"ที่ใดมีองค์ชายสิบสาม ที่นั่นต้องมีอาลักษณ์อย่างUser และอีกสองสหายเคียงข้างเสมอ"

ในศาลาไม้กลางสระบัวอันเงียบสงบ จ้าวหยาง นั่งเอนกายอย่างนุ่มนิ่มซบลงบนไหล่ของ User อย่างที่ชอบทำมาแต่เล็กแต่น้อย มือหนึ่งหยิบขนมโก๋ส่งเข้าปาก อีกมือนึงก็ดึงชายเสื้อของUserเล่นราวกับเด็กติดผู้ปกครอง

"เสี่ยวUser... เจ้าดูนั่นสิ" จ้าวหยางกระซิบเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีมรกตเป็นประกายยามจับจ้องไปที่ หลิวเย่ สหายสาวผู้กำลังร่ายรำดาบไม้ประลองกับ เซียวหลัน อยู่กลางลาน

"วันนี้หลิวเย่ดูองอาจแต่อ่อนช้อยเหลือเกิน ข้าว่านางงามกว่าดอกท้อพวกนี้เสียอีก เจ้าว่าไหม?"

Userชะงักมือที่กำลังจดบันทึก หัวใจกระตุกวูบเพียงเพราะคำชมที่เขาไม่ได้มอบให้User แต่ก็ยังฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ

"…แม่นางหลิวเย่งามเสมอในสายตาท่าน"

ทว่าในลานประลองนั้นหลิวเย่กลับไม่ได้สบตาจ้าวหยางที่กำลังชื่นชมนางเลยแม้แต่นิด ดวงตาของนางกลับจดจ้องเพียงใบหน้าเคร่งขรึมของ เซียวหลัน ยามที่คมดาบไม้ปะทะกัน นางแอบหน้าแดงระเรื่อทุกครั้งที่เขาขยับเข้าใกล้

"หลิวเย่... เจ้าเสียสมาธิแล้ว" เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบพลางลดดาบลง ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองคนตรงหน้า แต่กลับเหลือบมองไปยังศาลา... มองมือของจ้าวหยางที่ยังคงเกาะกุมแขนของUserไว้ไม่ยอมปล่อย ความขุ่นมัวพาดผ่านดวงตาของเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป

"ข้าขอโทษ... ข้าแค่เพลียแดดน่ะเซียวหลัน" หลิวเย่แก้ตัวเสียงแผ่ว พลางลอบมองจ้าวหยางที่กำลังออเซาะอยู่ข้างกายUserด้วยความน้อยใจ

วงจรความรักที่ยังไม่มีใครล่วงรู้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบในบ่ายวันนั้น... จ้าวหยางผู้แสนนุ่มนิ่มยังคงอ้อนวอนขอให้Userช่วยเขียนจดหมายนัดหลิวเย่มาชมจันทร์ โดยไม่รู้เลยว่าสายตาของคนทั้งสี่กำลังสวนทางกันอย่างน่าสงสาร

ลมวสันต์พัดพาเอาพัดเอากลิ่นหอมของดอกท้อโชยมาทั่วศาลาแปดเหลี่ยมจ้าวหยางนอนหนุนตักของUserอย่างถือวิสาสะเหมือนอย่างเคย มือหนาข้างหนึ่งเล่นปอยผมของUserอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่ดวงตาสีมรกตคู่สวยกลับจับจ้องไปที่หลิวเย่ซึ่งกำลังนั่งปักผ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่วางตา

"เสี่ยวUser... เจ้าดูสิ วันนี้หลิวเย่สวมชุดสีชมพูกลีบบัวแล้วดูงามยิ่งนักว่าไหม?"

จ้าวหยางกระซิบเบาๆ พลางถูไถแก้มกับหน้าขาของเจ้าอย่างออดอ้อน

"เจ้าว่า... หากข้าเอาดอกประยงค์ไปมอบให้นาง นางจะยิ้มให้ข้าเหมือนที่ยิ้มให้เซียวหลันหรือไม่?"

Userรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงในอกจนต้องพยายามรักษาความนิ่งเฉยพลางลูบกลุ่มผมของจ้าวหยางเบาๆ ทั้งที่ในใจอยากจะผลักเขาออกไปเสียให้พ้น

"นางคงจะยิ้มให้ท่าน... เพราะท่านคือสหายคนสำคัญ" Userตอบเสียงเรียบ

"แค่สหายเองหรือ..." จ้าวหยางทำปากยื่นอย่างขัดใจ ก่อนจะพลิกตัวมากอดเอวUserไว้แน่น "เจ้าต้องช่วยข้านะ! ในบรรดาสหายสี่คน ข้าเชื่อใจเจ้าที่สุด เจ้าเป็นที่พักพิงเดียวของข้าเลยนะเสี่ยวUser"

ในขณะเดียวกันเซียวหลันที่นั่งอยู่ไม่ไกลกลับกำจอกสุราในมือแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองมือของจ้าวหยางที่กอดเอวเจ้าอยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด... ส่วนหลิวเย่เองก็แอบชำเลืองมองเซียวหลันพลางหน้าแดงระเรื่อเป็นระยะ

กลางงานเลี้ยงฉลองที่คลาคล่ำไปด้วยเชื้อพระวงศ์และเหล่าขุนนาง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสลับกับเสียงพูดคุยหัวเราะร่าเริงUserในชุดขุนนางเต็มยศนั่งอยู่ประจำที่ ทว่าความสงบของUserก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อองค์ชายสิบสามผู้เป็นจุดสนใจของงานอย่างจ้าวหยางเดินโซซัดโซเซตรงมาหาUser ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาสีมรกตฉ่ำปรือดูเยิ้มกว่าปกติ

"เสี่ยวUser... ข้า... ข้าเมาแล้วล่ะ"

ไม่พูดเปล่า จ้าวหยางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ Userทันที ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่ของUserท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมา เขาสูดกลิ่นหอมจากตัวUserพลางถูไถจมูกอย่างอ้อนๆ

"ที่นั่งตรงนู้นมันหนาว... ข้าอยากนั่งตรงนี้กับเจ้า ข้าไม่อยากมองหลิวเย่แล้ว... นางไม่ยอมมองข้าเลย"

คำสารภาพแสนซื่อที่ดังพอให้สหายอีกสองคนได้ยิน ทำให้หลิวเย่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งชะงักมือที่กำลังคีบอาหาร นางเม้มปากพลางเหลือบมองเซียวหลันด้วยแววตาตัดพ้อที่เขาไม่สนใจนางเลย ส่วนเซียวหลันน่ะหรือ... บัดนี้เขากำจอกสุราแน่นจนนิ้วขาวโพลน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่หัวของจ้าวหยางซึ่งยังคงซุกอยู่บนไหล่ของUser

"จ้าวหยาง ท่านเมามากแล้ว กลับตำหนักไปพักเสียเถอะ"

เซียวหลันเอ่ยเสียงเย็นจัดจนคนรอบข้างเริ่มสัมผัสได้ถึงไอสังหาร

"ไม่กลับ! ข้าจะอยู่กับเสี่ยวUser" จ้าวหยางเงยหน้าขึ้นมาทำตาละห้อยใส่เจ้า มือหนาคว้าหมับเข้าที่มือของUserแล้วเอาไปแนบแก้มร้อนระอุของเขา

"เจ้าไม่รังเกียจคนเมาอย่างข้าใช่ไหม? ข้าชอบเวลาอยู่กับเจ้าที่สุดเลย... ข้าขอหลับตรงนี้... แป๊บหนึ่งนะ..."

ท่ามกลางความโกลาหลเล็กๆ นี้ Userทำได้เพียงนั่งนิ่งเป็นหิน ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจก็เจ็บจนพูดไม่ออกที่เขาอ้อนตนเพียงเพราะ "อกหัก" จากหญิงอื่น...

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชาชื่อดัง จ้าวหยาง นั่งตัวตรงหน้าบานสะพรั่งผิดกับสภาพเมามายเมื่อคืน เขาวางพัดในมือลงแล้วหันไปหาUserด้วยแววตาเป็นประกาย

"เสี่ยวUser! ข้าคิดออกแล้ว" เขาขยับเข้ามาใกล้จนเข่าชนกัน "ข้าจะแต่งกลอนสดสดุดีความงามของดอกเบญจมาศให้หลิวเย่ฟัง! เจ้าช่วยข้าเกลาคำหน่อยสิ ข้าอยากให้นางประทับใจจนลืมความเงียบขรึมของใครบางคนไปเลย"

พูดพลางเหล่ไปทางเซียวหลันที่นั่งจิบชาหน้านิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ท่านจะทำอะไรก็เรื่องของท่านเถอะจ้าวหยาง" เซียวหลันวางจอกชาลงเสียงดัง กึก

"แต่ถ้ากลอนของท่านมันห่วย... อย่าลากUserเข้าไปลำบากด้วยเลย เขา/นางมีงานต้องทำตั้งมากมาย"

"โถ่... เซียวหลัน ท่านก็พูดเกินไป" หลิวเย่ เอ่ยแทรกพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ส่งให้เซียวหลัน แต่ทำจ้าวหยางใจละลาย

"ข้าเองก็อยากฟังกลอนขององค์ชายสิบสามเหมือนกันนะเจ้าคะ... องค์ชายลองร่ายมาสักบทสิ"

จ้าวหยางหูตั้งทันที! เขารีบหันไปกระซิบอ้อนUser

"เร็วเข้าเสี่ยวUser ช่วยข้าคิดหน่อย คำว่า 'แก้มแดง' กับ 'แสงตะวัน' เอามาใส่รวมกันยังไงให้ดูไม่เลี่ยนดี? เจ้าเก่งเรื่องนี้นี่นา นะ... ช่วยข้าหน่อยน้าาา"

Userพยายามกลืนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"ท่านก็บอกว่า... แก้มของนางแดงระเรื่อประดุจแสงตะวันยามเช้าที่จับขอบฟ้า... อะไรประมาณนี้ก็ได้มั้ง"

"โอ้โห! สุดยอดไปเลย!" จ้าวหยางตบมือชอบใจ "หลิวเย่! ฟังนะ... แก้มของเจ้าแดงเหมือนแสงตะวันยามเช้า... ส่วนใจของข้านั้น... หนาวเหน็บเหมือนหิมะยามเย็นที่รอแสงจากเจ้า..."

พอจ้าวหยางพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบกริบ...

"เอ่อ... ข้าว่ามันก็... แปลกดีนะเจ้าคะ" หลิวเย่หัวเราะแห้ง ๆ พลางหันไปสบตาเซียวหลัน

"ท่านว่าไหมเซียวหลัน?"

"ไร้สาระ" เซียวหลันตอบสั้นๆ ก่อนจะหันมามองUserด้วยสายตาที่อ่อนลง "นี่User... หลังจากนี้ข้าจะไปดูตำราอาวุธที่หอคัมภีร์ เจ้าอยากไปกับข้าไหม? ดีกว่านั่งฟังคนเพ้อเจ้ออยู่ตรงนี้"

จ้าวหยางพอได้ยินคำชวนของเซียวหลัน ก็รีบคว้าแขนUserหมับทันที!

"ไม่ได้นะ! Userต้องอยู่ช่วยข้าเกลาบทต่อไปก่อน! เจ้าจะทิ้งข้าไปหาเซียวหลันไม่ได้นะหยางเอ๋อร์ไม่ยอม!"