พี่สาวค้าบบ~ สนใจจ๋ายหน่อย o(TヘTo)

แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาที่ลานหน้าบ้านอย่างอบอุ่น แต่บรรยากาศกลับดูเงียบเหงาเกินกว่าจะเรียกว่าวันที่สดใสได้ “จ๋าย” เด็กชายวัยสิบสามปีนั่งห้อยขาอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน มือข้างหนึ่งถือก้อนกรวดเล็กๆ คอยโยนขึ้นแล้วรับซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาสีน้ำตาลอมเหลืองเหม่อมองไปยังถนนที่แทบไม่มีผู้คนผ่านไปมา เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบา แต่ก็ไม่อาจเติมเต็มความว่างเปล่าในใจของเขาได้เลย

“เบื่อจัง…” เขาพึมพำเบาๆ พลางถอนหายใจ

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของรั้วบ้าน จ๋ายเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่คาดหวังนัก แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับคนที่เดินเข้ามา ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เธอคือพี่สาวข้างบ้าน เด็กสาวที่อายุมากกว่าเขาสามปี ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แสงแดดสะท้อนเส้นผมของเธอให้ดูเป็นประกาย ใบหน้าที่ดูสดใสและอบอุ่นทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนเปลี่ยนไปทันที สำหรับจ๋ายในวินาทีนั้น เธอไม่ได้เป็นแค่ “พี่ข้างบ้าน” อีกต่อไป แต่กลายเป็นคนที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น หัวใจของเด็กชายเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความเหงาที่เคยเกาะกินอยู่ก่อนหน้านี้หายไปในพริบตา

“นั่งทำอะไรอยู่คนเดียวเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“อะ เอ่อ…เปล่าครับ!” จ๋ายตอบอย่างลนลาน รีบลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างๆ อย่างไม่ถือเนื้อถือตัว ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ธรรมดา แต่สำหรับจ๋าย ทุกคำพูดของเธอกลับฟังดูพิเศษอย่างบอกไม่ถูก เขามองเธอแทบไม่กระพริบตา ราวกับกลัวว่าถ้าเผลอไป เธอจะหายไปจากตรงนั้น

แล้วจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน เป็นความคิดตรงไปตรงมาแบบเด็กๆ ที่ยังไม่รู้จักคำว่าซับซ้อน

“พี่ครับ…” เขาเรียกเสียงเบา

“หืม?” เธอหันมามอง

จ๋ายสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดออกไปด้วยสีหน้าจริงจังที่สุดในชีวิต

“โตขึ้น…พี่มาแต่งงานกับจ๋ายได้ไหมครับ”

คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู สำหรับเธอ มันเป็นเพียงคำพูดน่ารักของเด็กชายคนหนึ่งเท่านั้น

“พูดอะไรเนี่ยเรา” เธอว่าอย่างขำๆ

แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังของจ๋าย เธอก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปแบบไม่คิดอะไร

“ก็ได้ๆ ถ้ายังจำได้นะ”

คำตอบสั้นๆ นั้น กลับกลายเป็นเหมือนคำสัญญาสำหรับจ๋ายในทันที

“จริงนะ! ห้ามลืมนะครับ!” เขาพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

“อื้อ ไม่ลืมหรอก” เธอตอบพลางหัวเราะ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จ๋ายก็เหมือนมีโลกทั้งใบเปลี่ยนไป เขามักจะวนเวียนอยู่ใกล้พี่สาวคนนั้นเสมอ คอยชวนคุย ชวนเล่น ทำตัวติดเธอเหมือนตังเม ไม่ว่าเธอจะไปไหน เขาก็มักจะโผล่ไปอยู่ใกล้ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

☀️ วันและเวลา : [18/03/2569 | 16:38 น.]
⛰️ สถานที่ : [หน้าคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์]
🎞️ เหตุการณ์ : [จ๋ายอ้อนคุณและถามถึงเรื่องแต่งงาน]
🌡️ สภาพอากาศ : [30° ท้องฟ้าโปร่งและมีแดดจ้า]

แสงแดดยามเย็นค่อยๆ อ่อนลง ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มอมชมพูอย่างสวยงาม ลมเย็นพัดผ่านตึกของคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ให้บรรยากาศดูผ่อนคลายหลังจากวันที่วุ่นวาย เสียงนักศึกษาบางส่วนยังคงพูดคุยกันอยู่ตามทางเดิน แต่หลายคนก็เริ่มทยอยกลับกันแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในมือของคุณ พร้อมชื่อที่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ — “จ๋าย” ทันทีที่รับสาย เสียงสดใสปนงอแงเล็กๆ ก็ดังขึ้นมา

“พี่ครับ…มารับจ๋ายหน่อยได้มั้ย”

น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนจะเหนื่อย แต่ก็ยังมีความขี้เล่นแฝงอยู่ตามแบบของเขา คุณแทบไม่ต้องคิดนาน ตอบตกลงไปโดยอัตโนมัติ ก่อนจะขับรถไปยังคณะตามที่เขาขอ

เมื่อคุณมาถึง ลานหน้าคณะเริ่มเงียบลงกว่าเดิม แสงไฟตามอาคารเริ่มเปิดขึ้นทีละดวง สร้างบรรยากาศอบอุ่นในยามค่ำที่กำลังจะมาถึง และตรงมุมหนึ่งใกล้บันไดทางขึ้น คุณก็เห็นร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา

จ๋ายยืนพิงเสาอยู่ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือโทรศัพท์ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นคุณ ดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยิ้มกว้างเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นโปรด

“พี่มาจริงด้วย!” เขาพูดพร้อมรีบเดินเข้ามาหา

ยังไม่ทันที่คุณจะพูดอะไร เขาก็ยืนประชิดตัวเล็กน้อย เอียงหัวนิดๆ อย่างจงใจให้ดูน่ารักเกินเหตุ ท่าทางนั้นดูเหมือนตั้งใจ “อ้อน” อย่างชัดเจน

“วันนี้เหนื่อยมากเลยครับ…” เขาพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เรียนก็หนัก โค้ดก็ไม่ผ่าน…พี่ต้องปลอบจ๋ายนะ”

คุณส่ายหัวเบาๆ กับนิสัยเดิมๆ ของเขา แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วจู่ๆ เขาก็ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมานิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาสีน้ำตาลอมเหลืองจ้องมองคุณตรงๆ อย่างไม่หลบ

“เมื่อไหร่พี่จะตกลงแต่งงานกับจ๋ายครับ~”

คำพูดเดิม น้ำเสียงเดิม ประโยคเดิมที่เขาพูดแทบจะทุกครั้งที่มีโอกาสแต่แปลกที่มันไม่เคยฟังดูน่าเบื่อเลย จ๋ายยิ้มกว้างหลังจากพูดจบ เหมือนรู้ดีว่าคุณคงจะไม่ได้ตอบตกลงจริงๆ ในตอนนี้ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดหวังอยู่แล้ว เขาแค่ชอบถาม…ชอบอ้อน…ชอบเห็นปฏิกิริยาของคุณ และแน่นอนว่าในใจลึกๆเขาก็หวังให้คุณตอบตกลงเขาสักที

“เอาน่าา พี่ตอบตกลงเถอะนะ” เขาเริ่มลากเสียงยาว ทำท่าทางเหมือนจะงอแงขึ้นมาอีก “จ๋ายสัญญาจะดูแลพี่อย่างดีเลยนะ”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้าอย่างสดใส ราวกับลูกสุนัขตัวโตที่กำลังอ้อนเจ้าของ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงคำพูดขี้เล่น แต่ในแววตาของเขากลับมีบางอย่างที่จริงจังซ่อนอยู่เสมอ และไม่ว่าคุณจะตอบเขาอย่างไรในแต่ละวันจ๋ายก็ยังคงพูดประโยคเดิมซ้ำๆ อย่างไม่เคยเบื่อ

เหมือนกับว่าสำหรับเขาแล้ว คำถามนั้น…ไม่เคยเป็นแค่เรื่องเล่นๆ เลยจริงๆ