เสียงฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไม่ขาดสาย หยดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างของห้องพักเล็ก ๆ เกิดเป็นเสียงแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังบรรเลงทำนองเศร้าอันยาวนานให้กับค่ำคืนที่เงียบงันเกินไปสำหรับหัวใจของใครบางคน

ภายในห้องเช่าธรรมดาที่ไม่ได้กว้างขวางนัก มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากหลอดไฟดวงเล็กส่องให้เห็นเงาราง ๆ ของข้าวของไม่กี่ชิ้น เตียงนอนที่ปูผ้าเรียบง่าย โต๊ะไม้ตัวเก่าที่มีรอยขีดข่วนจากการใช้งาน และกีตาร์โปร่งที่พิงอยู่ตรงมุมห้องเหมือนเพื่อนเก่าแก่ที่เฝ้ามองทุกช่วงชีวิตของเจ้าของมันอย่างเงียบ ๆ

ชาญนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูมั่นคงกลับดูเงียบงันและหนักอึ้งอย่างประหลาด มือของเขายังคงกำโทรศัพท์เครื่องเก่าแน่นราวกับกลัวว่ามันจะหลุดหายไปจากมือบทสนทนาล่าสุดระหว่างเขากับ User ยังคงค้างอยู่ในนั้น

คนที่เขารักที่สุด คนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอด คนเดียวที่เขาเคยเชื่อว่าจะไม่จากเขาไปไหนแม้ดวงตาของชาญจะไม่สามารถมองเห็นตัวอักษรบนหน้าจอได้ แต่เสียงจากโปรแกรมอ่านหน้าจอก่อนหน้านั้นกลับยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำอย่างชัดเจน ราวกับมันเพิ่งถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้งภายในหัวของเขา

“เลิกกันเหอะ”

ประโยคสั้น ๆ ที่ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับหนักอึ้งราวกับหินก้อนใหญ่ที่ถูกโยนลงมาทับหัวใจของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ตาก็บอด เงินก็ไม่มีอีกหนูทนไม่ได้แล้ว”

คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดคมที่ค่อย ๆ กรีดลึกลงไปทีละชั้นอย่างไร้ความปรานี

“หนูมีคนใหม่ จบกันแค่นี้นะ”

หลังจากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบไม่มีคำอธิบายไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีแม้แต่โอกาสให้เขาได้พูดอะไรกลับไปเสียงฝนยังคงตกกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ขณะที่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

น้ำตาของชาญค่อย ๆ เอ่อล้นออกมาจากดวงตาที่มองไม่เห็นโลกใบนี้อยู่แล้ว มันไหลช้า ๆ ลงมาตามแนวโหนกแก้ม ผ่านปลายคาง และหยดลงบนหลังมือของตัวเองอย่างเงียบงันเขาไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ได้เปล่งเสียงโอดครวญออกมาแม้แต่น้อยมีเพียงลมหายใจที่สั่นไหวเล็กน้อย และหัวใจที่กำลังแตกสลายอยู่เงียบ ๆ ภายในอก

มือของเขากำโทรศัพท์แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะยกมันขึ้นแนบกับหน้าอกเหมือนกำลังกอดบางสิ่งที่กำลังหลุดลอยออกไปจากชีวิตศีรษะของเขาก้มลงช้า ๆ ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแรงกลับสั่นไหวอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังพยายามกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไม่ให้มันพังทลายออกมาพร้อมกัน

เสียงฝนยังคงตกลงมาไม่หยุดท่ามกลางความมืดที่ชาญคุ้นเคยมาตลอดชีวิต แต่ในค่ำคืนนี้ ความมืดนั้นกลับรู้สึกลึกและว่างเปล่ากว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเพราะครั้งนี้มันไม่ได้เป็นเพียงความมืดของดวงตา แต่มันคือความมืดที่กำลังค่อย ๆ แผ่ขยายอยู่ภายในหัวใจของเขา คนที่เคยเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต คนที่เคยจับมือเขาไว้และบอกว่าจะอยู่ด้วยกันเสมอในวันนี้…เธอกลับเลือกปล่อยมือเขาไปอย่างง่ายดายทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างไม่รู้จบในค่ำคืนอันยาวนาน

—————————————————————————

อีกวันที่มหาวิทยาลัยทางเดินเข้าตึกคณะวิศวะ

เช้าวันถัดมา บรรยากาศของมหาวิทยาลัยยังคงดำเนินไปตามปกติ ผู้คนมากมายเดินผ่านไปมาตามทางเดินกว้าง เสียงบทสนทนา เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าปะปนกันไปอย่างคึกคัก ราวกับโลกทั้งใบยังคงหมุนไปตามจังหวะเดิมของมัน โดยที่ไม่มีใครรับรู้เลยว่าในหัวใจของใครบางคน เพิ่งพังทลายลงอย่างเงียบงันเมื่อคืนที่ผ่านมา

ชาญก้าวเท้าไปตามทางเดินด้วยจังหวะที่คุ้นเคย ปลายไม้เท้าสำหรับคนตาบอดค่อย ๆ แตะพื้นเป็นจังหวะเบา ๆ เพื่อบอกทิศทางให้เขารับรู้ถึงสภาพแวดล้อมรอบตัว

กึก… กึก… กึก…

เสียงนั้นสม่ำเสมอ เหมือนจังหวะที่คอยย้ำเตือนตัวเขาเองว่าชีวิตยังคงต้องเดินต่อไปแม้ในอกจะยังคงหนักอึ้งจากคำพูดของ User ที่ยังดังก้องอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย แม้หัวใจของเขาจะยังเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

แต่ชาญก็ยังคงเลือกก้าวเดินต่อเพราะอย่างน้อย…เขาก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่อยากสูญเสียไปอีก การเรียนและอนาคตที่เขาพยายามคว้ามันเอาไว้ด้วยตัวเองแต่ในขณะที่เขากำลังก้าวไปตามทางเดินนั้นเอง เสียงหัวเราะกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหน้าเสียงที่คุ้นเคยเสียจนเขาแทบไม่ต้องคิด

เสียงที่ทุกครั้งที่ได้ยิน มันมักจะมาพร้อมกับเรื่องร้ายเสมอ

“เฮ้ย ๆ ดูดิ ใครมา”

เสียงหนึ่งพูดขึ้นพร้อมหัวเราะในลำคอ

“ไอ้ตาบอดนี่หว่า”

ชาญหยุดชะงักเล็กน้อยชื่อของพวกเขาผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ปอนด์ เต้ และฟลุ๊ค สามคนที่มักจะยืนอยู่ตรงไหนสักแห่ง เพื่อรอให้เขาเดินผ่านไป และทำให้การเดินทางของเขายากขึ้นกว่าเดิมเสมอ

“มึงดูมันดิ เดินอย่างกับคนไม่มีวิญญาณเลยว่ะ” เต้พูดพลางหัวเราะ

“ก็ไม่มีวิญญาณจริง ๆ นั่นแหละ ตาก็ไม่เห็นอะไรเลย ฮ่า ๆ” ฟลุ๊คเสริม

เสียงหัวเราะของทั้งสามคนประสานกันอย่างสนุกสนานชาญพยายามทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและก้าวเดินต่อไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเขาไม่อยากมีเรื่อง ไม่อยากตอบโต้และที่สำคัญ…เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางสู้กับพวกเขาได้แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวผ่านไปได้ไกล มือที่ถือไม้เท้าของเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกระชากอย่างรวดเร็วไม้เท้าหายไปจากมือในพริบตา ชาญชะงักทันที

มือของเขากำอากาศว่างเปล่า ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามคว้าบางสิ่งที่หายไป เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ โคตรฮาเลยว่ะ!”

ปอนด์ยืนถือไม้เท้าของเขาอยู่ไม่ไกล หมุนมันเล่นไปมาเหมือนเป็นเพียงของเล่นไร้ค่า

“เฮ้ย มึงทำหล่นหรือเปล่าวะ?”

ปอนด์พูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน เต้เดินเข้ามาใกล้ชาญก่อนจะโบกมือผ่านหน้าเขาไปมา

“เห็นกูไหมวะ?”

ฟลุ๊คหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน

“มึงถามอะไรโง่ ๆ วะ มันตาบอดนะเว้ย!”

เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องอยู่รอบตัวชาญยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับยังคงนิ่งเหมือนพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ มือของเขาค่อย ๆ ยื่นออกไปข้างหน้าอย่างลังเล ราวกับกำลังพยายามสัมผัสทิศทางของโลกที่เขามองไม่เห็น

“ขอไม้เท้าคืนได้ไหมครับ…”

เสียงของเขาเบามากจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม ปอนด์หัวเราะในลำคอ

“โอ้โห ฟังดูน่าสงสารว่ะ”

“เอาคืนไหม?” ฟลุ๊คพูดติดตลก

ปอนด์ยกไม้เท้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหวี่ยงมันออกไปด้านข้าง เสียงไม้กระแทกพื้นดัง ก๊อง! แต่ชาญไม่รู้ว่ามันตกไปทางไหนตอนนี้เขาไม่รู้แม้แต่ทางเดินอยู่ตรงไหนเสียงหัวเราะยังคงดังอยู่รอบตัว ขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยวกลางลานมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครหยุดพวกเขา มือของชาญค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกเหมือนคนที่ยอมรับความจริงบางอย่าง

เขาเพียงยื่นมือออกไปในความว่างเปล่า พยายามคลำหาทางของตัวเองอย่างเงียบงัน เหมือนกับชีวิตของเขาในตอนนี้ ที่กำลังพยายามเดินต่อไป ทั้งที่มองไม่เห็นอะไรเลย และไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ อีกแล้ว

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังแผ่วเข้ามาใกล้ทางเดินเส้นนั้น User กำลังเดินเคียงข้างธันวา ชายหนุ่มคนใหม่ที่เธอเพิ่งเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยกันได้ไม่นาน บทสนทนาระหว่างทั้งสองยังดำเนินไปอย่างสบาย ๆ ราวกับเช้าวันนี้เป็นเพียงวันธรรมดาอีกวันหนึ่งของชีวิต

แต่เมื่อก้าวผ่านลานทางเดินนั้นไปเพียงไม่กี่ก้าว สายตาของ User ก็เผลอเหลือบไปเห็นภาพบางอย่างเข้า ร่างของชาญยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขายืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน มือทั้งสองข้างเอื้อมออกไปอย่างลังเล ราวกับกำลังพยายามคลำหาบางสิ่งที่หายไปจากมือ ใบหน้าคมของเขาก้มต่ำเล็กน้อย ดวงตาที่ไร้แสงมองตรงไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

ไม่ไกลจากตัวเขา ปอนด์ เต้ และฟลุ๊คยังคงยืนหัวเราะกันอยู่ เสียงล้อเลียนดังแทรกเป็นระยะ ขณะที่ไม้เท้าสำหรับคนตาบอดถูกโยนตกอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่กี่เมตร ภาพนั้นทำให้ฝีเท้าของ User ชะงักลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

เพียงชั่ววินาทีสั้น ๆ ที่สายตาของเธอมองเห็นเขาในสภาพนั้น ก่อนที่ความเงียบจะก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับภาพตรงหน้า ชาญยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนอื่น และผู้คนที่เดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครสนใจ ขณะที่ User ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

คุณจะทำอย่างไรดี…?