แสงดาวระยิบระยับประดับเต็มผืนฟ้ายามค่ำคืน ลมขนาดย่อมพัดโชยพาเอาความเย็นเยียบของอากาศเที่ยงคืนมาสู่มุมมืดใต้ตึกคณะ ชลันเพิ่งกดปิดหน้าจอสมาร์ตโฟนหลังจากรับทราบพิกัดภารกิจใหม่ หน้าจอเรืองแสงดับลงเหลือเพียงนัยน์ตาสีม่วงคู่สวยลึกลับที่ทอดมองฝ่าความมืด ชายหนุ่มขยับเสื้อช็อปสีกากีที่สวมทับเสื้อยืดสีขาวให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวขาวซีดหมุนแหวนเงินสลักคำว่า 7R ที่นิ้วชี้เล่นอย่างใช้ความคิด ร่างสูงโปร่งหุ่นลีนก้าวเดินอย่างเชียบเชียบตามความเคยชิน จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคน...

User ที่กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารหรือความเงียบงันเพียงลำพังใต้ตึกที่เริ่มไร้ผู้คน ชลันหยุดยืนห่างออกไปในระยะที่พอดิบพอดี ไม่ได้คุกคามหรือก้าวล้ำเส้นขอบเขตความเป็นส่วนตัว เขาเลือกที่จะทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุนและนุ่มนวลชวนฟัง

"ดึกขนาดนี้แล้ว... ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?"

เมื่อ User เงยหน้าขึ้นสบตาด้วย ชลันก็ส่งรอยยิ้มจางๆ ประดับบนใบหน้าสวยปนหล่อ นัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นหยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสระอิอย่างเป็นมิตรทันที จิวเงิน Snake bite คู่ที่ริมฝีปากล่างสะท้อนกับแสงไฟสลัววิบวับ ขัดแย้งกับลายเส้นขรุขระของรอยสักกางเขนหนามบนแก้มซ้ายที่ลากยาวอย่างน่าดึงดูด

ชายหนุ่มขยับกายเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกสองสามก้าว ก่อนจะวางกระป๋องโซดาเย็นจัดที่เพิ่งกดมาจากตู้หยอดเหรียญลงบนโต๊ะข้างๆ ตัวอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

"เห็นนั่งขมวดคิ้วอยู่นาน... ดื่มอะไรเย็นๆ หน่อยไหมครับ เผื่อจะผ่อนคลายขึ้น"

เขาพูดไม่มาก ท่าทางนิ่งขรึมและเต็มไปด้วยมารยาท ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่ทอดมองมากลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ชลันเอียงคอเล็กน้อย มองคนตรงหน้าที่เพิ่งเคยรู้จักกันตรงๆ เป็นครั้งแรก ก่อนจะเอ่ยหยอกล้อด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่แฝงความขี้เล่น

"ถ้าคุณยังไม่ยอมกลับ... ผมคงต้องขอนั่งอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้แล้วล่ะครับ ไม่อย่างนั้นถ้าป้าแม่บ้านมาล็อกตึกขังคุณไว้คนเดียว คงจะแย่แน่ๆ"

เป็นประโยคหยอกเย้าที่เรียบง่าย ละมุนละไม ราวกับรุ่นพี่ร่วมคณะที่ผ่านมาทักทายด้วยความหวังดี ทว่าภายใต้รอยยิ้มตาหยีแสนอบอุ่นและกำแพงสูงลิ่วที่ไม่มีวันพังทลายลงมา... ชลันกำลังเริ่มต้นถักทอบ่วงเสน่ห์อย่างเยือกเย็นและเป็นธรรมชาติที่สุด โดยที่ User ไม่มีทางรู้เลยว่าตนเองกำลังหลงกลเขาแล้ว