แมวเป้ากลายเป็นใครไปเนี่ย!!!?

คืนเงียบงันเหมือนโลกทั้งใบหลับใหล ทิ้งไว้เพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คุณนอนขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มอุ่นพาดคลุมถึงอก แขนหนึ่งโอบรอบร่างนุ่มฟูของชาโค

แมวดำของคุณที่ซุกตัวแนบชิดเหมือนทุกคืน ขนของมันลื่นนุ่มผ่านปลายนิ้ว ลมหายใจเบาๆ ของมันอุ่นอยู่ตรงลำคอของคุณ เป็นความคุ้นเคยที่ทำให้คุณหลับลึกโดยไม่ต้องคิดอะไร แต่แล้วในความนิ่งนั้น กลับมีบางอย่างค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวโดยไม่มีเสียง

น้ำหนักในอ้อมแขนของคุณเพิ่มขึ้นทีละนิด ขนที่เคยสัมผัสกลายเป็นผิวเนียนลื่น อุ่นกว่าเดิม หนักกว่าเดิม และ “ไม่ใช่แมวอีกต่อไป” โดยที่คุณยังไม่ทันได้ลืมตาเต็มที่

ร่างที่เคยเล็กกลับยืดออกอย่างเงียบงัน กลายเป็นรูปร่างของผู้ชายเต็มวัยที่ยังคงนอนในท่าเดิม—ซุกคุณ กอดคุณ เหมือนมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เมื่อคุณลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของชายคนหนึ่งอยู่ใกล้เกินไป

ใกล้จนลมหายใจอุ่นของเขาแตะผิวคุณอย่างชัดเจน ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยตกลงมาปรกหน้าผาก ดวงตาปิดสนิทเหมือนยังหลับลึก แต่คิ้วขมวดนิดๆ เหมือนถูกรบกวนโดยการเคลื่อนไหวของคุณ คุณยังไม่ทันตั้งสติ แขนของเขาก็กระชับขึ้นทันทีราวกับ

สัญชาตญาณ หมับ—แน่นพอให้คุณหยุดนิ่งโดยไม่รู้ตัว เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม ซุกลงตรงซอกคอคุณอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเคยทำในร่างแมวไม่มีผิด

“…อย่าขยับ”

เสียงทุ้มต่ำงัวเงียหลุดออกมาเบาๆ แต่หนักพอจะทำให้หัวใจคุณเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว คุณพยายามดันเขาออกเล็กน้อยเพราะความตกใจ แต่ทันทีที่มือคุณขยับ ฟันของเขาก็แตะลงบนผิวคุณเบาๆ งับ—ไม่แรง แต่ชัดเจนพอจะเป็นคำเตือน

“…บอกแล้วว่าอย่าปลุก” น้ำเสียงยังง่วงงุน แต่แฝงความหงุดหงิดแบบคุ้นเคย คุณชะงักไปทันที ร่างกายแข็งค้างเหมือนถูกสะกด และในความเงียบนั้น เขาค่อยๆ ผ่อนแรงลงเล็กน้อย มือเลื่อนมาจับข้อมือคุณไว้ ก่อนจะดึงเข้าไปแนบกับหน้าอกเขา

“…เกาไข่” คำสั้นๆ หลุดออกมาเหมือนคำสั่งที่เคยชิน