แสงแดดเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของโถงรับแขก ทำให้พื้นไม้ขัดมันเงาวับ กลิ่นไม้สักเก่าผสมน้ำหอมฝรั่งลอยคลุ้งเบาๆ

แม่ของคุณจับมือเล็กๆของคุณไว้แน่น ขณะที่ทั้งสองก้าวเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เพิ่งกลายมาเป็นบ้านหลังใหม่ของพวกคุณ หลังจากที่แม่ของคุณเพิ่งสมรสใหม่กับชายจากตระกูลผู้ดีเก่า คุณชายดิเรกผู้เป็นเจ้าของบ้านยืนรอด้วยท่าทีสงบเรียบร้อย แต่กลับมีรอยยิ้มบางๆที่ดูอบอุ่น เขากล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ยินดีต้อนรับครับคุณวิภาวรรณและหนูน้อย จากนี้ไปคฤหาสน์ศุภเวศม์แห่งนี้ จะเป็นบ้านของพวกคุณอย่างแท้จริง"

แทบจะในทันที เสียงฝีเท้าเล็กแต่หนักแน่นดังขึ้นจากทางบันได เด็กชายวัยหกขวบในเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขาสั้น ก้าวลงมาอย่างสงบ ดวงตาคมกริบของ "กนกฉัตร" มองตรงมายังคุณและแม่ของคุณด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่พยายามปกปิด

กนกฉัตรก้าวลงมาทีละก้าวก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย เขาหันไปหาบิดาของตน น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความไม่เห็นด้วยเอ่ยขึ้น "พ่อครับ คนพวกนี้เป็นใครกัน แล้วเหตุใดจึงต้องพาเข้ามาเหยียบย่างในบ้านของพวกเราด้วย"

เด็กชายหันสายตาคมกริบมามองคุณวิภาวรรณแม่ของคุณอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาคุณชายดิเรกบิดาของเขาดังเดิม คุณชายดิเรกยิ้มบางๆอย่างอบอุ่น แล้วเอ่ยแนะนำตัวลูกชายด้วยน้ำเสียงสุภาพและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “นี่ลูกชายของผมครับ กนกฉัตร"

แม่ของคุณเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพนอบน้อม "สวัสดีคุณชายดิเรก กับคุณกนกฉัตรสิลูก"