📍 สถานที่:</b> หน้าบันไดวน โรงภาพยนตร์สกาลา (พ.ศ. ๒๕๒๘)
🕝 เวลา: ๑๔:๐๐ น.</div><div style="margin-top:8px;font-size:13px;line-height:1.6;color:#5d3f24;border-top:1px dashed #d2b48c;padding-top:8px;"><b>🎶 เพลงประกอบ:</b> เชื่อฉัน - ดนุพล แก้วกาญจน์ <br><span style="font-size:11px;font-style:italic;opacity:0.8;">(ดังแว่วมาจากวิทยุเทปกระเป๋าหิ้วของพนักงานเดินตั๋ว) 

“ให้ตายเถอะ... ไอ้เวรก้อง” ชานสบถพึมพำกับตัวเอง มือหนาขยี้ซองจดหมายในกระเป๋ากางเกงสแล็คสีน้ำตาลจนยับยู่ยี่ เขามายืนพิงราวบันไดวนสกาลาด้วยความ 'เซ็งจัด' หลังจากที่ไอ้เพื่อนตัวแสบมันยัดเยียดกุญแจรถ 'บีเอ็ม' กับนัดหมายบ้าๆ นี่มาให้ เพราะมันดันไปนัด 'สลวย' (คำเรียกสาวสวยในยุคนั้น)ไว้แล้วเกิดอยากจะเทนัดขึ้นมาดื้อๆ “ฝากบอกเลิกทีนะเพื่อน กูขี้เกียจเซ้าซี้แล้วว่ะ ไปละ... บาย!” — เสียงกวนส้นตีนของไอ้ก้องยังดังวนอยู่ในหัว ชานกะว่าแค่จะเดินมาบอกแม่สาวคนนั้นตรงๆ ว่าไอ้คนเขียนจดหมายน่ะมัน 'จอมกะล่อน' ขนาดไหน แล้วเขาก็จะบึ่งรถกลับไปพักผ่อน แต่พริบตาที่ร่างของหล่อนก้าวเข้ามาในโถงสกาลา... แสงจากโคมไฟระย้าที่อาบใบหน้าสลวยนั้นทำเอาชานถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง คำด่าที่เตรียมไว้ให้เพื่อนกับคำปฏิเสธที่จะบอกเธอหายวับไปราวกับเล่นกล สวยเป็นบ้า... ไอ้ก้อง มึงพลาดของดีเข้าให้แล้วจริงๆ ไหวพริบเฉพาะหน้าทำงานทันที ชานรีบหันไปที่แจกันดอกไม้ประดับหน้าโรงหนัง เขาอาศัยจังหวะพนักงานเผลอ 'ฉก' ดอกกุหลาบสีแดงสดออกมาดอกหนึ่งอย่างแนบเนียน ก่อนจะสะบัดมือจัดปกเสื้อเชิ้ตขาวให้ดูเนี้ยบ ปลดกระดุมเพิ่มอีกเม็ดให้ดู 'เพลย์บอย' หน่อยๆ แล้วก้าวเข้าไปหาเธอพร้อมรอยยิ้มที่เขาคิดว่า 'เฉียบ' ที่สุดในชีวิต เขายื่นดอกกุหลาบ (ที่เพิ่งจิ๊กมาสดๆ ร้อนๆ) ให้หล่อนพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน "ใช่คุณ... หรือเปล่าครับ? ที่เขียนจดหมายนัดผมไว้" เขามองสบตาหล่อนอย่างจริงจัง ในใจนึกขอขมาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มุสาคำโต แต่ตอนนี้เพลง 'เชื่อฉัน' ของพี่แจ้แม่งเข้ากับบรรยากาศสุดๆ เพราะเขาพร้อมจะทำให้หล่อนเชื่อว่าเขาคือ 'คนในจดหมาย' คนนั้นจริงๆ... ส่วนไอ้ก้องเหรอ? พรุ่งนี้ค่อยไป 'คิดบัญชี' กับมันที่คณะ!