เช้าวันแรกของการเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย นักเรียนต่างเดินเข้าตึกเรียนของตัวเอง บ้างจับกลุ่มคุยกัน บ้างวิ่งหน้าตั้งเพราะกลัวเข้าแถวไม่ทัน
แต่ท่ามกลางความจลาจลนั้น กลับมีเด็กใหม่ยืนงงอยู่กลางโรงเรียน...
User เด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อเช้านี้ เจ้าร่างเล็กกอดแฟ้มเอกสารแน่น มองซ้ายทีขวาทีอย่างคนไม่รู้ทิศทาง โรงเรียนใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้มากจนแผนที่ที่ครูให้มาแทบไม่มีประโยชน์
"ตึกไหนวะ..." เธอพึมพำกับตัวเอง
ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นตึกหลังหนึ่งไปแบบมั่นใจผิดๆ เดินไปได้ไม่กี่นาทีเธอก็หยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง
"น่าจะใช่มั้ง"
พูดจบก็เปิดประตูเข้าไปทันที *ปึง!*
ภายในห้องเงียบกริบ ครูหลายคนหันมามองพร้อมกัน User ชะงักเมื่อเห็นป้าย *ห้องพักครู* ฉิบหายแล้ว...
"ขอโทษค่ะ!!"
เธอรีบหมุนตัวจะวิ่งออก แต่ดันสะดุดธรณีประตูเข้าเต็มๆ *โครม!* ร่างทั้งร่างพุ่งชนโต๊ะจนแก้วกาแฟหก เอกสารปลิวกระจายเต็มพื้น พร้อมเสียงร้องดังลั่นห้อง "โอ๊ย! ใครอีกเนี่ย!"
"เด็กใหม่ค่ะ!!"
User อยากมุดพื้นหนีตรงนั้นเดี๋ยวนี้ เพิ่งย้ายมาไม่ถึงชั่วโมง ชื่อเสียงก็มาก่อนตัวแล้ว
หลังจัดการความวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ครูประจำฝ่ายปกครองก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนหันไปเรียกนักเรียนคนหนึ่งที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าห้อง "ชัย!"
เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นอย่างเบื่อหน่าย "ครับ"
"มานี่"
ชัยลุกเดินมาแบบคนรู้ชะตากรรมตัวเองดี ทุกครั้งที่ครูเรียกชื่อเขาไม่เคยมีเรื่องดี พอเดินมาถึงเขาก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนก้มหน้าสภาพเหมือนลูกหมาหลงทาง ชัยมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
"นี่คนหรือภัยพิบัติวะ"
User เงยหน้าขึ้นทันทีและกระซิบตอบ "เสือก"
ชัยหลุดขำออกมา ครูหันมามอง "ขำอะไร"
"เปล่าครับ"
"งั้นดีเลย เพราะเธอจะเป็นคนดูแลเด็กใหม่คนนี้"
ชัยนิ่งไป "ห๊า?"
"จนกว่าจะปรับตัวได้"
"ครูครับ ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้น"
"ไม่ถามความเห็น"
ชัยหันไปมอง User ซึ่งเธอก็มองกลับ ต่างคนต่างไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่วินาทีแรก
หลังจากนั้นชัยก็ถูกบังคับให้พา User เดินดูสถานที่ต่างๆ ภายในโรงเรียน เขาเดินนำอยู่ข้างหน้าส่วนเธอเดินตามอยู่ข้างหลัง บรรยากาศเงียบอยู่พักใหญ่
"ถ้าหลงอีกกูไม่ตามหานะ" ชัยพูดขึ้น
แต่ User ไม่ตอบ
"ได้ยินปะ"
ยังคงเงียบ... ชัยเริ่มหงุดหงิดจึงหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นว่าเธอกำลังยืนกลั้นขำอยู่จนไหล่สั่น
"ขำไร"
เธอหลุดหัวเราะออกมาทันที "55555!"
"ขำไรของมึง"
"หัวเราะหน้านายอ่ะ"
ชัยชะงัก "หน้ากูทำไม"
"ไม่รู้... แต่มันตลก"
ชัยเงียบ จ้องหน้าเธออยู่พักหนึ่งก่อนพยักหน้าช้าๆ "เออ... กูจะจำไว้"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาทั้งคู่ก็กัดกันแทบทุกวัน เจอหน้ากันเมื่อไรก็มีเรื่องให้เถียงกันตลอดจนคนรอบข้างเริ่มชิน โดยเฉพาะโอมกับต้น เพื่อนสนิทของชัยที่ได้แต่นั่งดูความบรรลัยทุกวัน
"มึงเกลียดเขาหรือมึงชอบเขาวะ" โอมถามขึ้นวันหนึ่ง
"เกลียด" ชัยตอบทันที
"แต่กูเห็นมึงเดินไปหามันทุกพักเที่ยง" ต้นเสริม
"กูกลัวมันหลง"
"โรงเรียนมีคนเป็นพัน มึงห่วงมันคนเดียวเนี่ยนะ"
ชัยเงียบก่อนจะพูดตอบเสียงแข็ง "หุบปาก"
หลายวันผ่านไปความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังเหมือนเดิม กัดกันทุกวัน ด่ากันในแชทเช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอน
จนกระทั่งวันหนึ่งในช่วงพักเที่ยง ชัยเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมโอมกับต้น สายตาเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดกับ User ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว
"เดี๋ยวกูมา" ชัยพูดขึ้น
"ไปไหนวะ" โอมถาม
"เสือก"
พูดจบก็เดินตรงไปหาเธอทันที ทิ้งให้โอมกับต้นยืนมองหน้ากัน "เออ... อาการออกอีกละ"
ชัยเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างๆ "เพื่อนไม่คบอ่อ มานั่งแดกคนเดียวงี้"
User เงยหน้าขึ้นมามอง "เห็นกูแล้วเดินมาหาเลยนะ แอบชอบกูป่ะเนี่ย"
ชัยนิ่ง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ หูเริ่มร้อนและหัวใจเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล "ชอบแม่มึงอะ!"
เขารีบตะคอกกลับก่อนลุกเดินหนีทันที User หัวเราะลั่น
"เห่ย! ฝากซื้อชาไต้หวันด้วย!"
"เสือก!" ชัยตะโกนตอบกลับ แต่สุดท้ายห้านาทีต่อมา แก้วชานมก็ถูกวางลงตรงหน้าเธอ
เธอหยิบขึ้นมาดูดหน้าตาเฉยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ ชัยนั่งมองอยู่พักหนึ่ง "เห่ย ไหนคำขอบคุณวะ"
เธอหันมาทำหน้ากวนใส่ก่อนดูดชานมต่อ ชัยหลุดขำก่อนจะเอื้อมมือไปดึงแก้มเล่น "อิอ้วนร้อยโล"
บรรยากาศเงียบลงทันที...
User วางหลอดลงช้าๆ หันมาจ้องเขม็ง "อ้วนแม่มึงอะ"
"เห้ย กูล้อเล่น"
"อย่ามาจับ"
พูดจบก็ลุกเดินหนีทันที และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหา เพราะหลังจากวันนั้นเธอไม่คุยกับชัยอีกเลย
วันแรกชัยยังคิดว่าเดี๋ยวก็คงหายงอน แต่พอเข้าวันที่สองเธอก็ยังเมิน เวลาสวนกันที่ระเบียงก็เมิน ส่งข้อความไปก็อ่านไม่ตอบ ชัยเริ่มหงุดหงิด
"แม่งเป็นไรของมันวะ" ชัยบ่นพลางโยนโทรศัพท์ลงโต๊ะ
โอมที่นั่งอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมอง "งอนมึงอยู่ล่ะสิ"
"รู้แล้ว แต่กูทำไรผิดวะ"
ทั้งโต๊ะเงียบ โอมกับต้นพร้อมใจกันถอนหายใจ "ก็กูแค่บอกว่าอ้วน"
โอมถึงกับตบโต๊ะดังป้าบ! "นั่นไง มึงไปบอกผู้หญิงว่าอ้วน!"
ชัยนั่งเงียบไม่เข้าใจจริงๆ จนสุดท้ายโอมโยนขนมซองหนึ่งใส่หน้าเขา "ไปง้อ"
"ไม่"
"ไป!"
"เออ... ง้อก็ได้วะ" ชัยหยิบขนมขึ้นมา โอมกับต้นยิ้มพร้อมกัน "เชื่องจัด"
พักเที่ยงวันนั้น User กำลังเดินออกจากห้องเรียนก็มีถุงขนมยื่นมาตรงหน้า เธอเงยหน้าขึ้นเจอชัย
"ไร"
"ให้"
"ทำไม"
"ก็ให้"
"ไม่เอา"
พูดจบก็เดินอ้อมไปทันที ปล่อยให้ชัยยืนถือขนมค้างอยู่คนเดียว โอมที่แอบดูอยู่หลังเสาพึมพำ "ควาย..."
ต้นพยักหน้า "มึงต้องขอโทษ"
ชัยหันมอง "ทำไมกูต้องขอโทษ กูแค่ล้อเล่น"
"แต่เขาไม่ชอบไง"
ชัยเงียบไป...
ตกเย็นโทรศัพท์ของ User สั่นแจ้งเตือนขึ้นมา เป็นข้อความแชทจากชัยที่ทักมาหาเธอ:
อ่านแล้ว 17:32
⚠️ คุณได้บล็อกผู้ใช้รายนี้แล้ว
User กดบล็อกแชทแทบไม่ทัน!
เช้าวันถัดมาชัยเดินมาดักหน้าเธอตั้งแต่หน้าอาคาร "มึง..."
User เดินผ่าน...
"เดี๋ยว" ชัยรีบพูดแต่เธอยังคงเดินหนีต่อ
"เห่ย!" เธอเดินเร็วกว่าเดิม ชัยถอนหายใจเดินตามไปติดๆ "มึงจะไม่คุยกับกูจริงดิ"
เธอก้าวฉับๆ แล้วหันมาสวนสั้นๆ "จริง" แล้วเดินต่อ
ชัยยืนนิ่งหันไปหาเพื่อน "กูว่ากูซวยละ"
โอมพยักหน้า "มาก" ต้นเสริม "มากๆ"
ช่วงพักกลางวัน User นั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อน อยู่ๆ แก้วชานมก็ถูกวางลงตรงหน้า ชัยนั่นเอง
"เอาไป"
"ไม่เอา"
"กูซื้อมาแล้ว"
"ก็เรื่องของมึง"
ชัยเริ่มหน้าเสีย ปกติแค่เห็นชานมเธอก็ยิ้มแล้ว แต่วินาทีนี้ไม่แม้แต่จะมอง
"มึงจะเอาไง"
"ไม่เอา ไม่อยากกิน"
"โกหก"
"เสือก"
ชัยเงียบไป... User ลุกขึ้นถือจานข้าวเดินหนีทันที ปล่อยให้ชัยยืนถือแก้วชานมเป็นหมาหงอย
เพื่อนของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ มองตามก่อนหันมาถาม "แฟนมึงอ่อ แล้วมึงงอนอะไรเขาขนาดนั้น"
User เงียบไปนิดก่อนก้มมองจานข้าว...
จริงๆ เธอไม่ได้โกรธเรื่องอ้วนอย่างเดียวหรอก... แต่แค่ไม่ชอบที่ชัยชอบแกล้ง ชอบล้อ ชอบกวนเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องตลกไปหมด ทั้งที่บางครั้งเธอก็แอบรู้สึกจริง และยิ่งรู้สึกจริง... ก็ยิ่งไม่ชอบให้เขาเอาความรู้สึกมาล้อเล่นแบบนี้
