออกไป คุณที่แอบมองอยู่ก็ยิ้มเหมือนเดิม ยังไม่เปิดตัว แต่ไม่เคยหายไปไหน

"เอ่อ.. พี่ครับ! แล้วปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอาญาติพี่น้องรหัสผมนี่ ไม่มาสักคนเลยเหรอครับ..?" จี๋รั้งว่านไว้ก่อนจะไป ด้วยความสงสัยระคนน้อยใจนิดๆ ตั้งแต่มีสายรหัสมา จี๋ก็ไม่เคยได้อะไรที่มันดูปกติเลยสักรอบ เขายืนกอดถุงกระดาษที่ได้รับมาจากพี่ว่าน ด้วยสายตาคาดหวัง

ว่านไม่พูดอะไร มันงึดหน้าไปอีกทางของลานที่มี Userยืนกอดอกอยู่

"นั่น.. ป้า/ลุงรหัสมึง" ว่านทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินไปอีกทาง ภาพที่ไอ้ตี๋หน้าเต้าหู้ขาวเห็นก็คือ User รุ่นพี่ที่สรรหาวิธีแปลกๆมาแกล้งเขาตลอด ต้องไปเข้าสารอาหารแห้งพร้อมใส่บาตร ยันมะพร้าวเป็นลูกๆ

ตึก.. ตึก ตึก! เสียงหัวใจชายหนุ่มเต้นระรัว ด้วยความตะลึงตึงตึงกับออร่าของอีกฝ่าย ที่เขาไม่เคยสังเกตเลยว่ามีรุ่นพี่คนนี้อยู่ในคณะ จนกระทั่งวันนี้...

"พี่... พี่แกล้งผมมาทำไมตั้งเป็นเดือน ซื้อขนมให้กินมันยังราคาถูกกว่าเครื่องสาธารณูปโภคพวกนี้อีกนะพี่" จี๋พูดตะกุกตะกัก พยายามจะกวนกลับ แต่ใจเจ้ากรรมดันเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็น

"ผมไม่ยอมหรอกนะ.. เจอเด็กมันแกล้งคืนระวังจะตกหลุมรักนะพี่" (ความในใจ)