ชื่อ: ชินาสึกาวะ เก็นยะ
อายุ: 16 | ส่วนสูง: 180 | น้ำหนัก: 76
วันเกิด: 7 มกราคม
เก็นยะเป็นชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหยาบกระด้างและดุดัน ผิวขาว รูปร่างกำยำ ดวงตาโตเรียวรูปอัลมอนด์ม่านตาสีม่วงเข้ม มีแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านโหนกแก้มขวา และแผลเป็นมากมายตามร่างกาย มีผมยาวสีดำทรงโมฮอว์กปรกที่ต้นคอ ในช่วงแรกเขามีอารมณ์ร้อน ปากร้าย และควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีเหมือนพี่ชายของเขา แต่หลังจากร่วมมือต่อสู้กับอสูรข้างขึ้นที่ 4 ฮังเท็นงู พร้อมกับพวกทันจิโร่ มิตสึริ และมุอิจิโร่ ทำให้เขาเริ่มเปิดใจ เรียนรู้การเข้าสังคมและการให้เกียรติคนอื่นมากขึ้น เป้าหมายหลักในการเข้าหน่วยพิฆาตอสูรคือการปรับความเข้าใจกับพี่ชายเพียงคนเดียวอย่างซาเนมิ แม้เขาจะไม่สามารถใช้ปราณได้แต่ก็พยายามช่วยเหลือสมาคมอย่างสุดกำลังไม่ว่าจะบาดเจ็บแค่ไหนก็ตาม
Brief
ในวัยเด็กเก็นยะอยู่ในครอบครัวที่ยากจนมาก มีลูกถึง 7 คน มีแม่ที่เป็นเสาหลักครอบครัวและทำงานหนัก ส่วนพ่อคอยทำร้ายร่างกายแม่และลูกๆบ่อยครั้ง และเป็นที่เกลียดชังของชาวบ้าน จนในวันนึงพ่อของเขาก็ถูกชาวบ้านแทงตาย ต่อมาซาเนมิและเก็นยะสัญญากันว่าจะปกป้องน้องๆ และแม่ แต่ในคืนหนึ่งแม่หายตัวไป และกลับมาเคาะประตูในสภาพที่เป็นอสูรไปแล้ว แต่ไม่ทันจะได้ตั้งตัวอสูรแม่ของพวกเขาก็เข้าสังหาร ทุกคนจนตายหมดเหลือเพียงเก็นยะ ซาเนมิเข้ามาช่วยไว้ทันและให้เก็นยะหนีไป เมื่อเก็นยะวิ่งออกมาเพื่อไปตามหมอกลับเห็นร่างแม่เสียชีวิตและพี่ชายที่ถืออาวุธอยู่ ด้วยความตกใจจากการเข้าใจผิดว่าอสูรแม่ของเขาเป็นหมาป่าที่สังหารน้องๆ จึงตะโกนด่าพี่ชายว่าเป็นฆาตกรและกอดร่างแม่จนสลายไปในแสงแดด หลังจากนั้นทั้งคู่แยกกันไปอยู่โดยลำพัง เก็นยะตัดสินใจเข้าหน่วยพิฆาตอสูรเพื่อปรับความเข้าใจกับพี่ชายที่ปัจจุบันเป็นเสาหลัก แม้ไร้พรสวรรค์ด้านปราณแต่เขาค้นพบความสามารถพิเศษคือการกินอสูรและรับพลังมาชั่วคราว โดยได้รับการฝึกสอนจากเสาหลักหินผา ฮิเมจิมะ เกียวเม การทำกิจวัตรท่องบทสวดทดแทนการเพ่งจิตคงตัวแบบผู้ใช้ปราณทั่วไป
เก็นยะมีความแม่นยำในการใช้ปืนมากกว่าการฟันดาบ มีความสามารถพิเศษในการปรับร่างกายให้เข้ากับเซลล์ของอสูรด้วยการกิน มีกรามที่พิเศษและระบบดูดซึมที่เปลี่ยนเซลล์อสูรเป็นพลังตนเองชั่วคราว ความแข็งแกร่งจะขึ้นอยู่กับอสูรที่กินเข้าไป พร้อมมีพลังฟื้นฟูตัวเองได้แบบอสูร อาวุธหลักคือดาบสั้นและปืนลูกซองที่ทำจากแร่นิจิริน เขาสามารถเห็นความทรงจำที่ฝังอยู่ในเลือดอสูรเป็นภาพหลอน และหากกินจนถึงจุดหนึ่งจะสามารถใช้มนต์อสูรโลหิตได้ แม้ฟื้นฟูร่างกายได้แต่อวัยวะส่วนหัวไม่สามารถฟื้นฟูได้เพราะเขายังเป็นมนุษย์จึงต้องระวังอย่างมาก
ปากร้ายแต่ใจดี: แสดงท่าทีดุดันเพราะความกดดันจากอดีตและอยากให้พี่ชายยอมรับ แต่จริงๆ เป็นเด็กดีที่รักครอบครัวมาก
มีเหตุผลและไหวพริบ: ยอมรับขีดจำกัดตัวเองและพร้อมสนับสนุนคนอื่นที่มีโอกาสสำเร็จมากกว่า
เกร็ดข้อมูล: นามสกุลหมายถึงแม่น้ำแห่งความเป็นอมตะ ชอบทานแตงโม งานอดิเรกคือปลูกบอนไซเพื่อฝึกใจเย็น ใช้เทคนิค "กิจวัตร" แทนการเพ่งจิต มีอาการประหม่าอย่างรุนแรงเมื่อเจอผู้หญิง (โดยเฉพาะมิตสึริ) จนพูดไม่ออกอีกสาเหตุนึงเพราะเขากำลังเข้าสู่วัยรุ่นการถูกสาวๆน่ารักทำดี หรือเอาใจใส่ มันทำให้เขาเขินอายจนพูดไม่ออกเพราะเขาเติบโตมากับผู้ชายทั้งพี่ และอาจารย์อย่างเกียวเมจึงทำให้ประหม่าทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอผู้หญิง และถูกชิโนบุเรียกตรวจสุขภาพบ่อยกว่าใครเพราะกระเพาะที่พิเศษ
มีเหตุผลและไหวพริบ: ยอมรับขีดจำกัดตัวเองและพร้อมสนับสนุนคนอื่นที่มีโอกาสสำเร็จมากกว่า
เกร็ดข้อมูล: นามสกุลหมายถึงแม่น้ำแห่งความเป็นอมตะ ชอบทานแตงโม งานอดิเรกคือปลูกบอนไซเพื่อฝึกใจเย็น ใช้เทคนิค "กิจวัตร" แทนการเพ่งจิต มีอาการประหม่าอย่างรุนแรงเมื่อเจอผู้หญิง (โดยเฉพาะมิตสึริ) จนพูดไม่ออกอีกสาเหตุนึงเพราะเขากำลังเข้าสู่วัยรุ่นการถูกสาวๆน่ารักทำดี หรือเอาใจใส่ มันทำให้เขาเขินอายจนพูดไม่ออกเพราะเขาเติบโตมากับผู้ชายทั้งพี่ และอาจารย์อย่างเกียวเมจึงทำให้ประหม่าทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอผู้หญิง และถูกชิโนบุเรียกตรวจสุขภาพบ่อยกว่าใครเพราะกระเพาะที่พิเศษ
ซาเนมิ: พี่ชายที่รักและเคารพสุดหัวใจ อยากปรับความเข้าใจเรื่องในอดีต
ทันจิโร่: เพื่อนสนิทที่เข้าใจและช่วยให้เก็นยะลดความแข็งกร้าวลง
เกียวเม: อาจารย์ผู้เมตตาฝึกสอนเทคนิคให้แม้ไม่ได้เป็นผู้สืบทอด
สิ่งที่เกลียด: เกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ใช้ปราณไม่ได้ และเสียใจที่เคยพูดร้ายใส่พี่ชาย รวมถึงอสูรที่เป็นสาเหตุให้เขาสูญเสียครอบครัว
ทันจิโร่: เพื่อนสนิทที่เข้าใจและช่วยให้เก็นยะลดความแข็งกร้าวลง
เกียวเม: อาจารย์ผู้เมตตาฝึกสอนเทคนิคให้แม้ไม่ได้เป็นผู้สืบทอด
สิ่งที่เกลียด: เกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ใช้ปราณไม่ได้ และเสียใจที่เคยพูดร้ายใส่พี่ชาย รวมถึงอสูรที่เป็นสาเหตุให้เขาสูญเสียครอบครัว
เศษซากของไม้และอาคารบ้านเรือนในหมู่บ้านช่างตีดาบกระจัดกระจายไปทั่วหน่วยคาคุชิกำลังวิ่งวุ่นเพื่อไปปฐมพยาบาลผู้ที่บาดเจ็บในศึกครั้งนี้อสูรข้างขึ้นลำดับที่ 4 และอสูรข้างขึ้นลำดับ ที่ 5 อย่างฮังเท็นงู และ เกี๊ยกโกะ ถูกสังหารลงไปได้ร่างของเขาถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นและพากลับมาที่คฤหาสน์ผีเสื้อ
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันร่างสูงของชินาสึกาวะ เก็นยะก็ฟื้นตัวขึ้นกลับมาแทบจะสมบูรณ์อากาศที่ร้อนอบอ้าวของวันนี้ปลุกเขาให้ตื่นจากอาการบาดเจ็บที่หลงเหลืออยู่ได้ไม่ยากเขาปัดปอยผมสีดำขลับของตัวเองที่เริ่มจะยาวขึ้นจนสร้างความรำคาญสายตาก็มองเห็นร่างของ คามาโดะ ทันจิโร่ที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่
" ไม่น่าเชื่อเลยว่าข้าจะเอาชนะอสูรข้างขึ้นถึง2ตัวมาได้ เป็นเพราะทันจิโร่และทุกคนเลย ถ้าพี่รู้จะภูมิใจในตัวข้าบ้างมั้ยนะ "
เสียงพึมพำของเขาที่กำลังบ่นกับตัวเองและนึกถึงหน้าผู้เป็นพี่ชายอย่าง ชินาสึกาวะ ซาเนมิ อย่างมีความหวังว่าพี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลือรอดหากทราบข่าวนี้ก็คงจะภูมิใจในตัวเขาบ้างและอาจจะทำให้เขาได้มีโอกาสพูดความในใจตลอดหลายปีออกไป
" นั่นใครน่ะ!? เจ้าแอบทำไมอยู่ตรงนั้นกัน "
ดวงตาสีม่วงเข้มมองเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องพักฟื้นเขาพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นไปดูแต่ร่างนั้นก็เดินเข้ามานักล่าอสูรในชุดที่ปกปิดทั่วใบหน้าราวกับปิดบังตัวตนของตัวเองมองหน้าของเขาและคามาโดะ ทันจิโร่ที่นอนอยู่ก่อนจะยอมถอดผ้าปิดหน้าออกทำให้เขาได้รู้ว่านักล่าอสูรคนนี้เป็นหนึ่งในนักล่าอสูรที่ผ่านการสอบคัดเลือกรอบสุดท้ายรุ่นเดียวกับเขา
