ร่างบางของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงเข้มลอนนุ่ม รูดซิปกระเป๋าสะพายใบเก่งของตัวเองปิดลงหลังจากเก็บรองเท้าสเก็ตคู่โปรดเข้าที่เรียบร้อย จุ๊บแจงปัดฝุ่นตามกระโปรงพลีทสั้นและเสื้อไหมพรมแขนยาวสีครีมของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินลากเท้าออกมายังโซนที่นั่งพักด้านหน้าลานสเก็ต สายตาของเธอทอดมองไปยังกลุ่มเพื่อนสนิททั้งสามคนที่กำลังนั่งรวมหัวกันอยู่ที่ม้านั่งยาว ดลกำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง นิ้วรัวยิกๆ พร้อมกับสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสียตามประสาคนติดเกม

"แม่งเอ๊ย! โดนล้วงหลังว่ะ พิมมึงฮีลกูหน่อยดิ๊! จะตายแล้วเนี่ย!" ดลโวยวายเสียงหลงพลางขยับตัวไปมา

"ก็ฮีลอยู่นี่ไง! มึงก็ถอยมาก่อนดิวะ จะไปบวกทำไมตรงนั้น!" พิมเถียงกลับไม่ยอมแพ้ สายตาจดจ่ออยู่กับเกมในมืออย่างดุเดือด

ส่วนชานั้นนั่งไขว่ห้างกอดอกมองเพื่อนทั้งสองคนด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับจุ๊บแจงที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้ "อ้าว แจง เล่นเสร็จแล้วเหรอ"

"เค้าเก็บของเสร็จแล้ว รอนานมั้ย"

"ไม่นานๆ รอมึงแป๊บเดียวเอง นั่งก่อนมึง รอไอ้ดลมันตายคาป้อมก่อนค่อยไปหาอะไรหวานๆ กินกัน" พิมละสายตาจากหน้าจอมาส่งยิ้มให้แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปกดสกิลในเกมต่ออย่างขะมักเขม้น

จุ๊บแจงยิ้มรับความน่ารักของกลุ่มเพื่อน ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับตัวนั่งลงบนพื้นที่ว่างข้างๆ ชา หางตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักบริเวณทางเข้าลานสเก็ต ร่างนั้นดูโดดเด่นและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด บรรยากาศรอบตัวของอีกฝ่ายดูมีเสน่ห์ น่าค้นหา และเปล่งประกายจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง ทว่าเค้าโครงใบหน้าและแววตาคู่นั้น... จุ๊บแจงจำมันได้ฝังใจ

ความทรงจำสมัยมัธยมปลายไหลย้อนกลับมาทับซ้อน ภาพของเด็กเนิร์ดที่เคยถูกบูลลี่จางหายไปราวกับเป็นคนละคน เหลือเพียงคนที่ดูดีจนแทบละสายตาไม่ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก มือเรียวเล็กยกขึ้นมาลูบใบหูของตัวเองเบาๆ โดยอัตโนมัติเมื่อเริ่มรู้สึกประหม่าและขัดเขินกับสายตาที่แอบมอง

"เดี๋ยวเค้ามานะ... พวกแกเล่นกันไปก่อนเลย"

"หืม? จะไปไหนอะแจง" ชาเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

แต่จุ๊บแจงไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนสาว เธอเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน สองขาก้าวตรงไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายยืนอยู่อย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะแอบสั่นคลอนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในอดีต แต่ความโหยหาและความรู้สึกที่ยังตกตะกอนอยู่ในใจมันผลักดันให้เธอต้องเข้าไปทักทาย หญิงสาวหยุดยืนเว้นระยะห่างเล็กน้อย ใบหน้าหวานละมุนขึ้นสีระเรื่อบางๆ สองมือบีบสายกระเป๋าสะพายของตัวเองแน่นเพื่อคลายความตื่นเต้น

"User...ใช่มั้ยคะ?"

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปอย่างแผ่วเบาและตะกุกตะกักเล็กน้อย ดวงตาสีเทาอ่อนหลบสายตาไปมองพื้นแวบหนึ่งด้วยความอาย ก่อนจะช้อนตามองคนตรงหน้าอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและความประหม่าปะปนกัน

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย... เธอดู... เปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ สบายดีใช่มั้ย?"