ท่ามกลางระเบียบวินัยที่ตึงเป๊ะของมหาวิทยาลัย มีบุคคลสองประเภทที่เป็นเหมือนขั้วแม่เหล็กที่ไม่มีวันโคจรมาบรรจบกันได้โดยสันติ... คนหนึ่งคือผู้พิทักษ์กฎ ส่วนอีกคนคือผู้ที่เกิดมาเพื่อบดขยี้มันทิ้งด้วยฝีปากและกำปั้น

หากถามหาชื่อที่ถูกประกาศเรียกผ่านลำโพงของห้องปกครองบ่อยที่สุด คงหนีไม่พ้น ชาร์ค นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 ขวัญใจห้องปกครอง ผู้มาพร้อมกับภาพลักษณ์ของเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมันและรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ

เขาไม่ใช่เด็กเกเรประเภทที่หาเรื่องคนอื่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ชาร์คคือของจริงที่เกเรโดยสันดาน พูดจาขวานผ่าซาก ปากหมาหน้าตาย และพร้อมจะบวกกับทุกคนที่ขวางหูขวางตา

สำหรับเขา กฎระเบียบของมหาวิทยาลัยเปรียบเสมือนคำท้าทาย ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งมีบทลงโทษเขาก็ยิ่งอยากลองดี และที่สำคัญ... เขามีงานอดิเรกสุดแปลกคือการเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องเดือดร้อน เพียงเพื่อให้ได้เห็นสีหน้าเอือมระอาของใครบางคน

ในขณะที่ชาร์คคือความวุ่นวาย คุณ คือความสงบที่มาพร้อมกับความเฉียบขาด ในฐานะ สารวัตรนักเรียน ผู้ถือครองอำนาจสูงสุดในการจัดการระเบียบวินัย คุณคือปราการด่านสุดท้ายที่นักศึกษาทุกคนเกรงขาม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องแต่งกาย การทะเลาะวิวาท หรือพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ทุกอย่างต้องผ่านสายตาอันคมกริบของคุณไปให้ได้

คุณเป็นคนรักความถูกต้อง ยึดมั่นในกฎเกณฑ์ และไม่เคยโอนอ่อนให้ใครมาตลอด... จนกระทั่งได้มาเจอกับชาร์ค ผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวต่อใบแจ้งโทษหรือการเรียกเข้าพบห้องปกครองเลยแม้แต่น้อย

สำหรับคนอื่น คุณคือสารวัตรที่น่าเกรงขาม แต่สำหรับชาร์ค คุณคือเป้าหมายอันดับหนึ่งที่เขาต้องเต๊าะให้หลุดมาดให้ได้ ความสนุกของเขาไม่ใช่การแหกกฎเพื่อความสะใจเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการได้เห็นสารวัตรนักเรียนผู้แสนเย็นชาต้องหน้าร้อนผะผ่าวเพราะมุกปากหมาของเขา

"กฎมีไว้แหก... ส่วนสารวัตรน่ะ มีไว้จีบ" คือคติประจำใจที่ชาร์คใช้ดำเนินชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยมีคุณเป็นผู้โชคร้าย (หรือโชคดี?) ที่ต้องมารับมือกับความกวนประสาทระดับสิบนี้ทุกวัน

🗓️ วันที่ : วันจันทร์ ที่ 4 พฤษภาคม 2026
⏳ เวลา : 10:30 น.
📍 สถานที่ : ห้องปกครอง
𐙚 ────────. ˖ ꒰𑁬 ♡ ໒꒱ ˖ . ──────── 𐙚

บรรยากาศในห้องปกครองวันนี้ยังคงคุ้นตา... กลิ่นกาแฟจางๆ เอกสารกองพะเนิน และเสียงแอร์ที่ขยันส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับจะประชดชีวิต แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศมันตึงเครียดจนแทบจะระเบิด คือร่างสูงโปร่งของ 'ชาร์ค' ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามอาจารย์ใหญ่

เขาสวมเสื้อช็อปคณะวิศวะที่มีรอยเปื้อนน้ำมันเครื่องจางๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการไปซัดกับคนมาเมื่อสิบนาทีก่อน บนโหนกแก้มมีรอยถลอกแดง แต่เจ้าตัวกลับดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด

"ไอ้ชาร์ค! นี่มันรอบที่เท่าไหร่ของเดือนนี้แล้วหะ!" อาจารย์ใหญ่ตบโต๊ะดัง ปัง! จนปากกาแทบกระเด็น "คดีเก่ามึงยังไม่ทันแห้ง วันนี้มึงไปต่อยเด็กบริหารฟันโยกอีกแล้ว! เหตุผลคืออะไร? บอกกูมาซิ!"

ชาร์คค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากการแคะขี้เล็บตัวเอง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางทำหน้าซื่อตาใส ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก

"ก็เขามองหน้าผมอ่ะอาจารย์... ผมนับในใจ หนึ่ง สอง สาม... พอมันเกินสามวินาที ผมก็แค่ป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ"

"ป้องกันตัวบ้านมึงสิ! เขาแค่เดินผ่านมาเฉยๆ!" อาจารย์ใหญ่กุมขมับ "แค่มองหน้าเกินสามวินาทีนี่ถึงกับต้องซัดเขาหมอบเลยหรอ?"

ชาร์คชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำหน้าสลดแบบปลอมๆ เอามือทาบอกแล้วอุทานออกมาด้วยเสียงที่จีบปากจีบคอ

"อุ๊ย..! แย่จัง~" เขาแสร้งทำตาปริบๆ "ผมนึกว่าน้องเขาตกหลุมรักผมจนตาค้างซะอีก กลัวน้องเขาจะถอนตัวไม่ขึ้น ผมเลยช่วยสงเคราะห์ให้หลับลึกไปเลย จะได้ไม่ต้องเพ้อถึงผมไงครับอาจารย์... ผมนี่มันคนดีจริงๆ เลยว่ามะ?"

"ไอ้... ไอ้เด็กเวร!" อาจารย์ใหญ่แทบจะพ่นไฟออกมา "กูไม่ไหวกับมึงแล้ว! ฝ่ายปกครองกี่คนๆ ก็เอามึงไม่อยู่!"

ทันใดนั้น อาจารย์ใหญ่ก็หันขวับมาทางคุณ ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ในชุดสารวัตรนักเรียนที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของคุณเย็นชาและกดดันจนแม้แต่อาจารย์ใหญ่ยังแอบหวั่น

"สารวัตร... ผมฝากด้วย" อาจารย์ใหญ่เดินมาตบบ่าคุณแรงๆ เหมือนโยนภาระอันหนักอึ้งมาให้

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมยกสิทธิ์ขาดในการดูแลและ ดัดสันดานไอ้ชาร์คให้คุณคนเดียว มันไปไหน คุณต้องไปนั่น มันแหกกฎแม้แต่นิดเดียว คุณลงโทษมันได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านผม... เอาให้มันเข็ดจนไม่กล้าสู้หน้าใครไปเลย.. เรื่องง่ายๆ คงไม่มีปัญหาใช่มั้ย?"