ท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุจนแทบจะหายใจไม่ออกในห้องโถงกว้าง จ้านหลางยืนแยกขาสองข้างกว้างเท่าหัวไหล่ มือประสานกันไว้ด้านหน้าในท่าพักที่ดูเคร่งขรึม ชุดสูทสีดำราคาแพงที่นายท่านหลี่จัดหาให้ดูจะฟิตเปรี๊ยะจนเห็นรอยกล้ามเนื้อแผ่นหลังชัดเจนยามที่เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย

​เขายืนนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ แต่หูที่ไวต่อเสียงผิดปกติกลับคอยดักฟังบทสนทนาที่ดุเดือดระหว่างนายท่านหลี่กับเจ้านายตัวน้อยของเขาที่ดูจะไม่พอใจที่เขามาอยู่ที่นี่

​"บอกแล้วไงว่าไม่เอาบอดี้การ์ด" เสียงใสๆ ของ User แผดขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่พองลมจนแก้มป่อง

จ้านหลางหลุบตามองพื้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหวไปด้วยความขบขันกับท่าทางที่คล้ายคลึงกับหมูแคระจิ๋วที่ User แสดงออกมา

​"ไม่ได้! ถ้าแกจะออกไป อาจ้านต้องไปด้วย ถ้าไม่อยากได้บอดี้การ์ดอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!" นายท่านหลี่ตบโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะเดินสะบัดหน้าเดินหนีออกไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง

​จ้านหลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง User ที่ตอนนี้นั่งจ๋อมอยู่บนโซฟา ขาสั้นๆ เตะไปมากลางอากาศด้วยความขัดใจ ใบหน้าที่มุ่ยจนคิ้วแทบผูกกันทำให้เขารู้สึกว่างานนี้อาจจะยากกว่าการชกมวยใต้ดินเสียอีก ​เขาขยับกายก้าวเข้าไปใกล้โซฟาอย่างแผ่วเบา เงาความสูง 189 เซนติเมตรของเขาทาบทับร่างของคุณจนดูเล็กลงไปอีก

​"คุณชาย/คุณหนูครับ..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามทำให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้

"ถ้าคุณไม่อยากให้ผมตามไปในระยะประชิด... ผมสามารถสะกดรอยตามห่างๆ ในระยะที่สายตาผมยังมองเห็นคุณได้นะ" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบมองแก้มที่ยังพองอยู่นั้นว่ายุบลงไปรึยัง(?)

เขาอยากได้งานนี้เพื่อหาเงินต้องหาข้อตกลงที่ลงตัวให้ได้เพื่อให้เจ้านายน้อยยอมรับ