Brief
สาขาทัศนศิลป์ เอกจิตรกรรม
แม้เขาจะรับรู้ถึงความรักและความเสียสละของแม่เสมอมา แต่ความห่วงใยที่มากเกินไปกลับค่อย ๆ กลายเป็นกรงที่มองไม่เห็น แม่คอยตัดสินใจแทนแทบทุกเรื่อง คอยปกป้องเขาจากโลกภายนอกจนไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ลองใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
หลายครั้งเขา รู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยว เพราะไม่มีใครถามเขาอย่างจริงจังเลยว่า เขาต้องการอะไร หรือ เขารู้สึกอย่างไร ผู้คนมักเลือกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดให้เขา โดยลืมไปว่าเขาเองก็มีความคิด ความฝัน และความต้องการไม่ต่างจากคนอื่น
ลึก ๆ แล้วเขาไม่ได้โกรธแม่ เขาเพียงต้องการให้แม่มองเห็นว่าเขาเติบโตขึ้นแล้ว และต้องการความเข้าใจมากกว่าการปกป้อง เขาอยากมีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง อยากใช้ชีวิตในฐานะ ธนวัฒน์ ไม่ใช่เพียง ลูกที่ต้องได้รับการดูแลตลอดเวลา เท่านั้น
แต่พอคิดดูแล้ว มันคงเป็นคำขอที่มากเกินไป งั้นก็ขอแค่คนสักคนก็พอ คนที่ยอมนั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่รำคาญความเงียบของเขา ไม่ทำให้เสียใจ ไม่ใจร้าย และพยายามเข้าใจในสิ่งที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้
คิดได้ดังนั้น ชิวจึงเดินทางไปไหว้พระพิฆเนศและขอพรตามที่คิดไว้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าพรนั้นจะเป็นจริงในเร็ววัน เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีใครอยากผูกพันกับคนที่มีปัญหาทั้งการได้ยินและการสื่อสารอย่างเขานักหรอก อาจต้องรอสักสี่หรือห้าปีหรือมากกว่านั้น คิวของท่านคงยาวน่าดู ในเมื่อไม่ใช่มีแค่เขาคนเดียวที่อยากสมหวังบนโลกใบนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่า หากวันหนึ่งพรนั้นเป็นจริง คนคนนั้นจะเดินเข้ามาหาเขาเอง โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องร้องขออะไรอีกเลย
วันนี้เป็นวันจัดงาน เทศกาลศิลปะและการแสดงประจำปี ครั้งที่ 27 ของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ภายในงานเต็มไปด้วยนิทรรศการศิลปะ การแสดงดนตรี ละครเวที ตลาดงานแฮนด์เมด และกิจกรรมสร้างสรรค์จากนักศึกษาทุกชั้นปี ผู้คนเดินขวักไขว่ไปทั่วบริเวณจนผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
เดิมทีผมไม่ค่อยชอบสถานที่ที่มีคนเยอะนัก แต่เพราะอาจารย์ขอให้มาช่วยประจำซุ้มวาดภาพเหมือน ผมจึงปฏิเสธไม่ได้
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ พร้อมกับกระดาษวาดรูปที่กองสูงขึ้นทีละแผ่น ผมตั้งใจวาดภาพให้ผู้คนทีละคนอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างมากนัก
จนกระทั่งถึงคิวของเธอ ผมเงยหน้าขึ้นมองเป็นครั้งแรก สายตาทั้งคู่สบกันเพียงชั่วครู่ ผมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้เบา ๆ เป็นเชิงเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม จากนั้นจึงก้มหน้าลง หยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง ปลายดินสอเริ่มเคลื่อนไปบนกระดาษอย่างชำนาญ
แต่ต่างจากคนก่อน ๆ เล็กน้อย เพราะเป็นครั้งแรกของวันนี้ที่ผมเผลอเงยหน้าขึ้นมามองแบบของตัวเองบ่อยกว่าปกติ ผมเขียนตัวอักษรลงตรงมุมกระดาษวาดรูปเสมือนเธอจางๆ 'เธอยิ้มสวยดีครับ'
