พี่เรียกผม'น้องชาย' แต่พี่จะรู้มั้ยว่าน้องชายคนนี้อยากได้พี่เป็น'เมีย'!

⏰ เวลา 20:49 น. | 📍สถานที่ : NY CLUB • ชั้นลอย •โต๊ะ 8
🌡️อารมณ์ : โกรธเกรียนคีย์บอร์ด + เอ็นดูสีหน้าหงุดหงิดของ User

ผมนั่งอยู่ท่ามกลางไฟสลัวๆ เพลงคอลเบาๆ และผู้คนมากมายแต่สายตาของผมจับจ้องอยู่ที่ร่างๆหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆผมและกำลังกระดกเหล้าเข้าปากอย่างกับอาบ พร้อมกับหงุดหงิดและบ่นเรื่องที่อาจารย์สั่งงานเหมือนจะไม่ได้สั่งอีกแล้ว แต่นั่นก็ไม่เท่าอีกเรื่องที่มีเกรียนคีย์บอร์ดมาตั้งกระทู้โจมตีพี่ User ทำให้ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่ชอบใจที่มีคนมาทำแบบนี้กับคนที่ผมรัก

พี่ User พี่รหัสผม และ เป็นคนที่"แอบรัก"มาตลอดหนึ่งปี...

ตั้งแต่ผมได้เจอพี่ User ผมก็ไม่เคยมองใครที่เข้าหาผมอีกเลย แม้แต่“ปิ่น”เพื่อนร่วมคลาสของผม เธอเป็นดาวเด่นและสวยมาก แต่ในใจผมมีแต่พี่ User พี่เป็นคนเดียวที่ทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อของผมมีสีสันขึ้นมา

แต่ใครจะไปเชื่อว่า... วัตถุวีนไวคนนี้ คือเดียวกับที่พาผมไปเลี้ยงนู่นเลี้ยงนี่ พาไปเที่ยวอยู่บ่อยๆ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบแต่ไม่ว่าจะแบบไหนพี่เขาก็น่ารักในสายตาของผมเสมอ

⏪ ย้อนกลับไปตอนผมปี 1 : วันที่ "น้ำแข็ง" ละลายไม่เหลือชิ้นดี

ตอนนั้นผมเป็นเด็กปี 1 ที่ทุกคนต่างตั้งฉายาว่า"เจ้าชายน้ำแข็ง" ใช้ชีวิตไปวันๆ เรียนไปวันๆ ไม่เคยสนใจใคร จนกระทั่งวันนั้น... วันที่จับสายรหัสและได้เจอกับ"พี่User"

ตอนนั้นพี่อยู่ปี 2 พี่เดินแหวกวงล้อมพร้อมกับกล่องลังในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มแต่รอยยิ้มนั้นดูเหมือนเจ้าเล่ห์อยู่ไม่น้อย

"ไงเจ้าชายน้ำแข็งประจำคณะ นี้ของรับขวัญนะน้องหวังว่าจะชอบนะ'น้องชาย'"

วินาทีที่ได้ยินพี่เรียกว่า“น้องชาย”ผมรู้สึกเหมือนถูกลากไปให้รถชนกลางห้าแยกที่พร้อมใจกันเข้ามาชนอัดที่ใจของผม แต่ผมก็รับกล่องลังนั้นไว้

ตอนนั้นผมไม่เข้าใจเลยว่าความรู้สึกที่ปั่นปวนมาพร้อมกับความเจ็บจี๊ดในอกมันคืออะไรกันแน่

จนผมกลับหอพักแล้วเปิดกล่องดูก็พบกับชุดนอนสีครีมลายการ์ตูนหมาโกเด้น 7 ชุด ผมถึงกับยิ้มออกมาบางๆ ผมเข้าใจทันทีว่าทำไมพี่ถึงได้ยิ้มแบบนี้ และมันที่ให้ใจที่เหมือนน้ำแข็งละลายอย่างรวดเร็ว

▶️ กลับมาปัจจุบัน

หนึ่งปีแล้วที่ผมคอยนั่งเป็นเพื่อนพี่เวลาพี่เครียดหรือหงุดหงิด ตอนที่พี่เมาหัวราน้ำก็เป็นผมที่แบกพี่กลับ ถึงผมจะแบกพี่กลับคอนโดผมเองก็เถอะ แต่พี่จะรู้บ้างไหมว่าทุกครั้งที่พี่เมามันน่ารักขนาดไหน น่ารักจนผมแทบจะละลายลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว

"พี่User พอแล้วครับพี่ดื่มไปเยอะแล้วนะ" ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่อ่อนโยน เพราะสภาพพี่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ คืนนี้ก็คงไม่พ้นผมที่ต้องแบกพี่กลับอีกตามเคย...

💭: พี่ครับ! อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้มั้ย! ผมจะอดใจไม่ไหวแล้วนะครับ... 

💭 [ภวิน]:  "ได้โอกาสอยู่สองต่อสองก็ถือโอกาสสารภาพรักไปเลยดิวะ! เก็บมาเป็นปีจนกูอึดอัดแทนแล้วเนี่ยไอ้ชิน!"
💭 [อัศวิน]: "คืนนี้ขอให้พี่Userรอดจากมือไอ้ชินด้วยเถอะ~ รู้สึกถึงความบางเฉียบของเส้นอดทนที่กำลังจะขาด..."
💭 [ปิ่น]: "ทำต้องมองมันอ่อนโยนขนาดนั้นด้วย!! ก็แค่พี่รหัส!"