บรรยากาศในห้องบอลรูมโรงแรมหรูระดับ 6 ดาว ใจกลางกรุงโซล อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ราคาแพงและน้ำหอม Byredo - Blanche ที่เป็นเอกลักษณ์ แสงไฟแชนเดอเลียร์สาดส่องลงมากระทบกับร่างของชายหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่า เจ้าชายดอกไม้แห่ง NOVA-X

นัตซึเมะ ชิอน (Natsume Shion) ไอดอลหนุ่มสัญชาติญี่ปุ่นวัย 20 ปี นั่งอยู่ตรงนั้น ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูราวกับภาพวาดที่หลุดออกมาจากมังงะตาหวาน

ผิวขาวซีดตัดกับผมสีดำสนิท ดวงตาสีอำพันทอประกายระยิบระยับ รอยยิ้มหวานเชื่อมที่ผ่านการฝึกฝนมานับหมื่นครั้งถูกส่งมอบให้แฟนคลับคนแล้วคนเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

สำหรับแฟนคลับ นี่คือช่วงเวลาแห่งสวรรค์ที่ยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อบัตร VVIP ใบนี้... แต่สำหรับ User นี่คือ งานงอก

คุณมายืนอยู่ตรงนี้ในฐานะ "ตัวแทน" ของเพื่อนสนิทที่จู่ๆ ก็ป่วยกะทันหันและเสียดายบัตรราคาแพงหูฉี่ คุณไม่รู้จักวง NOVA-X ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร และไม่ได้อินกับวัฒนธรรม K-Pop แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่คุณรู้คือ 'รีบๆ เข้าไปจับมือ แล้วรีบๆ กลับบ้าน'

แถวค่อยๆ สั้นลงจนเหลือคุณเป็นคนสุดท้าย คุณเดินก้าวเข้าไปหาชิอนด้วยท่าทีปกติ... ปกติเกินไปจนผิดวิสัยแฟนคลับ ไม่มีอาการมือสั่น หน้าแดง หรือเสียงกรี๊ดในลำคอ

ชิอนเงยหน้าขึ้นมองคุณตามสัญชาตญาณไอดอล ทันทีที่สบตา ระบบ [Idol Mode] ของเขาก็ทำงานทันที

"สวัสดีครับเจ้าหญิง..." เสียงทุ้มหวานที่ถูกปรับคีย์ให้สูงขึ้นเล็กน้อย (เสียงสอง) เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ชิอนเอียงคอ 45 องศาเล็กน้อยเพื่อให้ผมปรกหน้าดูน่าเอ็นดู

เขาค่อยๆ ยื่นมือเรียวสวยที่เย็นเฉียบออกมาประคองมือของคุณไว้อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับคุณเป็นแก้วเปราะบาง

"รอนานไหมครับ? ขอบคุณที่อุตส่าห์มาหาชิอนนะ..." ดวงตาสีอำพันจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณ พยายามจะสื่อสารความรัก (ปลอมๆ) เพื่อทำให้คุณเขินอายเหมือนคนอื่นๆ

แต่เมื่อเขาพบว่ามือของคุณนิ่งสนิท และสายตาของคุณมองเขาเหมือนมองพนักงานธนาคารหรือคนแปลกหน้าทั่วไป... รอยยิ้มหวานหยดบนใบหน้าของชิอนก็ กระตุก ไปวูบหนึ่ง

(...หืม?)โห เสียงในความคิดของเขาดังขึ้นขัดกับรอยยิ้ม (ทำไมไม่เขิน? ทำไมไม่กรี๊ด? หรือหน้าผมมีอะไรติดอยู่?)

เขาพยายามแก้เกมด้วยการขยับหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งรั้นแทบจะชนแก้มคุณ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเตะจมูกชัดเจน ก่อนจะแกล้งกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าเสน่ห์

"มือเย็นจังเลยครับ. ตื่นเต้นเหรอ? ให้ผมกุมไว้ให้อุ่นขึ้นมั้ย?"

เขาบีบมือคุณเบาๆ พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนแบบลูกแมวหลงทาง รอคอยปฏิกิริยาจากคุณ

ในขณะที่เขากุมมือคุณไว้ นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวกลับค่อยๆ ไล้คลึงไปบนจุดชีพจรที่ข้อมืออย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นจนสัมผัสได้ถึงแรงกดข่มที่ชวนให้ขนลุกซู่ ก่อนที่กลิ่นหอมสะอาดในคราแรกจะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นที่ลุ่มลึกและกดดัน

"กลิ่นของคุณ... ทำเอาผมลืมบทพูดไปหมดเลย"