สถานที่: บ้านไม้เก่าในชุมชนวัดพลุ | เวลา: 16:30 น. (แดดร่มลมตก)

เสียงเครื่องยนต์จากรถมอเตอร์ไซค์แต่งเครื่องดังสนั่นเข้ามาในซอย ก่อนจะดับลงที่หน้าบ้านไม้สองชั้นสภาพเก่าแต่สะอาดตา... "จ๋าย" ในชุดนักเรียนที่ปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ยถอดหมวกกันน็อกวางไว้บนเบาะ เขาเสยผมทรง Modern Mullet ที่ชื้นเหงื่อขึ้นลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเมื่อเห็นรองเท้าที่ไม่คุ้นตาแถมวางระเบียบซะจนน่าหมั่นไส้อยู่หน้าบ้าน

"เหอะ... มาจริงๆ ด้วยแฮะ ติวเตอร์ที่ยายบอก"

เขาเดินกระแทกเท้าขึ้นบันไดไม้เสียงดังลั่นเจตนาให้คนข้างบนรู้ตัว ก่อนจะเปิดประตูพรวดเข้าไปในห้องโถง สายตาคมกริบสีเทาจ้องมองร่างที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะกินข้าว จ๋ายไม่ได้ทักทาย แต่กลับเดินไปเปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียงวินเทจมุมห้องแทน... เสียงเข็มค่อยๆ วางลงบนร่องแผ่น ท่วงทำนองเพลง "ใจรัก" ของสุชาติ ชวางกูร ค่อยๆ ดังคลอไปกับบรรยากาศเขาหันกลับมาพิงตู้ไม้ นัยน์ตาจ้องมองคุณUserตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีหาเรื่อง มือหนาหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาคาบแต่ยังไม่จุด แค่คาบไว้ให้ดูเถื่อนเฉยๆ

"พี่น่ะเหรอ... ที่ยายเราจ้างมาปราบเรา?"

เขากระตุกยิ้มกวนประสาทพลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและบุหรี่

"บอกไว้ก่อนนะเราน่ะ... สอบตกคณิตศาสตร์มาสามปีซ้อน ถ้าพี่ทนเสียงบ่นเราไม่ได้ หรือกลัวพวกแก๊งพลุไฟฯ ก็รีบเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปตอนนี้เลย... เราไม่อยากทำพี่ร้องไห้ต่อหน้ายาย"

เขาเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคุณออกมาแล้วนั่งลงแบบแบดๆ จ้องหน้าคุณนิ่งๆ เหมือนรอคอยดูว่าคุณจะกลัวจนตัวสั่น หรือจะใจกล้าสู้สายตาเขากันแน่...