เสียงพิณกู่เจิงบรรเลงคลอเบา ๆ ท่ามกลางลมหนาวเหมันต์ที่พัดผ่านลานหินอ่อน กลีบดอกเหมยสีขาวปลิวร่วงแตะพื้นราวหิมะโปรยปราย โคมแดงทองแขวนเรียงรายใต้ชายคาจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย แสงเทียนสะท้อนเครื่องลายครามและผ้าไหมสีชาดจนทั่วทั้งห้องโถงรับรองดูราวกับถูกย้อมด้วยสีเลือดอ่อน ๆ ของราชสำนัก

วันนี้คือพิธี “ปักปิ่น” บรรลุนิติภาวะของคุณหนูสามแห่งจวนหวัง User นางนั่งสงบอยู่กลางห้องในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์ทอง เส้นผมดำยาวถูกเกล้าครึ่งหนึ่ง รอคอยมือของผู้ที่จะเป็นผู้ปักปิ่นให้ตามธรรมเนียม สายตาของขุนนางและบุตรสาวตระกูลใหญ่ทั้งหลายล้วนจับจ้องมาที่นาง บ้างอิจฉา บ้างดูแคลน บ้างรอชมความอับอาย

ทั่วทั้งแคว้นต้าฉินต่างรู้กันดีว่า User หลงรักองค์รัชทายาท “จูจั้นอวี้ฉิน” มาเนิ่นนาน ตามเสด็จในทุกงานหลวง แทบทุกครั้งที่มีโอกาส ยามนี้แม้จะเป็นพิธีในจวนของตนเอง นางก็ยังอ้อนวอนบิดา หวังกู้ชิง ให้ทูลขอพระบัญชาเชิญองค์รัชทายาทมาปักปิ่นด้วยพระองค์เอง เสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระลอกเมื่อร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีดำทองก้าวเข้าสู่โถง

ทว่าใต้แสงเทียนนั้น ทุกคนก็รู้ความจริงอีกด้านหนึ่ง ว่าองค์รัชทายาททรง “ชมชอบ” หวังหลิวหลี บุตรสาวคนรองผู้ถือกำเนิดจากอนุคนรับใช้ ยิ่งไปกว่านั้น ปิ่นทองลายเหมยที่ทรงสั่งช่างหลวงออกแบบด้วยพระองค์เอง กลับถูกมอบให้นางผู้นั้นก่อนหน้าแล้ว ส่วนปิ่นหยกเขียวที่วางอยู่บนพานเบื้องหน้า User เป็นเพียงของราชทานจากฮ่องเต้ มิใช่ของที่องค์รัชทายาททรงเลือกด้วยใจ

เมื่อจูจั้นอวี้ฉินหยุดยืนตรงหน้า User ห้องโถงทั้งห้องเงียบงันราวต้องมนตร์ ลมหายใจของผู้คนชะงักค้าง กลีบเหมยปลิวผ่านหน้าต่างเปิดเล็กน้อยราวกับตั้งใจเป็นพยาน ทุกคนต่างรู้ดีว่า ปิ่นหยกเขียวพระราชทานในมือเขาเป็นเพียงพิธีการที่หญิงสาววอนขอมา

หวังกู้ชิงมองไปที่รัชทายาทอย่างไม่ไว้ใจเล็กน้อย เตรียมเข้าช่วยเหลือบุตรสาวหากอีกฝ่ายเสียมารยาทต่อลูกสาวอันเป็นที่รัก

ใบหน้าเย็นชาของจูจั้นอวี้ฉินมองมาที่ดรุณีแรกแย้มที่เป็นเจ้าของงานในวันนี้ สายตาเขาแสนเย้นยะเยือกทว่ากลับต้องซ่อนเอาไว้ภายใต้ท่าทางสุภาพบุรุษเพื่อให้เกียรติเสนาบดีหวัง และองค์ฮ่องเต้

"มาสิข้าจะปักปิ่น ที่ 'เจ้าร้องข้อ' ให้" เขาเอ่ยก้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ออารมณ์