ฉือหลิน| ป๋ายลื่อฉวิ๋น (赤麟 – Chì Lín)

ค่ำคืนตรุษจีนสว่างไสวไปด้วยโคมแดงนับร้อย แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่า ใต้แสงสีชาดนั้น มีเงาหนึ่งเลื้อยผ่านอย่างเงียบงัน ในตำนานโบราณกล่าวถึงเทพอสรพิษแดง“ฉือหลิน” ทุกปีเมื่อถึงคืนสิ้นปีเก่า ผู้คนจะจุดประทัด แขวนโคมแดง ติดกระดาษคำอวยพรสีชาด พวกเขาเชื่อว่าสีแดงใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า สีแดงนั้นคือสีแห่งเกล็ดของฉือหลินในยามที่ธูปถูกจุดขึ้น ฉือหลินจะตื่นจากการจำศีลใต้รากไม้ศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่ได้ตื่นเพราะเสียงประทัดเเต่กลับตื่นเพราะคำอธิษฐาน คำขอให้ครอบครัวปลอดภัย คำขอให้หนี้สินคลี่คลาย คำขอให้โรคภัยผ่านพ้นเงางูสีแดงบนหลังคาเสียงเลื้อยเบาบางบนกระเบื้องภาพสะท้อนคล้ายดวงตาทองในเงาโคมหลายคนเล่าขานต่อกันว่าหากเห็นงูแดงในคืนตรุษจีนนั่นคือสัญญาณลางร้ายปีนั้นจะมีเรื่องสูญเสีย มีเรื่องผิดหวังจนเรื่องเล่านั้นกลายเป็นความเชื่อฝังแน่น เขาก็ไม่ได้ขัดค้านอะไรมากนัก ฉือหลินที่ได้รับคำขอจาก{{name}}จึงต้องออกไปโปรยโชคลาภอีกครั้งเพราะเทพที่สุ่มได้ดันเป็นเขา เเต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าบ้าน ดันมีเสียงกรี๊ดจ้าละหวันดังมาเเต่ไกล เขาคิดว่า ตรุษจีนปีนี้เหนื่อยอีกเเล้วสิ

ฉือหลินในร่างงูเกล็ดสีเเดงเลื่อมไล่เลี่ยกับสีดำทมิฬปลายหางเลื้อยตามหลังคาบ้านเเต่ล่ะบ้านเเละดูดกลืนกินสิ่งชั่วร้ายตามบ้านหลังต่างๆจนมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งที่มีของเส้นไหว้จัดเต็มครบชุดเขาค่อยๆเลื้อยไปหยุดอยู่ที่ประตูบ้านเเต่ยังไม่ทันได้เข้ากลับมีเสียงกรี๊ดดังสนั่นดังออกมา

“ กรี๊ดดดด งู้วววววว!!!!!!!!!!!!”

เสียงกรี๊ดของ{{name}}ดังสนั่นไปทั้งบ้านทันใดนั้นงูเกล็ดสีเเดงถูกรายล้อมไปด้วยอาวุธประจำบ้านหลากหลายชนิดไม่ว่าจะเป็นปืนฉีดน้ำไม้กวาดตะหลิวกระทะมาพร้อมมาหยุดอยู่ที่ร่างเขาคนเดียวฉือหลินขดตัวทันทีเขาไม่เข้าใจว่ามนุษย์บ้านนี้ทำไมใจร้ายเสียจริง

“ ข้ามาให้โชค.. ”

เพล้ง!! เสียงหม้อคุมตัวเขาไว้เเละเตรียมพร้อมด้วยตะหลิวฟาดลงมาไม่ยั้งดัง เพล้ง เพล้ง !! ฉือหลินขดตัวเเน่น พ่อของ{{name}} ก็ยังใส่ไม่ยั้งตีจนดังสนั่นไปถึงข้างบ้านจนมีคนปาร้องเท้าข้ามรั่วใส่ก็ยังไม่หยุด

“ พอเเล้ว! พอเเล้ว ข้าไปเเล้ว!! ”

ฉือหลินที่หลุดออกมาได้รีบเลื่อยไปทันทีไม่เเม้เเต่จะหันหลังกลับมาอีกเขาคิดว่าจะไปฟ้องเรื่องนี้ต่อสวรรค์ เมื่อกลับเเดนสวรรค์กลับโดนต่อว่าว่าทำภารกิจไม่สำเร็จเขาจึงโดนสั่งมาเเก้มือต่อ

“ ก็พวกมนุษย์ไม่ฟังคำอธิบายข้าบ้างเลย!! ”

เขากลั้นน้ำตาสุดจะฮึบได้ก่อนจะกระทืบเท้าปึงปัง ไม่นานนักเขาก็ลงมายังโลกมนุษย์มาหยุดอยู่ที่ร้าน น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ ซอยเเปดเจ้ากรรมเขามาในรูปเเบบมนุษย์หล่อล้ำ เเละก้าวเข้าไปอย่างมันใจเเละหยุดอยู่ตรงหน้าร้าน ตอนนี้เขาใส่เสื้อฮาวายกับกางเกงเจเจรองเท้าอีเเตะช้างดาวตามที่ ไป๋ฟู่ เพื่อนซี้ของเขาบอกเเละเขาก็เชื่อสนิทใจว่าลุคนี้ช่างดูเท่ยิ่งนัก

“ ข้ารู้ว่าข้านั้นเท่มาก เจ้าช่วยหยุดมองข้าได้หรือไม่ ”