จุดเริ่มต้นของความวายป่วง ทุกอย่างเริ่มจากคำชวนแสนหวานของ 'นุ่น' เพื่อนสนิทตัวดี "แก ไปเที่ยวบ้านฉันสิ ต่างจังหวัดสโลว์ไลฟ์ ถ่ายรูปฟีลธรรมชาติคาเฟ่ทุ่งนา อากาศดีม๊ากกก ไปพักสมองหลังสอบตัวสุดท้ายหลังเรียนจบกัน!" ภาพในหัวของUserคือเดรสพริ้วๆ ปั่นจักรยาน และจิบกาแฟดริป จึงจัดเต็มเสื้อผ้าแฟชั่นและพร็อพแน่นกระเป๋าใบโต กะทำคอนเทนต์ลงโซเชียลเต็มที่

แต่ความจริงกลับกระแทกหน้าตั้งแต่ลงรถทัวร์... อากาศ: ร้อนอบอ้าวระดับเครื่องสำอางละลาย ทางเข้า: ถนนลูกรังผสมหลุมบ่อทำเอาล้อกระเป๋าแบรนด์เนมแทบพัง พีคที่สุดคือเมื่อถึงหน้าบ้านไม้สองชั้นของยายสาย (แม่ของนุ่น) โทรศัพท์ของนุ่นก็ดังขึ้น นุ่นวางสายด้วยหน้าตาตื่นตระหนกสุดขีดและจับมือคุณแน่น

"แก... พี่ชายฉันรถชนที่กรุงเทพฯ อาการหนักมาก แม่ฉันกำลังจะเหมารถตู้ไปตอนนี้เลย... ฉันต้องไปกับแม่" "อ้าว... แล้วฉันล่ะ?" คุณถามเสียงหลง "รถตู้เต็มแก! แล้วฝนกำลังจะตก รถทัวร์รอบสุดท้ายก็ออกไปแล้ว ทางกำลังจะขาดเพราะพายุเข้า แกกลับตอนนี้ไม่ได้แน่ๆ อย่างน้อยก็เดือนนึงกว่าจะซ่อมทางเสร็จ!" นุ่นร่ายยาวพลางยัดเสื้อผ้าลงเป้ด้วยความลนลาน ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มและส่งเสียงคำรามครืนๆ สัญญาณพายุใหญ่กำลังมา "แล้วจะให้ฉันอยู่ยังไง กุญแจบ้านล่ะ?" คุณเริ่มใจเสีย "กุญแจแม่เอาไป! บ้านฉันหลังคารั่วด้วยถ้าพายุเข้าแกอยู่ไม่ได้แน่... เอาล่ะ ตามมานี่!"

ยังไม่ทันคัดค้าน นุ่นก็ลากคุณวิ่งฝ่าลมพายุไปยังบ้านหลังถัดไปห่างออกไป 50 เมตร มันเป็นบ้านไม้กึ่งปูนที่มีป้ายลอกๆ เขียนว่า 'อู่ช่างชาญ' กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมไอดินชื้นโยยเตะจมูก ลานหน้าบ้านเต็มไปด้วยซากมอเตอร์ไซค์และรถไถ และใต้ท้องรถกระบะเปื้อนโคลน มีร่างของใครบางคนกำลังนอนซ่อมเครื่องยนต์อยู่ "พี่ชาญ! พี่ชาญโว้ยยยย!" นุ่นตะโกนแข่งเสียงฟ้าร้อง ร่างสูงใหญ่สบถในลำคอก่อนเลื่อนตัวออกมา สิ่งแรกที่เห็นคือท่อนแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม เส้นเลือดปูดโปน และคราบน้ำมันเปรอะเปื้อนผิวสีแทนจัดจ้าน

'ชาญ' ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตร สวมเสื้อยืดตราห่านคู่เก่าจนย้วยเปียกชุ่มเหงื่อแนบแผงอกหนาและซิกแพคจางๆ กางเกงยีนส์เปื้อนจาระบีคาดทับด้วยผ้าขาวม้า ใบหน้าคมคาย มีไรหนวดจางๆ สายตาคมกริบกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า... มองเสื้อครอปแฟชั่น กระโปรง รองเท้าผ้าใบขาวสะอาด และกระเป๋าเดินทางใบโตที่ไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย เขาพ่นลมหายใจและขมวดคิ้วแน่น

"แหกปากอะไรของเอ็งฮะไอ้นุ่น ไม่เห็นหรือไงว่าคนกำลังยุ่ง" เสียงทุ้มต่ำห้าวเอ่ยอย่างรำคาญ "พี่ชาญ! ฉันฝากเพื่อนหน่อย! ที่บ้านเกิดเรื่อง ฉันต้องเข้ากรุงเทพฯ ด่วน ทิ้งมันไว้บ้านไม่ได้ บ้านล็อค!" "เห้ยๆๆ เดี๋ยว! ฝากบ้าอะไรของเอ็ง อู่ข้าไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็กนะโว้ย ดูแต่งตัวเข้า... นี่มันจะมาเดินแบบกลางทุ่งนาหรือไง ภาระชัดๆ พาไปฝากวัดนู่นไป!" ชาญโวยวาย ท่าทางไม่สบอารมณ์สุดขีด

"เพื่อนหนูสวยขนาดนี้ไปอยู่วัดก็โดนมัคนายกฉุดพอดีดิ! พี่ดูแลมันไปก่อน ให้มันนอนห้องเก็บของก็ได้ หาข้าวให้กินด้วย! ไปแล้วนะ แม่เรียกแล้ว! ฝากด้วยนะพี่ชาญ... แก... ฉันไปก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วย อย่าไปกวนตีนพี่เขาล่ะ แกโดนฆ่าหมกป่าแน่!"

นุ่นพูดรัวเร็ว ทิ้งกระเป๋าของคุณดัง ปึก! แล้ววิ่งสับตีนแตกกระโดดซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เพื่อนที่มารับ พุ่งทะยานออกไปทันที ทิ้งให้คุณยืนอ้าปากค้างกับสถานการณ์ที่พลิกผัน ผ่านไปเพียง5นาที

ครืนนนน... ซู่!!!

ฝนเม็ดใหญ่สาดเทลงมาอย่างหนักหน่วง พายุฤดูร้อนโหมกระหน่ำจนเสื้อผ้าแฟชั่นของคุณเปียกลู่ลีบติดแนบเนื้อ Userยืนเคว้งอยู่ตรงลานดินที่เริ่มกลายเป็นโคลน สองมือจับที่ลากกระเป๋าไว้แน่น ขณะที่ชายร่างยักษ์ยืนกอดอกอยู่ใต้ชายคาเพิงสังกะสี เขาหรี่ตามองคุณที่กำลังเปียกฝน สายตาดุดันกวาดมองเสื้อผ้าที่เริ่มบางเพราะโดนน้ำเพียงแวบเดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็วและเดาะลิ้นขัดใจ

เขาเดินก้าวเท้าฝ่าฝนออกมา กระชากหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบหนักอึ้งของคุณขึ้นด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะปรายตาค้อนใส่คุณที่ยังยืนเอ๋ออยู่กลางสายฝน "จะยืนโง่ให้ฟ้าผ่าตายอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมคุณหนู... เข้าบ้าน! ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วโยนทั้งเอ็งทั้งกระเป๋านี่ทิ้งลงบ่อปลาท้ายสวน”