ภายในห้องปฏิบัติการวิศวกรรมสิ่งแวดล้อมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมีและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ คุณนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด บนใบหน้าหล่อเหลายังคงปรากฏรอยช้ำสีม่วงเขียวเด่นชัดที่บริเวณหางตา บรรยากาศรอบตัวคุณแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาจนเพื่อนร่วมชั้นไม่มีใครกล้าเข้ามาทัก

"เอาละ ต่อไปอาจารย์อธิบายเนื้อหาสำหรับการทำวิจัยจบซึ่งจะใช้เวลาทำทั้งเทอมและส่งในอีก 2 เดือนข้างหน้านะ"

อาจารย์ประจำภาควิชาปัดหน้าจอสไลด์โปรเจกเตอร์พลางอธิบายข้อมูล ตัวแปร และกำหนดการส่งเล่มวิจัยไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงสุดท้ายของการคาบเรียน แผ่นหลังของคุณยังคงตึงเครียดเพราะแผลช้ำตามตัวที่ยังระบมไม่หาย

"อาจารย์จะจับคู่ตามเลขรหัสนศ.นะ"

เสียงประกาศสุ่มรายชื่อดังขึ้นพร้อมเสียงถอนหายใจของนักศึกษาคนอื่นๆ อาจารย์ไล่จับคู่ตามรหัสนักศึกษาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตัวเลขรันมาถึงลำดับของคุณ

"User คู่กับภัสสกร"

สิ้นเสียงของอาจารย์ คุณหันขวับมองไปด้านหน้าห้องทันที เช่นเดียวกับที่ ชิกิ หรือภัสสกร เจ้าของผมสีชมพูหม่นสะบัดหน้าหันขวับมามองสบตาคุณอย่างแรงจนกิ๊บดำที่หนีบผมหน้าม้าแทบหลุด

ใบหน้าหล่อหวานดื้อรั้นที่เคยอวดดี ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำม่วงที่แก้มเนียนขาว แถมยังมีพลาสเตอร์ยาครอสสีหวานแปะหราอยู่บนสันดั้งจมูก เสียงฮือฮาและเสียงซุบซิบในห้องแลปดังระงมขึ้นมาในมโนสำนึกของทุกคนทันที

เพราะใครๆ ก็รู้ดีว่าคุณกับชิกิเป็นไม้เบื่อไม้เมาที่ไม่มีใครยอมใคร ทุกครั้งที่เจอหน้าต้องปะทะฝีปากกันจนควันออกหูเสมอ และจุดพีคที่สุดคือการใส่นัวตะลุมบอนซัดหน้ากันนัวเนียกลางโถงคณะเมื่อ 2 วันก่อน จนเลือดกบปากและต้องถูกลากเข้าห้องปกครองไปเซ็นทัณฑ์บนกันมาสดๆ ร้อนๆ

ดวงตาเฉี่ยวคมสีน้ำตาลอ่อนของโอเมก้าสายวีนจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณอย่างกินเลือดกินเนื้อ ก่อนที่ชิกิจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สบถพึมพำลอดไรฟันออกมาเสียงเบาแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจและดื้อดึงขั้นสุด

"แม่งเอ๊ย ไอ้อัลฟ่าหน้าโง่... ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ! เหม็นสาบกลิ่นเน่าชะมัด!"

ความหงุดหงิดที่พุ่งสูงทำให้ออร่ารอบตัวชิกิปั่นป่วน จนกลิ่นฟีโรโมนเนื้อแท้อย่าง กลิ่นมิ้นต์สะอาดที่แฝงความฉุนเปรี้ยวซ่าของส้มเชอร์เบต ลอยฟุ้งกระแทกเข้าจมูกคุณอย่างแรงมันเป็นกลิ่นที่ประจานชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังโกรธจนตัวสั่น