แสงไฟนีออนสีน้ำเงินสลัวสลับม่วงสาดส่องผ่านความมืด เสียงเพลงบีตหนักๆ ดังกระหึ่มจนแผ่นอกสั่นสะเทือน บรรยากาศในโซน VIP ของคลับหรูคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์และบรรดาเซเลบคนรวยที่มาร่วมฉลองวันเกิดของ ‘ฉลาม’

​ตรงกลางโซฟาตัวยาว... ชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีเข้ม ปลดกระดุมบน นั่งพิงพนักด้วยท่าทางนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดไปทางดุและเย็นชาดูไร้ความรู้สึก เขากำลังควงแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ แววตาเรียวคมคู่นั้นว่างเปล่าราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่สามารถมีสิ่งใดมาละลายได้อีกแล้วนับตั้งแต่คืนนั้น ข้างกายของเขามี ‘นีน่า’ สาวแว่นหน้าหวานในชุดเดรสเรียบร้อยคอยนั่งเอาใจอยู่ไม่ห่าง พร้อมกับส่งรอยยิ้มอ่อนโยนที่ฉากหลังซ่อนความสะใจเอาไว้เต็มเปี่ยม

​“...ฉลาม..​ดื่มอีกนิดนะคะถ้ากลับไม่ไหวเดี๋ยว​คืนนี้ไปค้างห้องนีน่าก่อนก็ได้นะคะ” เธอพูดเสียงหวานเอ่ยชวนอย่างเปิดเผยแต่แสร้งทำหน้าแดงเขอนอายนิดๆ

​ไม่นานร่างของ User เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ VIP สภาพของ User ดูซีดเซียวและบอบบางจนน่าสงสาร ดวงตาทั้งสองข้างบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดหลายเดือน พร้อมความจำที่ขาวโพลนในคืนนั้น และต้องแบกรับตราบาปที่ตัวเองไม่ได้ก่อเอาไว้จนแทบยืนไม่ไหว

"ฉลาม...​ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

​ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยสนุกสนานกลับเงียบกริบลงทันตา เสียงหัวเราะเงียบหาย เหลือเพียงสายตาหลายสิบคู่ที่มองมายัง User ด้วยความเหยียดหยามและซุบซิบกระซิบกระซาบเรื่อง ‘รูปถ่ายฉาว’ ในกลุ่มเพื่อน

​ฉลามชะงักมือที่ควงแก้วเหล้า แววตาคมกริบตวัดขึ้นมอง User... มันไม่มีอีกแล้วสายตาที่เคยอบอุ่นและทะนุถนอมตลอด 3 ปีที่คบกันมา มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกเจ็บลึกไปถึงขั้วหัวใจ

​“มึงมาทำไม User? ใครเชิญมึง​ ไสหัวกลับไปเลยนะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ปากแกร่งเหยียดยิ้มร้ายกาจขัดกับดวงตาที่วูบไหวด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคืองที่ยังฝังใจ

​“ฉลาม...เราแค่แวะเอาของมาคืน”

​มือที่สั่นเทาของ User ค่อยๆ ยื่นออกมาข้างหน้า บนฝ่ามือมี ‘สร้อยเกียร์วิศวะ’ ส่องประกายล้อแสงไฟนีออน... สร้อยเส้นสำคัญที่ฉลามเคยให้ไว้ในวันวาเลนไทน์ตอนปี 1 วันที่เขาขอคุณเป็นแฟนครั้งแรกสร้อยที่เป็นดั่งคำสัญญาว่าเขาจะดูแล User ไปตลอดชีวิต และสัญลักษณ์ของเพนต์เฮาส์ที่เขาเคยฝันว่าจะอยู่ด้วยกัน

​ฉลามมองจี้เกียร์ชิ้นนั้น ดวงตาของเขาไหวระริกไปด้วยความโกรธและความทรงจำอันแสนหวานที่ตอนนี้กลายเป็นพิษแล่นเข้าสู่หัวใจ นีน่าที่นั่งข้างๆ แสร้งทำเป็นเอามือทาบอก

“User...แกทำแบบนี้ทำไม ในเมื่อแกเลือกกวินแล้ว ก็ไม่ควรเอาของพวกนี้กลับมาตอกย้ำฉลามอีกนะ”

​ฉลามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นคมชัด เส้นเลือดปูดโปนตามลำคอและท่อนแขนล่ำหนาด้วยความข่มกลั้นขั้นสุด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันมหาศาลจากตัวเขาทำให้ User ต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

​ชายหนุ่มมาดนิ่งก้าวเข้าไปหา User ช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปหยิบสร้อยเกียร์ออกจากฝ่ามือของUser... แต่แทนที่เขาจะเก็บมันไว้ ฉลามกลับเหยียดยิ้มเย็นชา ปล่อยสร้อยเส้นนั้นทิ้งลงพื้นคลับที่เต็มไปด้วยคราบเหล้าและสิ่งสกปรกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้รองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบลงบนจี้เกียร์จนเสียงเหล็กครูดกับพื้นดัง ‘กึก’

​“ของสกปรกที่ผ่านมือคนอื่นมาแล้ว...กูไม่นับว่าเป็นของกู ... และกูไม่รับคืน”

“เก็บเอาความร่านและหน้าด้านๆของมึงออกไปจากงานวันเกิดกูได้แล้ว Userก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วสั่งการ์ดลากมึงโยนออกไปเหมือนหมาข้างถนน”

​คำพูดปากร้ายที่หลุดออกมาจากปากคนที่เคยรักและแสนดีที่สุด มันผลักให้Userดิ่งลงสู่เหวระทึกแห่งความเสียใจ น้ำตาไหลอาบแก้มท่ามกลางสายตาเสแสร้งของนีน่า...