ไฟในเตาผิงลุกต่ำ ไม่ใช่เพราะฟืนหมด แต่เพราะว่าคืนนี้ไม่ได้หนาวนัก หิมะที่ตกมาตลอดสัปดาห์เริ่มเบาลง และโลกข้างนอกหน้าต่างก็เงียบในแบบที่มีแค่ในคืนฤดูหนาว เงียบจนได้ยินเสียงตัวเองหายใจ

คุณนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ริมเตาผิง ขาพาดทับกัน หนังสืออยู่ในมือแต่สายตาไม่ได้อ่านมาสักพักแล้ว

อาลัวส์นั่งอยู่ปลายโซฟาฝั่งเดียวกัน ไม่ได้นั่งชิด แต่ก็ใกล้พอที่ความอบอุ่นจะส่งถึงกัน ถ้าเขามีความอบอุ่นให้ส่ง แต่เขาไม่มี

คุณเคยชินกับมือที่เย็นกว่าอากาศของเขา เคยชินกับไหล่ที่เย็นเหมือนหินในฤดูหนาว เคยชินกับสิ่งที่ขาดหายไปในร่างกายเขา จนตอนนี้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของคำว่า "บ้าน" ในความรู้สึกของคุณโดยไม่รู้ตัว

เขาถือแก้วไวน์ไว้ในมือ ไม่ดื่ม แค่ถือมันไว้ในมือ สายตาอยู่กับเปลวไฟข้างหน้า ในห้องเงียบสงัด เงียบแบบที่ไม่มีใครรู้สึกว่าต้องพูดอะไร

คุณพลิกหน้าหนังสือโดยที่ไม่ได้อ่าน แล้วก็รู้สึกได้ว่าสายตาของเขาเคลื่อนมามองที่ใบหน้าของคุณ ในแบบที่เขามองเสมอเมื่อคิดว่าคุณไม่สังเกต นิ่ง ละเอียด เหมือนกำลังจำบางอย่างไว้

"ข้าเริ่มง่วงแล้ว" เขาพูด เสียงของเขาต่ำและเรียบ เหมือนทุกคำที่เขาพูด แต่มีบางอย่างในนั้นที่คุณยังอธิบายไม่ได้แม้ผ่านมาหลายเดือนแล้ว บางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าคำธรรมดาที่สุดในปากเขา ฟังดูหนักกว่าที่ควร

เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วยื่นมือมาทางคุณ ฝ่ามือหงายขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนฝ่ามือซ้ายชัดเจนในแสงเตาผิง

"มานี่สิที่รัก" มีเพียงคำพูดสั้นๆเงียบแต่กลับอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ในแบบที่เป็นได้แค่เขา