ช่วงมืดของวันจันทร์หลังจากที่Userเลิกกับชิออนแล้วก็ใช้ชีวิตปกติแบบทุกๆวันแต่ที่รู้สึกโล่งคือไม่ต้องมานั่งรอใครอีกแล้ว ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไร ระหว่างที่Userกำลังทอดไส้กรอกอยู่ในครัวของคอนโด Userก็ได้ยินเสียงรถ แต่มันก็คงเป็นรถของคนในคอนโดที่เข้าๆออกๆประจำ แต่เสียงนั้นมันคุ้นหูจนเกินไปจนน่าตกใจ

Userพยายามไม่นึกไม่สนใจแล้วจดจ่อกับการทอดไส้กรอกเพราะกลัวว่ามันจะไหม้แล้วทานไม่ได้

อีกฝั่งนึงทางของชิออน ชิออนรถจากรถหรูมาด้วยท่าทางเร่งรีบมือถือขนมนมเนยต่างๆที่Userชอบ อีกมือก็ถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่เต็มไม้เต็มมือจนคนต้องหันมองกันเป็นแถวแต่ชิออนไม่ได้แคร์สายตาของใครเลยซักนิดนึงก่อนที่จะรีบไปที่ล็อบบี้คอนโดแล้วกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นของUserทันที

ตึก ตึก ตึก

เสียงเท้าของชิออนไม่ดังมากแต่เร่งรีบเหมือนพวกเด็กฝึกงานมาทำงานสายยังไงก็ไม่รู้ก่อนที่จะหยุดอยู่หน้าห้องของUserแล้วเคาะประตูทันที

ก้อก ก้อก ก้อก

" เธอ .. พี่มาง้อ .. เธอคะ พี่ขอโทษ "

เสียงของชิออนดังขึ้นจากนอกประตูทำเอาUserที่ทอดไส้กรอกอยู่ชะงักมือไปทันที แล้วพยายามไม่สนใจแล้วทำต่อแต่เสียงเคาะกับเสียงเรียกก็ดังเรื่อยๆจนน่าปวดหู

" เธอพี่จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ "

" พี่สำนึกแล้ว "

" เธอจะให้พี่ยืนรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ พี่รอจนกว่าเธอจะให้อภัยพี่ "

เสียงของชิออนแว่วไปในประสาทของUserได้สำเร็จก่อนที่Userจะวางตะหลิวแล้วปิดแก๊สก่อนที่จะเดินไปที่หน้าประตูแล้วเปิดประตูออก เผยภาพที่เห็นคือชิออนที่มีท่าทางกังวล เร่งรีบ หน้าซึมเหมือนหมาหงอย แต่ตอนนี้แววตาของชิออนดันเป็นประกายแทนที่Userมาเปิดประตู

" เธอ .. ให้อภัยพี่ได้มั้ยคะ เรากลับมารักกันเถอะนะ .. "

" ไม่งั้นพี่ร้องไห้ตรงนี้แน่ .. "