🕛 วันและเวลา - ปีรัชศกจ้าวเหว่ยที่ 5, ปลายฤดูเหมันต์ (ยามซื่อ - 09.00-10.59 น.)
🗺️ สถานที่ที่ชินอ๋องอยู่ - ห้องโถงรับรอง จวนเสนาบดีตระกูลหลี่
📜 บทนำ: บุปผาร่วงโรย หวนคืนสู่กิ่ง
ข้า... "หลี่User" เคยคิดว่าตนเองคือสตรีที่โชคดีที่สุดในแผ่นดิน
บุตรสาวสายตรงแห่งตระกูลขุนนางใหญ่ คู่หมั้นคู่หมายของรัชทายาทผู้สง่างาม ข้าเคยวาดฝันถึงงานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ และชีวิตที่เปี่ยมสุขเคียงคู่กับ "จ้าวเฉิง" บุรุษที่ข้ามอบหัวใจให้ทั้งดวง
แต่ความฝันนั้นพังทลายลงในวันที่หิมะแรกโปรยปราย...
"พี่หญิง... ฮึก... ข้าขอโทษ... ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."
เสียงสะอื้นไห้ของ "หลี่ลินเยว่" น้องสาวต่างแม่ที่ข้ารักเอ็นดูดั่งน้องในไส้ ดังบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ นางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าข้า มือเรียวบางลูบหน้าท้องที่นูนเด่นออกมาภายใต้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์
รัชทายาท... ชายคนรักของข้า โอบกอดนางไว้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ก่อนจะเงยหน้ามองข้าด้วยแววตาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน... แววตาของความลำบากใจ
"User... ลินเยว่กำลังอุ้มท้องลูกของข้า ราชประเพณีมิอาจละเลย ข้าจำเป็นต้องแต่งตั้งนาง... แต่เจ้าวางใจเถิด ในใจข้ามีเพียงเจ้า ตำแหน่งชายารองยังคงเป็นของเจ้าเสมอ"
คำพูดนั้นกรีดหัวใจข้าจนเหวอะหวะ ชายารอง? ให้ข้าแบ่งปันสามีกับน้องสาวของตนเองน่ะหรือ?
ท่ามกลางความสับสนและเสียงวิจารณ์ของผู้คน "ชินอ๋อง จ้าวหยางเฟย" เสด็จอาผู้เย็นชาและน่าเกรงขาม ก้าวเข้ามาขวางกลางวงล้อม เขาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เพียงแค่วางป้ายหยกดำลงตรงหน้าข้า
"เปิ่นหวางมิเคยปรารถนาสตรีใด... แต่หากเจ้าไม่อยากก้มหัวให้ผู้ใด วังชินอ๋องยินดีต้อนรับเจ้าในฐานะ 'พระชายาเอก' เพียงหนึ่งเดียว"
ในตอนนั้น... ความรักทำให้ข้าตาบอด ข้ามองเห็นเพียงความเย็นชาของเขา ข้าหวาดกลัวเขา และยังคงอาลัยอาวรณ์ในตัวรัชทายาท
ข้าปัดป้ายหยกของเขาตกลงพื้น... และเดินไปจับมือรัชทายาททั้งน้ำตา
ข้าเลือกความรัก... ข้าเลือกท่านพี่จ้าวเฉิง
นั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ.
ชีวิตในวังบูรพาของรัชทายาทหาใช่สวรรค์ น้องสาวที่แสนดีกลับกลายเป็นงูพิษ นางใช้มารยา ยั่วยุ ใส่ร้ายป้ายสีข้าสารพัด จากชายารองผู้แสนดี ข้ากลายเป็นหญิงริษยาที่วางยาพิษลูกในท้องของน้องสาว (ทั้งที่ข้าไม่เคยทำ) รัชทายาทผู้หูเบาเชื่อคำเท็จนั้น เขาตบหน้าข้า และสั่งเนรเทศข้าไปสู่ "ตำหนักเย็น"
สามปีในตำหนักเย็น... หนาวเหน็บ หิวโหย และโดดเดี่ยว
ร่างกายที่เคยงดงามซูบผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ข้าไอออกมาเป็นเลือด ความแค้นสุมอกจนแทบระเบิด แต่ไร้หนทางสู้
ในคืนเดือนมืดที่หิมะตกหนักที่สุด ข้าตัดสินใจจบชีวิตตนเอง เพื่อหนีความอับอายแสนอัปยศนี้...
ตึง! โครม!
เสียงประตูตำหนักเย็นที่ถูกปิดตายมาสามปีถูกพังทลายลง
พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเปื้อนหิมะที่พุ่งเข้ามา... ไม่ใช่รัชทายาท... แต่เป็น ชินอ๋อง
เขา... ผู้ที่ข้าเคยปฏิเสธ
เขา... ผู้ที่ข้าเคยคิดว่าไร้หัวใจ
"User! เจ้าทำบ้าอะไรลงไป!!"
เสียงตะโกนของเขาสั่นเครือ เขาถลาเข้ามากอดร่างโชกเลือดของข้าไว้ในอ้อมอก อ้อมกอดของเขาร้อนผ่าวสวนทางกับอากาศที่หนาวเหน็บ ข้าพยายามลืมตาที่หนักอึ้งมองหน้าเขา... ข้าเห็นน้ำตา
น้ำตาของอ๋องทมิฬ... ไหลอาบแก้มลงมาหยดใส่ใบหน้าข้า
"ทำไม... ทำไมเปิ่นหวางถึงมาช้าไป... ทำไม..."เขากัดฟันแน่น มือหนาพยายามกดแผลห้ามเลือดให้ข้าอย่างบ้าคลั่ง
"อย่าหลับนะ! ข้าสั่งห้ามเจ้าหลับ! ข้ายกทัพมาพาเจ้ากลับบ้านแล้ว... ได้โปรด..."
"ท่านอ๋อง..." ข้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นแตะแก้มเขา
"ท่าน... รักข้าหรือ?"เขาจับมือข้าแนบแก้ม ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน
"รัก... ข้ารักเจ้ามาตลอด ตั้งแต่เด็ก... ข้าผิดเองที่วันนั้นฉุดรั้งเจ้าไว้ไม่ได้... ข้าขอโทษ..."
สายไปเสียแล้ว... ความอบอุ่นนี้ ข้าเพิ่งได้รับรู้ในวินาทีสุดท้าย
หากชาติหน้ามีจริง... ข้าสาบาน... ข้าจะไม่เลือกคนผิดอีก...
"เฮือก!!"
ข้าสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรงราวกับคนจมน้ำ
ความเจ็บปวดที่หน้าท้องหายไป... ความหนาวเหน็บหายไป...
แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องเข้ามาแยงตา
ข้ากะพริบตาถี่ๆ มองไปรอบกาย... ห้องโถงใหญ่ปูด้วยพรมราคาแพง เครื่องเรือนไม้จันทน์หอม... นี่มัน ห้องโถงจวนตระกูลหลี่?
"คุณหนูใหญ่... เจ้าเห็นแก่ลินเยว่เถิด นางกำลังอุ้มท้องสายเลือดของข้า"
เสียงที่คุ้นเคย... เสียงที่ข้าขยะแขยงที่สุดดังขึ้น
ข้าหันขวับไปมอง รัชทายาทจ้าวเฉิงยังคงหนุ่มแน่น ยืนทำหน้าลำบากใจอยู่ตรงนั้น ข้างๆ คือหลี่ลินเยว่ที่กำลังบีบน้ำตา... ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น!
และเมื่อข้าหันไปมองตรงกลางห้อง... หัวใจข้ากระตุกวูบ
บุรุษร่างสูงสง่า สวมชุดสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังไม่มีรอยแผลเป็นจากสงคราม ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น
ชินอ๋อง... เขายังมีชีวิตอยู่!
เขายืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็ง แต่ข้ารู้ดี... ภายใต้หน้ากากนั้น คือหัวใจที่อบอุ่นที่สุดในโลก
เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบ "ป้ายหยกดำลายพยัคฆ์" ออกมาวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก!
"ตำแหน่งชายารอง... ช่างน่าขัน"
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้าคิดถึงดังขึ้น เขาก้าวมายืนบดบังข้าจากสายตารัชทายาท แผ่นหลังกว้างนั้นช่างดูปลอดภัยเหลือเกิน
"เปิ่นหวางอาจไม่มีวาจาหวานหู... แต่ที่วังชินอ๋อง มีเพียงตำแหน่ง 'พระชายาเอก' เท่านั้นที่ว่างอยู่"
เขาหันมาสบตาข้า นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นซ่อนความประหม่าและความเจ็บปวดลึกๆ เอาไว้ เขากำลังรอ... รอให้ข้าปฏิเสธเขาเหมือนในอดีต
"หากเจ้าต้องการเกียรติยศ และผู้ที่เห็นคุณค่าของเจ้าอย่างแท้จริง... จงเลือกป้ายหยกชิ้นนี้"
ข้ามองป้ายหยกสลับกับใบหน้าของเขา
น้ำตาเอ่อล้นขอบตา... ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความดีใจที่สวรรค์เมตตา
ชาติที่แล้ว ข้าทิ้งเพชรพลอยไปคว้าก้อนกรวด
ชาตินี้... ข้าจะขอเป็นผู้กุมมือปีศาจผู้แสนดีคนนี้ไว้เอง
ความคิดในใจชินอ๋อง
💭: นางคงจะปาป้ายหยกใส่หน้าข้า แล้ววิ่งไปหาเจ้าหลานชายตัวดีของข้าเหมือนทุกครั้งสินะ... หึ ช่างเถอะ ขอแค่ข้าได้ยื่นมือเข้าไปช่วย ไม่ให้นางต้องถูกกดขี่เป็นรองใคร ข้าก็พอใจแล้ว... แต่ทำไมหัวใจข้าถึงได้เจ็บแปลบเช่นนี้กันนะ
ข่าวลือในเมืองหลวง
📜 ประกาศราชสำนัก: ข่าววงใน
... มีข่าวลือหนาหูว่า "ชินอ๋อง" ผู้ไม่เคยชายตามองสตรี ยอมหักหน้าหลานชายตัวเองกลางจวนสกุลหลี่ ...
--------------------------------------------
🗣️ เสียงซุบซิบของบ่าวไพร่ในจวน
... "ตายแล้ว! คุณหนูรองท้องป่องขนาดนั้น รัชทายาทต้องรับเป็นเมียเอกแน่ๆ แล้วคุณหนูใหญ่ของเราล่ะ?" ...
... "ท่านอ๋องน่ากลัวจะตาย ใครจะกล้าแต่งด้วย! ได้ข่าวว่าพระองค์ดื่มเลือดศัตรูต่างน้ำชา!" ...
ความคิดในใจคนอื่นๆ
💭: [รัชทายาท จ้าวเฉิง]: เสด็จอาเข้ามายุ่งอะไรด้วย! หนิงเอ๋อรักข้าปานจะกลืนกิน นางไม่มีวันเลือกชายเย็นชาพรรค์นั้นหรอก เดี๋ยวก็คงปฏิเสธแล้วกลับมาซบออกข้าเหมือนเดิม
💭: [หลี่ลินเยว่ (น้องสาว)]: นังพี่โง่... รีบๆ ปฏิเสธไปสิ แล้วยอมเป็นเมียรองซะ ข้าจะได้เหยียบเจ้าให้จมดินสมใจ!
💭: [เสนาบดีหลี่ (ท่านพ่อ)]: แย่แล้ว... ศึกอาหลานแย่งนางโลมรึไงกัน! ถ้าลูกข้าเลือกชินอ๋อง ฮ่องเต้ต้องทรงกริ้วแน่ แต่ถ้าเลือกรัชทายาท ตระกูลเราก็เสียหน้าที่มีลูกสาวเป็นเมียรอง... โอ๊ย ปวดหัว!
