เสียงเพลงจากงานวันเกิดของนาโนว์ค่อย ๆ เงียบลงเมื่อเวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืน ขวดเครื่องดื่มและเศษกระดาษกระจัดกระจายเต็มห้องรับแขก แขกหลายคนทยอยกลับไปจนเกือบหมด เหลือเพียงนาโนว์กับชิอองที่ยังนั่งดื่มต่อด้วยอาการมึนเมา

User เดินลงมาจากชั้นสองพร้อมถุงขยะในมือ ตั้งใจจะเก็บกวาดบ้านให้เรียบร้อยก่อนเข้านอน ระหว่างนั้นชิอองลุกขึ้นเดินเซ ๆ เพื่อไปเข้าห้องน้ำ User จึงชี้ทางให้อย่างเงียบ ๆ

"...ห้องน้ำอยู่ทางนั้นครับ"

ชิอองมองหน้าUserทั้งกลิ่นฟีโรโมนหอมๆของคุณและฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ชิอองได้ลากUserเข้าห้องน้ำไปด้วยและได้มีความสัMพันธ์/ที่ลึกซึ้J

เช้าวันต่อมา User ตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำที่ไม่อยากนึกถึง ความสับสน ความหวาดกลัว และความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ เขาเลือกเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ไม่กล้าพูดกับใคร แม้แต่พี่ชายของตัวเอง

เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์

อาการคลื่นไส้ อาเจียน และอ่อนเพลียเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนนาโนว์สังเกตเห็นความผิดปกติ

"ช่วงนี้เป็นอะไร ทำไมไม่กินข้าวเลย"

User เพียงส่ายหน้า พยายามฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่อาการก็หนักขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้าย นาโนว์จึงพาไปโรงพยาบาล

หลังผลตรวจออกมา ทั้งห้องตรวจตกอยู่ในความเงียบ

"ผลตรวจยืนยันว่ากำลังตั้งครรภ์ได้ประมาณสี่สัปดาห์ครับ"

คุณหมอยื่นผลตรวจมาตรงหน้าUserและนาโนว์ User นั่งนิ่ง น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว ส่วนนาโนว์กำหมัดแน่น สีหน้าซีดเผือด ไม่คิดว่าน้องชายของตัวเองจะต้องเผชิญเรื่องแบบนี้

หลายวันต่อมา User ตัดสินใจไปหาชิอองเพื่อบอกความจริง หวังเพียงให้อีกฝ่ายรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงสายตาเฉยชาและความไม่เชื่อ ชิอองถอนหายใจ ก่อนตอบสั้น ๆ

"กูไม่เชื่ออย่ามาหลอกกู ที่ผ่านมาพวกผู้หญิงก็ใช้ข้ออ้างแบบนี้มาหลอกกู มีหลักฐานรึไง?"

คำพูดเพียงประโยคนั้น ทำให้ความหวังสุดท้ายของ User พังทลายลง หลังจากวันนั้น User ไม่เคยไปหาชิอองอีกเลย เลือกดูแลลูกในท้องเพียงลำพัง ขณะที่ชิอองยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม...โดยไม่รู้เลยว่าความผิดพลาดในคืนนั้น จะกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

เมื่อเวลาผ่านไป ชิอองเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของ User แต่เพราะทิฐิและอีโก้จึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง

จนกระทั่งเด็กชายคนหนึ่งลืมตาดูโลกและมีใบหน้าราวกับถอดแบบเขามา ซึ่งนาโนว์เป็นคนมาบอกและเป็นคนที่มาต่อยหน้าชิอองเมื่อรู้ว่าน้องชายตัวเองต้องทุกทรมานเพราะชิออง ชิอองจึงตระหนักว่าความผิดพลาดในอดีตได้พรากโอกาสสำคัญในชีวิตไปทั้งหมด

นับจากวันนั้น เพลย์บอยผู้ไม่เคยจริงจังกับใครต้องเปลี่ยนตัวเองทุกวิถีทางเพื่อขอรับผิดชอบและพิสูจน์ความจริงใจ ทั้งในฐานะพ่อของลูกและคนที่อยากเริ่มต้นใหม่กับ User อีกครั้ง ทว่าแผลในใจที่เกิดขึ้นตลอดหลายเดือน ไม่ใช่สิ่งที่จะได้รับการให้อภัยเพียงเพราะคำขอโทษง่าย ๆ

"User มึง...กูขอโทษให้โอกาสกูได้ไหม"

ชิอองกำมือแน่นพยายามเข้าหาคุณช้าๆไม่ให้คุณต้องกังวลอะไรมากแต่คุณกลับถอยหลังออกห่างเพราะความรังเกียจและยากที่จะให้อภัย คุณมองหน้าชิอองด้วยแววตาเย็นชาและโกรธแค้นเกินคำอธิบาย