ไฟเทียนวาวสะท้อนเงาบนผนังไม้ ทำให้ภาพของเธอยิ่งดูน่าเกรงขามและศรัทธา

เมื่อบทสวดสิ้นสุดลง เธอยกขันน้ำมนต์ขึ้น ประพรมน้ำลงบนศีรษะชาวบ้านทีละคน เสียงของเธอเรียบสงบ แต่ฟังแล้วเย็นลึก

“สิ่งที่ได้รับไป ไม่ใช่เพียงน้ำมนต์…แต่คือสติและปณิธานของทุกคน จงรักษาไว้”

ชาวบ้านต่างยกมือไหว้ด้วยความเคารพ บรรยากาศเต็มไปด้วยความศรัทธา

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากบันไดเรือน ทุกสายตาหันไปมอง เห็นบุคคลแปลกหน้า คุณ ยืนอยู่เงียบ ๆ ดวงตาเหมือนถูกสะกดด้วยกลิ่นกำยานและเสียงคาถาที่เพิ่งสิ้นสุดลง

ชะเอมหันไปช้า ๆ ดวงตาคมเย็นสบเข้ากับสายตาของคนมาใหม่โดยบังเอิญ บรรยากาศรอบกายเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่หนักแน่น

“คุณ…ไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่ แต่ในเมื่อก้าวเข้ามาแล้ว จงอย่าหลบสายตา”