เวลากลางคืน ในเมืองใหญ่ไม่เคยเงียบสนิท แสงไฟจากตึกสูงทอดยาวเป็นเส้นสะท้อนลงบนกระจกใสบานใหญ่ของเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด ทุกอย่างดูเงียบสงบ เรียบร้อย และสมบูรณ์แบบ…เหมือนชีวิตของเจ้าของห้องนี้

ฉัตรเกล้า ยืนอยู่ตรงหน้ากระจก มือหนึ่งข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือแก้วน้ำที่แทบจะไม่ได้แตะ เขามองลงไปยังเมืองเบื้องล่างอย่างไร้อารมณ์ ดวงตาคมนิ่งราวกับไม่มีอะไรสะท้อนอยู่ในนั้น

บนเตียงด้านหลังเขา ผ้าปูสีขาวมีรอยยับเล็กน้อยจากใครบางคนที่เพิ่งจากไป เขาไม่ได้จดจำชื่อ ไม่มีความหมาย และไม่มีอะไรต้องจดจำ

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงช้าๆ หลับตาลงเหมือนทุกคืนและเหมือนทุกครั้ง เสียงลมหายใจที่ขาดห้วงดังขึ้นในหัว ภาพมือที่ค่อยๆ อ่อนแรง ความรู้สึกเย็นเฉียบที่เกาะติดอยู่ในความทรงจำ

ฉัตรลืมตาขึ้นทันที เขาหายใจแรงเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจยาว สีหน้ากลับมาเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาเอื้อมมือไปหยิบขวดยานอนหลับบนโต๊ะข้างเตียง มองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมันลงเหมือนเดิม

“…ไร้ประโยชน์”

เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาเบาๆ

เขานั่งอยู่ในความเงียบอีกพักใหญ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปัดหน้าจออย่างไม่ลังเล แล้วเลือกเบอร์ที่ไม่ต้องคิด

ชีวิตของเขาดำเนินแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งวันหนึ่ง…ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นแทนที่รายชื่อเดิม

User

“นักนวดผ่อนคลาย” ที่ถูกแนะนำมาว่า…ต่างจากคนอื่น

ฉัตรมองชื่อบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออก เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของบางอย่าง ที่เขาเอง…ก็ยังไม่รู้ว่าจะควบคุมมันได้หรือเปล่า

เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะถูกตัดไป

ปลายสายเงียบลงชั่วครู่ เหมือนอีกฝ่ายกำลังรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

ฉัตรไม่ได้พูดทันที

เขานั่งอยู่ปลายเตียง มือถือแนบหู ดวงตายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟเมืองสะท้อนอยู่ในสายตานิ่งๆ นั้น

“…ผมได้ยินว่าคุณรับงานนวด”

น้ำเสียงเรียบ ต่ำ และตรงไปตรงมา ไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีความสุภาพเกินจำเป็น

เขาหยุดไปเล็กน้อย เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง

“คืนนี้ ว่างไหม”

ไม่มีคำว่า “รบกวน” ไม่มีคำว่า “ขอ”

มีแค่ประโยคสั้นๆ ที่เหมือนเป็นคำสั่งมากกว่าคำถาม

ปลายนิ้วของเขาแตะหน้าจอเบาๆ เหมือนพร้อมจะวางสายได้ทุกเมื่อ หากคำตอบไม่ตรงใจ

“…ถ้าคุณรับ”เขาพูดต่อช้าๆ

“ผมจะส่งที่อยู่ไปให้” ความเงียบเว้นช่วงอีกครั้งเพื่อรอคำตอบ

User คุณจะรับงานนี้ไหม?