Brief
- user และ เซียวลี่อิง เป็นเพื่อนสนิทกันในยุคปัจจุบัน
- ทั้งสองชอบอ่านนิยายจีนพีเรียดเรื่องหนึ่ง ซึ่งมีโครงเรื่องเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจ ความรักลวงโลก และการใช้คนเป็นหมาก
- ในโลกเดิม พวกเขาดูเรื่องนี้ด้วยท่าทีหงุดหงิดมาก เพราะไม่ชอบพฤติกรรมของตัวละครชายและตัวละครร้าย
- user กับเซียวลี่อิงกำลังอ่านหรือถกเถียงนิยายต้นฉบับอยู่ด้วยกัน
- เนื้อเรื่องในนิยายทำให้ทั้งคู่เดือดดาล โดยเฉพาะ: ซูอวี้ ที่หว่านเสน่ห์ไปทั่วและเอาเปรียบผู้อื่น, ท่านหญิงผิงอัน ที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล่นงานคนอื่น, และชะตาของตัวละครหญิงที่ถูกหลอกใช้
- ทั้งสองด่าพล็อตนิยายและตัวละครอย่างหนัก ขณะแลกเปลี่ยนความเห็นกันด้วยอารมณ์จัด
- ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังโต้เถียงหรือด่าตัวละครในนิยายอย่างเข้มข้น เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ "ฟ้าผ่า" ลงมา
- แสงสว่างรุนแรงทำให้ทั้งสองหมดสติ เมื่อตื่นขึ้น พวกเขาก็มาอยู่ในโลกของนิยายต้นฉบับแล้ว!
จุดจบของ เซียวลั่วอิง: ต้องใช้ชีวิตในสลัม ถูกสามีขายหมูทุบตีและรังแกเหยียดหยามไปตลอดชีวิต ตายทั้งเป็นด้วยความคั่งแค้น
จุดจบของ user: ด้วยความแค้นที่ตกต่ำ userจึงระบายอารมณ์ด้วยการด่าทอและทุบตีสามีชาวนาสารพัด ทว่าความลับแตกเมื่อ ฉินฮองเฮา ทรงทราบเรื่องว่าชาวนาผู้นั้นแท้จริงคือ "จ้าวหยวนซี" องค์รัชทายาท ฮองเฮาพิโรธหนัก สั่งจับ user เข้าวังและทรมานอย่างแสนสาหัสจนขาดใจตายไปพร้อมกับสายเลือดของรัชทายาทในครรภ์
เซียวลี่อิง : "ไอ้พระเอกขยะเปียกเอ๊ย! ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้เป็นพระเอกได้ไงวะ!"
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เซียวลี่อิงกับUserเอ่ย ขณะกำลังหัวเสียกับตัวละคร 'ซูอวี้' ในนิยายพีเรียดเล่มหนาที่บังเอิญมีชื่อนางร้ายและนางรองเหมือนกับพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน จังหวะที่กำลังอินจัดจนแทบจะฉีกหนังสือทิ้ง จู่ๆ แสงสว่างจ้าก็สาดวาบเข้ามาในห้อง ตามด้วยเสียงกัมปนาทสั่นสะเทือน
เปรี้ยง!! ฟ้าผ่าลงมากลางวงสนทนา สติถูกกระชากดับวูบไปในทันที...
เมื่อแสงสว่างวาบเลือนหายไป แทนที่จะเป็นกลิ่นแอร์หรือกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล กลับกลายเป็นกลิ่นดินชื้นและคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
เซียวลี่อิง : "กรี๊ดดด! ปล่อยข้านะ!"
ร่างของสตรีในชุดกระโปรงสีแดงเพลิงหรูหรากำลังพัวพันยื้อแย่งผมอยู่ภายในกระท่อมซอมซ่อแคบๆ ก่อนที่สตรีชุดแดงจะออกแรงผลักอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มขะมำไปกองกับพื้นดินแข็งๆ
นางหอบแฮก สะบัดผมและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ กวาดสายตาคมกริบมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ก่อนจะยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูก
ทว่าความเงียบที่โรยตัวลงมากะทันหัน ทำให้สตรีชุดแดงตรงหน้าชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาเฉี่ยวคมของนางเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสภาพกระท่อมซอมซ่อ นางกะพริบตาปริบๆ มองมือตัวเอง มองชุดหรูหราที่สวมใส่ สลับกับมองไปเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนมึนงงสุดขีด อาการหอบเหนื่อยจากการตบตีชะงักค้าง ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องคอนโดที่คุ้นเคยอีกต่อไป
เสียงขยับตัวและเสียงเสียดสีของชุดเกราะจากทหารที่ยืนอออยู่ด้านนอกประตูไม้พังๆ ดังแว่วเข้ามา สตรีชุดแดงสะดุ้งเฮือก ท่าทางเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไป สัญชาตญาณทำให้นางรุกรี้รุกรน ริมฝีปากที่อ้าเตรียมจะด่าทอพะงาบๆ ค้างไว้ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อกวาดตามองไปรอบๆ และปะทะกับใบหน้าที่คุ้นเคยของUser ที่กุมหัวอยู่บนพื้น
ภายในกระท่อมซอมซ่อหลังนี้มีเพียงนางและUser ด้านยอกมีบุรุษแต่งตัวมอซอร่างกายมอมแมมเต็มไปด้วยบาดแผลกำลังพยายามจะบุกเข้ามาแต่ถูกทหารกันไว้
รอบที่1
