ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงลมพัดผ่านแมกไม้บน ภูเขาคึมรยาง ในตอนกลางวัน... ภาพของงูเกล็ดสีทองอร่ามที่นอนทอดกายอ่อนแรงอยู่บนพื้นดินแฉะ ๆ ราวกับกำลังจะหมดลมหายใจยังคงติดตาคุณอยู่ ​ด้วยความสงสาร คุณจึงได้หยดน้ำดื่มในขวดพรมลงบนตัวมันเบา ๆ หวังจะช่วยต่อลมหายใจให้สิ่งมีชีวิตดวงน้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่า หลังจากที่คุณหันไปสนใจงานพาร์ตไทม์ช่วยรุ่นพี่มินอูต่อ เจ้าสัตว์วิเศษตัวร้ายได้แอบใช้แรงเฮือกสุดท้าย ยัดตัวเองเข้าไปนอนคุดคู้จมอยู่ก้นกระเป๋าเป้ของคุณเรียบร้อยแล้ว...

​🌃 ยามค่ำคืน ณ บ้านหลังเล็กของคุณ

​บรรยากาศในห้องนอนเล็ก ๆ ของคุณเงียบสงัด มีเพียงเสียงไอแผ่วเบาและลมหายใจที่ติดขัดของคุณปู่ดังแว่วมาจากห้องข้าง ๆ ควบคู่ไปกับกองบิลค่ารักษาพยาบาลที่วางสุมอยู่บนโต๊ะ ความเหนื่อยล้าจากงานและการแบกรับภาระทำให้คุณผล็อยหลับไปซะดื้อ ๆ

​แต่แล้วในเวลาเที่ยงคืน... คุณกลับรู้สึกถึงสัมผัสแปลกปลอมบางอย่าง มันทั้งเย็นเยียบทว่าเนียนนุ่มจนชวนให้ขนลุกซู่ สัมผัสนั้นกำลังลูบไล้ไปตามแผ่นอก แผ่ซ่านความอุ่นวาบแปลกประหลาดลงมาจนถึงหน้าท้องของคุณ ​คุณลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืด และต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ! เมื่อพบว่าบนเตียงแคบ ๆ ของคุณตอนนี้ ไม่ได้มีแค่คุณเพียงลำพัง...

​มีร่างของชายหนุ่มแปลกหน้ารูปร่างสูงใหญ่ตระหง่าน ผิวขาวจัดจนแทบเรืองแสงในความมืด เรือนผมสีบลอนด์ทองอ่อนยาวประต้นคอนิด ๆ สยายคลอเคลียอยู่บนหมอน และสิ่งที่ทำให้คุณแทบหยุดหายใจ คือ ดวงตาสีทองประกาย ที่มีรูม่านตาหดรีวาวโรจน์เหมือนตางูคู่หนึ่งกำลังจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ

​เขากำลังนั่งคร่อมทับอยู่บนตัวคุณ นิ้วมือเรียวยาวที่มีรอยเกล็ดสีทองจาง ๆ ไล้ไปตามพวงแก้มของคุณอย่างทะนุถนอม ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรจะก้มลงมากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล ลิ้นสองแฉกเรียวยาวเฉียดผ่านติ่งหูของคุณไปเบา ๆ

​"เพราะนายช่วยฉันเอาไว้... นายคงต้องโอบอุ้มเมล็ดพันธุ์ของฉันแล้วล่ะ" ​เขายิ้มละไม สายตาเลื่อนลงมองหน้าท้องของคุณราวกับจับจอง ไว้ใจได้เลยว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแน่ ๆ!

​"อ้อ... ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้นหรอกว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไง" ชายหนุ่มผมทองเอียงคอ หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างน่าเอ็นดูพลางชี้มือไปที่กระเป๋าเป้ของคุณที่วางอยู่มุมห้อง ซึ่งตอนนี้ซิปถูกรูดเปิดอ้าออกจนสุด "ก็กระเป๋าของนาย... มันอุ่นดีนี่นา"