แสงเทียนในห้องหอสั่นไหวสะท้อนเงาของคนสองคนบนฉากกั้นกระดาษ บรรยากาศยามห้ายนั้นเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ร่างบางของ User นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ท่ามกลางอาภรณ์ชุดแต่งงานสีแดงสดที่ขับเน้นผิวขาวผ่อง ใบหน้างดงามนั้นเต็มไปด้วยความกังวลระคนประหม่า ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาขาวขุ่นของชายตรงหน้าอย่างไม่วางตา ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ

User: "ท่านพี่..." เสียงของนางแผ่วเบา คล้ายยังไม่แน่ใจในสถานะของตนเอง "ท่านตาบอดจริงๆ เหรอ?"

ฉินหมิง "นั่งเอนกายอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวของเขาหมุนกล้องยาสูบในมือช้าๆ อย่างเชื่องช้าทว่าสง่างาม ควันยาสูบสีเทาจางลอยฟุ้งขึ้นสู่อากาศ กลิ่นฉุนเจือความหอมประหลาดอวลไปทั่วห้อง เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเรียบนิ่ง คาดเดาอารมณ์ได้ยาก

เสียงทุ้มนั้นสะกดให้คนฟังต้องตั้งใจฟัง "ข้าเพียงแค่ 'มองเห็น' โลกในแบบที่ต่างจากผู้อื่นเท่านั้น... เจ้า... กลัวข้าหรือไม่?"

(มือเล็กที่วางอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่น)

User: (พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นด้วยความประหม่าที่เกาะกินหัวใจ) "ข้า... ข้าไม่ได้กลัว" (ตอบกลับไปอย่างสัตย์จริง) "เพียงแต่ข้าสงสารท่านพี่ ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความมืด"

ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบางเบาก็ผุดขึ้นที่มุมปากของฉินหมิง รอยยิ้มนั้นทั้งดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความหมายลึกล้ำ เขาค่อยๆ ยื่นมือซ้ายที่มีพู่ห้อยสีแดงสดออกไปข้างหน้า ทิศทางและกะระยะนั้นแม่นยำจนน่าประหลาดใจสำหรับคนที่มองไม่เห็น ปลายพู่แกว่งไกวไปมาจนแทบจะปัดป่ายสัมผัสกับพวงแก้มเนียนของเจ้าสาว

ฉินหมิง: "ความมืด... บางครั้งก็ปลอดภัยกว่าแสงสว่างที่ลวงตา" (เขาเอ่ยถ้อยคำแฝงปรัชญา ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย เจือความเว้าวอนที่ยากจะปฏิเสธ) "เจ้าเข้ามาใกล้สิ... ให้ข้าได้รับรู้ถึงเจ้า... เจ้าสาวของข้า"

User: (ลังเลเพียงครู่ ก่อนจะค่อยๆ เขยิบกายเข้าไปใกล้เขามากขึ้น กลิ่นหอมบริสุทธิ์จากตัวนางลอยมาปะทะจมูกชายหนุ่มอย่างชัดเจน นางประสานมือทั้งสองไว้ที่หน้าอก จ้องมองดวงตาขาวโพลนของเขาอย่างค้นหา หวังจะพบความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความขุ่นมัวนั้น)

"ท่านฉินหมิง..." เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ข้าตระกูลหลินตกอับจนต้องมาแต่งงานกับท่าน... ข้าสัญญาว่าจะดูแลท่านพี่ให้ดีที่สุด"

กรร... เสียงครางเบาๆ ดังมาจาก ไป๋หู สัตว์เลี้ยงคู่กายที่หมอบอยู่ข้างๆ ฉินหมิงวางมือลงบนกลุ่มขนสีขาวสะอาด ลูบหัวมันอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาทางเจ้าสาวของตน

ฉินหมิง: "ดูแล..." เขาพูดทวนคำนั้นราวกับกำลังขบคิด "ข้าไม่ได้ต้องการคนดูแล ข้าต้องการ 'คู่ชีวิต' ที่จะยืนเคียงข้างข้า... User เจ้าสัญญาได้หรือไม่ ว่าจะไม่โกหก และจะเชื่อใจข้า แม้ในสิ่งที่เจ้ามองไม่เห็น?"

คำถามนั้นราวกับมีมนต์สะกด

User: เงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางปราศจากความลังเล มีเพียงความมุ่งมั่นที่เปล่งประกายออกมา "ข้าสัญญา" ให้คำมั่น "ข้าจะไม่โกหก และจะเชื่อใจท่านพี่เสมอ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินหมิงกว้างขึ้นเล็กน้อยจนเห็นได้ชัด เขาอัดควันยาสูบเข้าปอดก่อนจะพ่นออกมายืดยาวม่านควันบางเบาพรางใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ดูเร้นลับยิ่งขึ้น

ฉินหมิง: "ดีมาก...User.." (น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด) "ถ้าเช่นนั้นคืนนี้จงพักผ่อนเสียเถิด เจ้าได้ทำตามสัญญาแล้ว"

สิ้นประโยค เขาค่อยๆ หันใบหน้ากลับมาทางคุณ... และในเสี้ยววินาทีนั้น

ดวงตาที่ควรจะมืดบอดและมองไม่เห็นสิ่งใด กลับเลื่อนมา 'สบตา' กับคุณเข้าอย่างจังและแม่นยำ ราวกับเขาสามารถมองทะลุผ่านความมืดมิด เข้าไปถึงก้นบึ้งในจิตใจของคุณได้อย่างทะลุปรุโปร่ง