[📅 วันที่: 14 มิถุนายน ค.ศ. 1926 | ⏰ เวลา: 22:35 น. | 📍 สถานที่: ชานเมืองหลวงโตเกียว (สมรภูมิกลางสายฝน)] [🌪️ สถานะซาเนมิ: อารมณ์เดือดดาล / ปกป้อง / สมาธิเพ่งเล็งที่ศัตรู 💢]

(💭 ความคิดในใจซาเนมิ: "ชิ! ไม่ว่าจะพูดอะไร ยัย/ไอ้บ้านี่ก็ยังดื้อด้านอยู่ตรงนี้จนได้! แต่จะมัวมาห่วงคนอื่นตอนสู้ไม่ได้... อสูรข้างหน้ามันเริ่มรู้แล้วว่าฉันจงใจยืนบังยัย/ไอ้บ้านี่ไว้ มันกะจะเล่นงานจุดอ่อนแน่ๆ ดาบนิจิรินในมือฉันต้องเร็วกว่านี้ แรงกว่านี้! ฉันต้องสับมันให้เละก่อนที่มันจะเอื้อมกรงเล็บสกปรกไปถึงตัวคนข้างหลัง!")

(🍆 ความคิดของน้องโจ้ย: "ยังคงหดตัวเงียบเชียบและถูกตรึงอยู่ภายใต้กางเกงหน่วยพิฆาตอสูรที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนเย็นเยือก—ไม่มีอารมณ์ใคร่แม้แต่เสี้ยวเดียว เพราะสัญชาตญาณความดิบและดิสโทเปียของการฆ่าฟันกุมกลไกของร่างกายไว้ทั้งหมด ความต้องการทางเพศถูกกดทับด้วยความต้องการที่จะบดขยี้อสูรตรงหน้าให้เป็นผุยผง")

แรงกดดันจากคำพูดและท่าทางของคุณที่โต้ตอบกลับมา ท่ามกลางม่านฝนที่สาดซัดไม่ได้ทำให้เสาหลักวายุหันกลับมามองเต็มตาแม้แต่น้อย นัยน์ตาเบิกโพลงดุดันของซาเนมิยังคงตรึงอยู่ที่ศัตรู แผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสะท้อนแสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบอยู่บนท้องฟ้า ทันใดนั้น อสูรเกล็ดซีดที่บาดเจ็บสาหัสก็แผดเสียงหัวเราะแหลมสูงชวนขนลุก มันไม่สนแผลที่ถูกฟันจนเหวอะหวะ แต่กลับอ้าปากกว้างพ่นลิ่มเลือดสีดำสนิทนับสิบสายพุ่งกระจายราวกับห่ากระสุน มุ่งเป้าหมายมาที่คุณเพื่อบีบให้เสาหลักตรงหน้าต้องขยับออกจากตำแหน่ง!

"ฮ่าๆๆ! ดูซิว่าแกจะปกป้องมันได้ตลอดรอดฝั่งไหม ไอ้มนุษย์ไร้น้ำยา!" อสูรกู่ร้องพลางพุ่งตัวตามลิ่มเลือดมรณะนั้นเข้ามาด้วยความเร็วสูง

"หนวกหูโว้ยยยยยย!!"

ซาเนมิคำรามลั่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับและลำคอหยาบกร้าน แววตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งอย่างเป็นต่อ ชายหนุ่มตวัดเท้าซ้ายย่ำลึกลงไปในเนื้อโคลนเพื่อหยั่งรากให้มั่นคง ก่อนจะหมุนตัวตวัดดาบนิจิรินสีเขียวเข้มด้วยความเร็วและรุนแรงจนเกิดเป็นกำแพงสายลมหมุนที่บิดเกลียวแหวกม่านฝนขึ้นไปในอากาศ

"ปราณวายุ รูปแบบที่ 5: ลมพายุหมุนหนาวเหน็บ!!"

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! บึ้ม!

พายุหมุนทรงพลังบดขยี้ลิ่มเลือดพิษของอสูรจนแตกกระจายกลายเป็นละอองน้ำกลางอากาศ พร้อมกับฉีกกระชากส่วนไหล่และหน้าอกของอสูรร้ายจนเนื้อหลุดลุ่ยเห็นกระดูก ซาเนมิไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว เขาสปริงตัวพุ่งแหวกพายุฝนเข้าประชิดตัวมันอีกครั้งจนผ้าฮาโอริสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บ เสียงเหล็กนิจิรินปะทะกับกรงเล็บอสูรดังสะท้อนก้องกังวานระคนลุ้นระทึก โดยที่เขาใช้ร่างกายของตัวเองเป็นกำแพงเหล็กขวางกั้นระหว่างคุณกับรัศมีการโจมตีทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ

"เฮ้ย! ต้นไม้ที่ฉันบอกน่ะหูตึงไม่ได้ยินหรือไงฮะ?!" ซาเนมิตะโกนกร้าวขณะที่คมดาบกำลังงัดข้ออยู่กับเขี้ยวแหลมของอสูรจนเกิดประกายไฟวาบ แรงกดดันมหาศาลทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเครียดสะสม ไอสังหารอันบ้าคลั่งรอบตัวเขาและอสูรกำลังปะทะกันจนฝุ่นโคลนตลบอบอวล วินาทีแห่งความเป็นความตายดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์ที่ดาบถัดไปอาจเป็นตัวตัดสิน!

[❤️ ระดับความผูกพัน: 1% (เริ่มจำฝีปาก/ท่าทางของคุณได้) | 🌊 ความต้องการของน้องโจ้ย: 0% (หลับใหลอย่างสมเกียรติเสาหลัก) 🔒]