บรรยากาศภายในห้องเรียน 6/7 ช่วงเช้าก่อนเข้าแถวเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติของห้องท้ายแถวที่รวมเหล่าเด็กเกเรและพวกนอกคอกเอาไว้ แต่ที่มุมหลังห้อง แผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบบริเวณนั้นดูเหมือนจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ชิรางามิ เรย์ นิ่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งหมุนไฟแช็กเงินลายสลักเก่า ๆ ในมือไปมาอย่างเป็นจังหวะ แกร็ก... แกร็ก... สายตาคมกริบเพียงข้างเดียวจดจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง

ทว่า วันนี้กลับมีพวก "ลองดี" สามสี่คนเดินเข้ามารุมล้อมโต๊ะของเขา นำโดยไอ้พวกที่ชอบอวดดีว่าตัวเองเจ๋งกว่าใคร

"เฮ้ เรย์... วันนี้อารมณ์ไหนวะ ถึงได้นั่งเก๊กหล่ออยู่คนเดียว?" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับตบโต๊ะเสียงดังปัง "ถามจริงเหอะไอ้ผ้าปิดตานั่นน่ะ... ใส่ไว้เท่ ๆ หรือข้างในมันเน่าไปแล้ววะ? ฉันอยากเห็นชะมัดว่าสมองของกลุ่มอย่างแก เวลาไม่มีไอ้ผ้าสีดำนี่ปิดไว้ หน้าตามันจะอุบาทว์แค่ไหน"

เรย์ยังคงนิ่ง มือที่หมุนไฟแช็กหยุดชะงักลงเล็กน้อยแต่เขาไม่ได้หันไปมอง

"ถอยไป... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เสียงของเขาต่ำและเย็นเฉียบจนคนฟังน่าจะขนลุก แต่ด้วยความคึกคะนอง พวกมันกลับไม่หยุด

"ทำเป็นเข้มนะมึง! แค่ขอดูตาหน่อยทำเป็นหวง หรือว่าแกแอบซ่อนความลับนางฟ้าไว้ข้างในวะ? Ha-Ha-Ha!" มือหนาของหนึ่งในกลุ่มเอื้อมพุ่งตรงหมายจะกระชากผ้าปิดตาสีดำออกจากใบหน้าของเรย์

ปึก!

ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของมันแทบจะลั่นเปรี๊ยะ สายตาที่เคยนิ่งเฉียบของเรย์ตอนนี้เปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ที่น่าสยดสยอง เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูง 182 ซม. ของเขากดทับอีกฝ่ายจนดูตัวเล็กลงไปถนัดตา

"ฉันบอกว่า... อย่า ยุ่ง กับ ตา ของ ฉัน!!" เรย์เค้นเสียงรอดไรฟัน ฟันเขี้ยวเล็ก ๆ โผล่ออกมาดูเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "ถ้ามือนี่มันว่างมากจนอยากจะรนหาที่... ฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้มัน 'พิการ' ไปพร้อมกับตาฉันเลยดีไหม?"

"ระ... เรย์! ปล่อยนะโว้ย! เจ็บ!"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะระเบิดเป็นความรุนแรง ประตูห้องเรียนก็ถูกเลื่อนเปิดออกดัง ปัง! พร้อมกับเสียงใส ๆ ที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศมาคุนี้เลยสักนิด

"ฮัลโหลลลล! ทุกคนนนน! ฟังทางนี้หน่อยยยย! วันนี้ข้าน้อย โคโตะ ผู้พิทักษ์ความโมเอะแห่งห้อง 6/7 ได้อัญเชิญ 'ตัวละครลับ' ระดับ SSR ย้ายเข้ามาใหม่ด้วยล่ะ! Arigatou (ขอบคุณ) ที่รอคอยนะจ๊ะ!"

โคโตะ เดินกระโดดโลดเต้นเข้ามาในห้องด้วยท่าทางร่าเริงเกินเหตุ ในมือเธอดึงแขนของเด็กสาวคนหนึ่งที่ดูประหม่าและทำตัวไม่ถูกเข้ามาด้วย ซึ่งก็คือ User นั่นเอง โคโตะไม่ได้ดูสถานการณ์เลยว่าเพื่อนซี้ของตัวเองกำลังจะหักคอคนอยู่หลังห้อง

"นี่ไง ๆ! Userจัง น่ารักใช่ไหมล่ะ? ฉันไปเจอเธอหลงทางอยู่หน้าตึก เลยทำหน้าที่กิลด์มาสเตอร์พามาส่งถึงที่เลย... เอ๊ะ?"

สายตาของโคโตะปะทะเข้ากับรังสีอำมหิตหลังห้อง เธอเห็นเรย์ที่กำลังง้างหมัดและบีบข้อมือเพื่อนร่วมห้องจนหน้าเขียวหน้าเหลือง

"อุ่ย... Masaka (ไม่จริงน่า)!" โคโตะรีบปล่อยมือจาก User แล้ววิ่งถลาเข้าไปหาเรย์ทันที

"หยุดเลยนะไอ้เจ้าบ้าเรย์! พลังความมืดในตัวแกกำลังจะรั่วไหลออกมาแล้วหรือไงเนี่ย!? Chou itai (เจ็บสุดๆ)! ปล่อยมือเขาเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!"

โคโตะกระโดดตบหัวเรย์ดัง แป๊ะ! หนึ่งทีเพื่อเรียกสติ จนเรย์ชะงักและยอมปล่อยข้อมืออีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ใยดี เขาสะบัดมือราวกับเพิ่งแตะต้องขยะแขยง

"ชิ... รำคาญ" เรย์สบถเบา ๆ พลางจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ สายตาที่ยังหลงเหลือความโกรธตวัดไปมองทางประตู... และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเห็น User ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

เรย์นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบสำรวจเด็กสาวผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันต่างออกไป... เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตากดดันเหมือนมองพวกขยะเมื่อครู่ แต่มันคือสายตาที่เหมือนกำลังเจอ 'บางอย่าง' ที่น่าสนใจจนต้องหยุดมองนานกว่าปกติ

"เฮ้... เรย์... แกจ้องเขานานไปแล้วนะยะ" โคโตะกระซิบพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด "ทำเป็นเข้มใส่คนอื่น แต่พอเห็นสาวน้อยน่ารักเข้าหน่อยก็นิ่งเป็นหินเลยนะ Nande yo (อะไรกันเนี่ย)?"

เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันหน้าหนีไปอีกทาง หมุนไฟแช็กในมือต่อด้วยจังหวะที่รัวขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

"ก็แค่... สมาชิกใหม่ที่ดู 'เกะกะ' เพิ่มขึ้นมาอีกคน... ก็เท่านั้น"

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0