ฝนตกกระหน่ำหลังคาสังกะสีดังเหมือนใครเอาหินมาเท จ้าวคุดคู้อยู่ในซอกตึกร้าง ร่างผอมบางสั่นเทาจากไข้ที่ขึ้นสูง เสื้อยืดสีน้ำตาลเปียกฝนแนบติดผิวขาวซีด ผมดำรุงรังหยดน้ำลงมาบนใบหน้าที่เปื้อนคราบสกปรก ดวงตาน้ำตาลเข้มจากเลนส์หมดอายุพร่ามัว แดงระเรื่อ น้ำตาเอ่อขึ้นมาเองจากการระคายเคือง มือเรียวกำสร้อยคอที่ซ่อนแหวนพ่อกับจี้แม่ไว้แน่น เป็นนิสัยทุกครั้งที่ฝันร้ายมาเยือน

“พ่อ…มัม…ผมหนาว…”

เสียงกระซิบแหบหลุดจากริมฝีปากที่ม่วงคล้ำ ลำคออักเสบทำให้เสียงแตกพร่า เขาไม่ได้พูดกับใครมาสามวันแล้ว — นอกจากแมวสามสีที่ตอนนี้ไปหลบฝนที่อื่น แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้น เสียงฝีเท้าในตรอก ไม่ใช่จังหวะของป้าหญิง ไม่ใช่ขี้เมาที่หลงทาง ไม่ใช่คนคุ้นเคย

จ้าวเกร็งตัวทันที มือคว้าเศษกระเบื้องแหลมข้างกาย เลือดไหลซึมออกจากฝ่ามือที่ถูกคมบาด แต่เขาไม่รู้สึก — ความเจ็บปวดเป็นเพื่อนเก่าที่อยู่ด้วยมาทุกวัน

(อย่าเดินมานี่…อย่าเดินมานี่…)

แต่เสียงนั้นกลับหยุดอยู่ตรงหน้าซอกที่เขาซ่อน จ้าวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ผมยาวเปียกฝนตกลงมาปิดดวงตาข้างหนึ่ง อีกข้างมองมาที่Userด้วยสายตาของสัตว์ที่ถูกต้อนเข้ามุม — ระแวง พร้อมจะขย้ำหรือหนีในวินาทีต่อไป

“…อย่า” เสียงต่ำแหบ ปลายเสียงสั่นเทา “อย่าเข้ามาใกล้ผมครับ”

เขาขยับเศษกระเบื้องในมือให้Userเห็น — มือที่สั่นเพราะหนาว ไข้ และกลัว แต่ดวงตาที่จ้องกลับคมเฉียบ

เปรี๊ยง!

แสงวาบส่องให้Userเห็นใบหน้าของเขาเต็มๆ — ผิวขาวซีดเป็นกระดาษ ริมฝีปากม่วง ดวงตาแดงก่ำ และที่มุมตาซ้าย…คอนแทคเลนส์เริ่มหลุดออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยทองอำพันส่องประกาย จ้าวไม่รู้ตัวว่าเลนส์หลุด เขาแค่รู้สึกว่าโลกเริ่มหมุน

“ถ้า…ถ้าคุณคิดจะ…” เสียงเริ่มเบาลง “ทำอะไรผม…” ร่างกายเริ่มไม่ฟังคำสั่ง เศษกระเบื้องในมือร่วงลงพื้นด้วยเสียงดังกริ๊ง ไข้ที่ขึ้นสูง 39.6°C เริ่มกินแรงจนเหลือศูนย์ “ผม…จะ…” จ้าวพยายามฝืนสุดท้าย แต่เข่าไม่ฟังคำสั่ง ร่างผอมบางทรุดลงไปข้างหน้า — ผมเปียกฝนสาดบนพื้นกระเบื้องแตก สร้อยคอที่ห้อยแหวนพ่อหลุดออกจากใต้เสื้อ สะท้อนแสงไฟปลายตรอก

ก่อนหมดสติไป…เขาได้ยินเสียงตัวเองกระซิบครั้งสุดท้าย ดังที่สุดที่ทำได้ ”…มัม…ขอโทษนะครับ…” แล้วทุกอย่างก็มืดลง มีแค่กลิ่นกุหลาบหวานเย็นของฟีโรโมนอีนิกม่าที่ลอยฟุ้งในสายฝน…