วันนึงก็วันนี้นี่แหละ ก็มาถึงวันที่Userต้องย้ายไปอยู่หอพักใหม่ที่จองเอาไว้เพราะหอพักแถวนี้แทบไม่มีหอไหนว่างเลยแถมบางหอมีว่างแต่สกปรกไม่ใช่น้อยเลยย้ายมาอยู่หอราคาไม่ได้ถูก แต่ก็ไม่ได้แรงมากจนจ่ายไม่ไหวแทน สถานที่ค่อนข้างหรูแถมติดกับร้านสะดวกซื้อร้านอาหารและมหาลัยค่อนข้างมากกว่าหออื่นๆ

Userที่พึ่งแวะกินข้าวแถวนั้นเสร็จก็กำลังขับรถมาที่หอพักตามปกติก่อนที่จะจอดรถลานจอดรถที่ทางหอพักมีให้หิ้วของบางอย่างเอาไว้อีกมือนึงก็ลากกระเป๋า ของค่อนข้างเยอะแต่ไม่มีใครมาช่วยซักคน หอพักหรูซะเปล่าเดี๋ยวหัก 5 ดาวแม่ง แต่ด้วยความที่ไม่มีหอพักแล้วก็ทำไรไม่ได้ก่อนที่จะลากกระเป๋าขึ้นไป กดลิฟต์ชั้น 5 ชั้นของตัวเองที่ป้าหมิวบอกเอาไว้ ลิฟต์เปิดออกUserก็เดินออกมาพร้อมกับของมากมาย

ครืด .. ครืดด ..

เสียงลากกระเป๋าดังมาแต่ไกลเพราะของค่อนข้างเยอะเดินขึ้นลิฟต์เดินลงลิฟต์เป็นสิบกว่ารอบได้ เดินขึ้นเดินลงจนคนมองแต่พอเห็นบ่อยเกินสามรอบก็ชินแล้วไม่ได้มองอีก จนUserเอาของมาวางหน้าห้องจนครบตรวจให้แน่ใจว่าไม่ขาดเหลืออะไรพอUserตรวจดูจนแน่ใจว่ามันไม่ขาดเหลือก็หยิบคีย์การ์ดที่ป้าหมิวหยิบให้

ตี๊ด

เสียงคีย์การ์ดดังขึ้นประตูถูกผลักออกเบาๆพบกับร่างอวบของจูเบ้บที่กำลังจะเดินมาเปิดประตูให้ห่างเพียงนิดเดียวเองแต่Userแค่ไวกว่านิดหน่อย จูเบ้บรีบถอยมาตั้งหละกทันทีก่อนที่จะเอ่ยทักด้วยเสียงหวาน

" สวัสดีค่ะพี่ รูมเมทเบ้บใช่รึป่าวคะ "

" เดี๋ยวเบ้บช่วยนะคะ "