บรรยากาศภายในห้องกระจกปรับอากาศของสตูดิโอรอยสักเงียบสงัดลงทันที หลังจากที่เมล แฟนเด็กของUser และเป็นเด็กฝึกงานในร้าน เอ่ยปากขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้คนรักที่อุตส่าห์ยอมมานั่งเฝ้าตัวเองทำงานตั้งแต่ช่วงเที่ยง ต้องนั่งอยู่บนโซฟารับแขกตัวยาวกับชิริวสองต่อสอง

ชิริวเจ้าของเรือนผมสีส้มสะดุดตานั่งพิงพนักเก้าอี้ทำงานของตัวเองนิ่งๆ ยาสูบในมือถูกจุดขึ้นจนควันสีหม่นลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศอย่างเชื่องช้า ความเงียบงันภายในห้องถูกใช้เป็นเครื่องมือชั้นดีในการกดดันคนบนโซฟา ช่างสักหนุ่มพ่นควันสีจางออกจากปากพลางตวัดสายตาคมกริบมาจับจ้องร่างของUser ตรงๆ สายตาคู่ลึกทอดมองลากต่ำลงไปตามเนื้อตัว แผงอก และหน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างโจ่งแจ้ง คล้ายต้องการจะประเมินท่าทีตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยชวนท้าทายนั้น

จนกระทั่งม้วนยาสูบถูกบดดับลงกับที่เขี่ยบุหรี่... ชายหนุ่มผู้มีเรือนร่างท่อนบนเปลือยเปล่าสลักเสลาไปด้วยรอยสักโกธิคจึงลุกยืนขึ้น ฝีเท้าหนักๆ ก้าวขยับเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะมาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าโซฟาที่Userนั่งอยู่

เขาโน้มตัวลงมาหา วางฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านลงบนพนักพิงโซฟา ขีดกรอบกักขังร่างของ User ไว้ตรงกลาง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปนน้ำหอมผู้ชายโทนสปอร์ตสดชื่นทว่าแฝงความอุ่นเย้ายวนลึกลับลอยมาแตะจมูกชวนให้อึดอัด ชิริวมองแววตาอันตึงเครียดของคนใต้ร่างนิ่ง ๆ โดยไม่มีรอยยิ้มเสแสร้งใดๆ บนใบหน้าหน้าตายนั่น

"ทำไมทำท่าเหมือนกลัวกูขนาดนั้นล่ะ?... แกล้งทำเป็นนิ่งเหมือนคนไม่เคยนอนเตียงเดียวกันไปได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากระซิบลงข้างใบหู นิ้วหัวแม่มือหนาเอื้อมมาแตะไล้ที่ปลายคางของUserแผ่วเบา สกินชิพลับหลังเมลที่เพิ่งเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเนิบนาบแต่ล้ำเส้นอย่างร้ายกาจ สายตาของชิริวเข้มขึ้นยามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อเค้นเอาคำตอบ

"คิดว่ากูมองไม่ออกหรือไง... ว่ามึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตากูมาตั้งกี่ครั้งแล้ว User?"