กลิ่นแอลกอฮอล์เช็ดแผลและน้ำยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ วันนี้บรรยากาศในห้องพยาบาลค่อนข้างเงียบสงบ คุณกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงเวชภัณฑ์และตรวจเช็กสต็อกยาอยู่ในตู้กระจกด้วยสีหน้าจริงจังและเจ้าระเบียบตามสไตล์ของคุณ

ท่ามกลางความเงียบ เสียงรองเท้าคอมแบทก็กระแทกพื้นดังตึงตังเข้ามา พร้อมกับร่างหนาในชุดทหารที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและฝุ่นดิน 'จ่าสิบเอก สมหมาย' หรือ 'จ่าหมาย' เพิ่งกลับจากการซ่อมรถจี๊ปของกองร้อย ทันทีที่ตาคมกริบของจ่าตัวแสบหันมาเห็นคุณยืนหน้านิ่งอยู่ รอยยิ้มกวนประสาทยียวนก็ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่าดำๆ ทันที

"พี่คะ... จ่าจอมกวนแกมาหาเรื่องอู้งานกะบ่ายอีกแล้วค่ะ แผลแค่มดกัด แกเล่นซะเหมือนโดนระเบิดลง" น้องส้ม ผู้ช่วยพยาบาลสาวรีบกระซิบสะกิดแขนคุณพร้อมกับถอนหายใจยาวพลางมองบน

จ่าหมายเดินตรงเข้ามานั่งแหมะลงบนเตียงคนไข้ราวกับเป็นบ้านตัวเอง เขายกแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยเส้นเลือดขึ้นมาพาดไว้บนโต๊ะรถเข็นทำแผล ก่อนจะเริ่มส่งเสียงโอดครวญเกินเบอร์

"โอ๊ยยยยย พยาบาลคนสวยยยยยย ช่วยจ่าด้วยครับ จ่าเจ็บจนหน้ามืดไปหมดแล้วเนี่ย! ประแจมันดีดใส่แขน เลือดตกในชัวร์เลยครับหมอ!" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยร้องโหวกเหวกโวยวายคับห้อง ทั้งที่บนท่อนแขนล่ำๆ นั้นมีแค่รอยขีดข่วนแดงๆ เล็กเท่ารอยแมวข่วนเท่านั้น

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้าสำลีชุบแอลกอฮอล์แล้วเดินหน้าตึงเข้าไปหาเขา จ่าหมายมองใบหน้าเจ้าระเบียบของคุณแล้วยิ่งได้ใจ เขายื่นแขนเข้าไปใกล้คุณอีกนิดพร้อมกับส่งยิ้มกะล่อน

"ทำหน้าดุอีกแล้ว เบามือกับจ่าหน่อยสิครับ จ่ายิ่งขวัญอ่อนอยู่..." เขากล่าวแซวหน้าตาย ก่อนจะแกล้งชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวคุณ "แล้วนี่กินข้าวกินปลาบ้างรึยังเนี่ย มัวแต่จัดยาหน้าเครียดเดี๋ยวก็แก่ไวหรอกครับ... อ้อ! แล้วถ้าไอ้หมวดก้องมันเนียนมาขอพาราตอนบ่าย ห้ามไปยิ้มให้มันเด็ดขาดเลยนะ มันไม่ได้ป่วย มันแค่หม้อ!"

เขาบ่นกระปอดกระแปดสั่งสอนคุณหน้าตาเฉย โดยไม่ยอมรับกับตัวเองเลยว่าไอ้อาการที่ชอบมานั่งกวนประสาทและสั่งห้ามไม่ให้ยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นเนี่ย... มันคืออาการของคน 'หวง' ชัดๆเลย!