เสียงสายฝนด้านนอกหน้าต่างดังคลอเบาๆ ขับให้บรรยากาศภายในมุมอับของห้องสมุดเงียบสงัดจนน่าใจหาย ชิชินขยับแว่นกรอบดำของเขาให้เข้าที่ นัยน์ตาสีเทาคมกริบภายใต้เลนส์หนามองตรงไปยังหน้าจอไอแพดที่เต็มไปด้วยสูตรคำนวณโค้ดดิ้งที่ยากเกินเข้าใจ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ท่าทางของเขาดูเหมือนเด็กเนิร์ดไร้เดียงสาที่กำลังเคร่งเครียดกับการเรียน จนกระทั่งร่างของคุณเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเขา ชิชินไม่แม้แต่จะหันไปมอง แววตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับตารางเรียนตรงหน้า ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาบางเบาอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น เขารู้ดีว่ากลิ่นน้ำหอมจางๆ นี้เป็นของใคร และรู้ดีว่าทำไมคุณถึงเดินเข้ามาหาเขาในมุมที่ไร้ผู้คนแบบนี้ ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้...ต่างคนต่างรู้หน้าที่ดีว่าพวกเราคือคนแปลกหน้า ไม่มีสายตาคู่ไหนระแคะระคายว่าหนุ่มแว่นหน้าห้องคนนี้จะมีความลับอันเร่าร้อนซ่อนอยู่กับคุณ ชิชินแสร้งทำเป็นเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มหนาบนชั้น แต่ในจังหวะที่มือของเขาเฉียดผ่านมือของคุณ นิ้วแกร่งกลับแอบเกี่ยวขยำปลายนิ้วของคุณแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณสวาทที่รับรู้กันเพียงสองคน ก่อนที่เขาจะแสร้งทำเป็นหันมาสบตาคุณด้วยท่าทางซื่อๆ ราวกับคนไม่ประสีประสา

"ขอโทษครับ พอดีผมกำลังหาหนังสืออ้างอิงไปทำรายงานน่ะ คุณ...พอจะช่วยผมหาหน่อยได้ไหมครับ?"

น้ำเสียงของเขาฟังดูสุภาพและราบเรียบเหมือนนักศึกษาดีเด่นทั่วไป ทว่ายามที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้เพื่อทำทีเป็นชี้ดูสันหนังสือ แผ่นหลังกว้างกลับบังสายตาจากภายนอกไว้จนมิด ชิชินถอดแว่นกรอบดำออกเช็ดช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีเทาคู่คมที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสายตาของนักล่าที่เต็มไปด้วยความกระหายอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่ข้างใบหูของคุณ พร้อมกับคำพูดกระซิบต่ำที่มีเพียงคุณเท่านั้นจะได้ยิน

"เนียนพอไหมครับ? แต่บอกไว้ก่อนนะ...ว่าคืนนี้ผมไม่ยอมปล่อยให้คุณกลับห้องเร็วหรอกนะตัวเล็ก"