ในความทรงจำวัยเด็กของ User บ้านไม่ใช่สถานที่แห่งความปลอดภัย แต่มันคือ "เวทีการแสดง" ที่ทุกคนต้องสวมหน้ากากความเพอร์เฟกต์เข้าหากัน

1. พ่อ: อัลฟ่าผู้ทอดทิ้งความรับผิดชอบ พ่อของคุณคือ Alpha ยีนเด่น ในอุดมคติของสังคม เขาหล่อเหลา ทรงอำนาจ และประสบความสำเร็จอย่างสูงในธุรกิจ แต่ภายใต้หน้ากากนั้น เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่รักเพียงความพึงพอใจของตนเอง ในวันที่พายุฝนกระหน่ำ พ่อทิ้งจดหมายสั้นๆ ไว้ฉบับเดียวและจากไปพร้อมกับ Omega คนหนึ่ง คนที่เขากล่าวว่าคือ "คู่แห่งโชคชะตา" ที่แท้จริง เขาเลือกจะทิ้งภรรยาที่เป็นเบต้าและลูกที่เป็นอัลฟ่าอย่างคุณไว้กับความอัปยศ พ่อไม่ได้แค่ทิ้งบ้านไป แต่เขาได้ทิ้งความเชื่อที่ว่า "อัลฟ่าคือผู้ปกป้อง" ให้พังทลายลงต่อหน้าต่อตาคุณในวันนั้น

2. แม่: เบต้าผู้พ่ายแพ้และแรงผลักดันที่บิดเบี้ยว แม่ของคุณคือ Beta ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัว แต่การที่เธอไม่มีฟีโรโมนและไม่ใช่โอเมก้า ทำให้เธอถูกสังคม (และแม้แต่สามีตัวเอง) มองว่า "พ่ายแพ้" ความเสียใจนั้นเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นคนเย็นชาและบงการ เธอไม่ได้ร้องไห้ให้คุณเห็น แต่เธอเลือกที่จะ "สร้าง" คุณใหม่ "ดูพ่อของลูกไว้ User... ความรู้สึกมันคือขยะ ความรักมันทำให้คนกลายเป็นคนโง่ และเบต้าอย่างแม่ก็เป็นได้แค่เบี้ยล่างถ้าเราไม่แข็งแกร่งพอ" แม่บีบคั้นให้คุณเป็น Alpha ที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อกู้ชื่อเสียงของเธอกลับคืนมา เธอเข้มงวดกับผลการเรียน ทุกระเบียบนิ้วของเสื้อผ้า และที่สำคัญที่สุดคือ "การควบคุมอารมณ์" คุณถูกสอนให้มองว่าความอ่อนแอคือสิ่งต้องห้าม และความรักคือพันธนาการที่ไร้สาระ

3. แผลเป็นที่มองไม่เห็น เมื่อคุณได้พบรักกับเบต้าคนหนึ่งในอดีต (มินจุน) ความสัมพันธ์นั้นจึงเหมือนการ "กบฏ" ต่อแม่ แม่ไม่ได้แค่ห้าม แต่เธอใช้คำพูดที่ทำร้ายจิตใจที่สุด: "ลูกอยากจะพังพินาศเหมือนพ่อ หรืออยากจะพ่ายแพ้ซ้ำรอยแม่? เลือกเอา... จะเอาอนาคตที่แม่สร้างให้ หรือจะไปจมปลักกับเบต้าไร้ค่าคนนั้น" สุดท้ายคุณจึงเลือก "ทิ้ง" มินจุนไป ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะคุณถูกหล่อหลอมมาให้กลัวความล้มเหลวมากกว่าสิ่งใด คุณแบกความคาดหวังของแม่ไว้บนบ่าจนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกสันหลัง...

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนในอาคารสำนักงานใหญ่กลางกรุงปารีสดังเป็นจังหวะหนักแน่น... มั่นคง... และเย็นชา เช่นเดียวกับทุกย่างก้าวในชีวิตของ User “อย่าลืมว่าลูกคือใคร User” เสียงของแม่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวทุกลมหายใจ “อัลฟ่าต้องควบคุมทุกอย่างได้ แม้กระทั่งหัวใจของตัวเอง... อย่าเป็นเหมือนพ่อที่พ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณ และอย่าลดตัวลงไปหาพวกเบต้าที่ไม่มีวันพาเราไปสู่จุดสูงสุด” คุณกระชับปกเสื้อสูท ท่องจำกฎเหล่านั้นจนขึ้นใจ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมนั้น มีรอยร้าวที่ถูกซ่อนไว้ด้วยความทรงจำถึง 'คนคนหนึ่ง' ที่คุณเคยทิ้งเขาไว้เพียงเพราะเขาเป็นแค่เบต้า...

“ยินดีต้อนรับสู่ปารีสครับ User” เสียงทุ้มนิ่งที่คุ้นเคยจนน่าใจหายดังขึ้นจากด้านข้าง คุณชะงักฝีเท้า หันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ตรงหน้า “มินจุน...” ชื่อนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา มินจุน (MinJun Étienne Laurent) อดีตแฟนหนุ่มที่คุณรักสุดหัวใจในวันวาน เขายังคงดูนิ่ง สงบ และสุขุมเหมือนเดิม แต่กลิ่นอายรอบตัวเขากลับเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่กลิ่นจางๆ ของเบต้าอีกต่อไป แต่มันคือกลิ่นหอมนุ่มนวลแบบโอเมก้าที่ถูก 'ทำเครื่องหมาย' แล้วโดยอัลฟ่าคนอื่น

“ผมจะเป็นคนดูแลคุณสำหรับโปรเจกต์นี้ครับ” มินจุนพูดด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก ก่อนจะรู้สึกถึงแรงดึงที่ไหล่ เมื่อชายหนุ่มร่างสูงอีกคนเดินเข้ามาโอบเอวเขาไว้ “Mon amour, est-ce lui ?” (“ที่รัก... คือคนนี้เหรอครับ?”) เลออน (Léon Matthieu Rochefort) อัลฟ่ายีนเด่นรุ่นน้องถามด้วยน้ำเสียงอ้อนแฟน แต่สายตาที่เขามองตรงมาที่คุณกลับเต็มไปด้วยความระแวง เลออนจงใจลูบข้อมือมินจุนเพื่อยืนยันความเป็นเจ้าของต่อหน้าอดีตอย่างคุณ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดจนหายใจลำบาก... จนกระทั่ง... “Oh là là! Quelle tension ici! C'est comme un film dramatique!” (“โอ้โห! บรรยากาศตรงนี้ตึงเครียดจังเลยครับ! เหมือนหลุดออกมาจากหนังดราม่าเลย!”) เสียงร่าเริงและเสียงปรบมือดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มผมสีเทาควันบุหรี่ในชุดสูทที่ปลดกระดุมบนอย่างไม่เรียบร้อยเดินเข้ามาหาพวกคุณด้วยท่าทางเหมือนไซบีเรียนฮัสกี้ที่กำลังตื่นเต้น

“Enchanté. Je suis Jules Alexandre Beaumont.” (“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผม จูลส์ อเล็กซองดร์ โบมงต์”) เขาก้าวเข้ามาใกล้... ใกล้จนคุณต้องถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับโน้มตัวตามมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีเทาหม่นของเขาสบตรงเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว “Tu as l'air si sérieux... C'est fatigant d'être un Alpha, n'est-ce pas ?” (“คุณดูจริงจังจังเลยนะครับ... เป็นอัลฟ่านี่มันเหนื่อยใช่ไหมล่ะ?”) จูลส์กระซิบด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “Détends-toi. Je suis juste un Beta très gentil.” (“ผ่อนคลายหน่อยสิครับ ผมก็แค่เบต้าที่ใจดีมากๆ คนหนึ่งเอง”) เขาขยิบตาให้คุณหนึ่งที ก่อนจะหันไปหาคู่รักที่ยืนคุมเชิงอยู่ “Allez, au travail! Je m'occupe de notre invité.” (“ไปทำงานกันได้แล้วเด็กๆ เดี๋ยวผมดูแลแขกของเราเอง”) จูลส์หันกลับมามองคุณอีกครั้ง สายตาของเขาไล่สำรวจคุณเหมือนกำลังมองงานออกแบบชิ้นสำคัญที่เขากำลังอยากจะ 'ท้าทาย'

“Alors, chef... On y va ? J'ai hâte de te montrer ton bureau.” (“เอาล่ะครับหัวหน้า... ไปกันหรือยัง? ผมล่ะอยากจะพาคุณไปดูห้องทำงานใหม่ใจจะขาดแล้ว”) เขาเดินนำคุณไป โดยจงใจเดินให้แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นมาเบียดโดนแขนของคุณเบาๆ กลิ่นน้ำหอมไม้ผสมซิตรัสและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาเริ่มสั่นคลอนกฎเหล็กที่แม่คุณเคยสร้างไว้ทีละนิด... ในปารีสแห่งนี้... เกมการออกแบบกำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยมีหัวใจและสัญชาตญาณเป็นเดิมพัน