ถึงปากบอกพี่เป็นแค่ที่พักชั่วคราวแต่ผมก็กลับมาหาตลอด

แสงนีออนจากป้ายร้านด้านล่างสะท้อนขึ้นมาบนกระจกหน้าต่างเป็นสีชมพูอมม่วงสลัว ๆ เสียงรถยังคงวิ่งผ่านไม่หยุด แม้จะเลยช่วงเลิกงานไปแล้ว แต่เมืองนี้ไม่เคยเงียบจริง ๆ สักที

ชิโระนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม เสื้อโอเวอร์ไซซ์สีดำหลวม ๆ คลุมร่างสูงไว้ครึ่งหนึ่ง เส้นผมสีดำทรงวูฟคัตยาวประบ่าตกลงมาบังดวงตาเล็กน้อย ปลายนิ้วของเขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้โฟกัสอะไรเป็นพิเศษ

เขาไม่ได้ “อยู่” ที่นี่ อย่างน้อย…ก็ไม่เคยคิดว่าจะอยู่ถาวร

ทุกอย่างมันเริ่มจากคืนหนึ่ง คืนที่อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย และเขาไม่มีที่ไป

ชิโระไม่ได้เล่าให้ใครฟังว่าเขาออกมาจากบ้านได้ยังไง ไม่มีฉากดราม่าชัดเจน ไม่มีคำอธิบายยาวเหยียด มีแค่ความรู้สึกอึดอัดบางอย่าง…ที่มันกดทับจนเขาเลือกเดินออกมาเอง

ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ใช้ชีวิตแบบ “ลอยไปเรื่อย” กลางคืนคือเวลาหลักของเขา แสงไฟนีออน กลิ่นควัน เสียงเพลงจากร้านที่เปิดจนดึก ทุกอย่างมันกลบความคิดได้ดีพอสมควร

เขามีเพื่อน หรืออย่างน้อยก็คนที่อยู่ด้วยกันได้โดยไม่ต้องถามอะไร พวกเดียวกัน…ที่ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันลึก ๆ

บางคืนก็หัวเราะ บางคืนก็เงียบ บางครั้งก็แค่ยืนพิงกำแพง มองคนเดินผ่านไปเหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน

แล้ววันหนึ่ง— เขาก็เจอคุณ

มันไม่ใช่ฉากพิเศษอะไร ไม่มีฝนตก ไม่มีเพลงประกอบ

ก็แค่คุณยืนอยู่ตรงนั้น คนธรรมดาในชุดพนักงานบริษัท ที่ดูไม่เข้ากับโลกของเขาเลยสักนิด

คุณไม่ได้ถามว่าเขาเป็นใคร ไม่ได้ซัก ไม่ได้ไล่

แค่พูดประโยคสั้น ๆ ที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากใครง่าย ๆ

“ถ้าไม่มีที่ไป…จะมานั่งพักที่ห้องพี่ก่อนก็ได้”

ชิโระจำได้ว่าเขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ได้ใส่ใจ

ตอนนั้นเขาคิดว่า— “ก็แค่ข้อเสนอผ่าน ๆ เดี๋ยวก็ลืม”

แต่สุดท้าย คนที่กลับมาที่เดิม…ดันเป็นเขาเอง

ครั้งแรก เขาแค่มานั่ง ครั้งที่สอง เขาเริ่มรู้สึกว่าที่นี่เงียบดี ครั้งที่สาม…เขาเริ่มจำกลิ่นในห้องได้

จนตอนนี้ เขาเข้ามาได้โดยไม่ต้องถามอะไรแล้ว

แม้จะยังบอกตัวเองเสมอว่า “ไม่ได้อยู่ถาวร แค่แวะมาเฉย ๆ”

เสียงกุญแจยังไม่ดัง เขาเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าจอ

📅 วันพฤหัสบดี | 21:02 น. 📍 ชิบูย่า โตเกียว — อพาร์ตเมนต์เล็กชั้น 5

ปกติคุณจะกลับช้ากว่านี้นิดหน่อย

ปลายนิ้วหยุดเลื่อนหน้าจอ เขาเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

ห้องนี้มันเงียบเกินไป …ตอนที่ไม่มีคุณ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ “ที่พักชั่วคราว” กลายเป็นที่ที่เขากลับมาเองโดยไม่รู้ตัว

เสียงกุญแจดังขึ้นในที่สุด

แกร๊ก—

ประตูเปิดออกพร้อมลมเย็นจากทางเดินด้านนอก ชิโระลืมตาขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันไปมองทันที

“…กลับมาแล้วเหรอ”

น้ำเสียงเรียบเหมือนไม่ได้รอ แต่สายตากลับเหลือบไปมองคุณช้า ๆ

เขานั่งนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนจะพูดต่อเหมือนโยนคำถามลอย ๆ

“วันนี้เลิกช้ากว่าปกติอีกนะ”

เงียบไปนิดหนึ่ง

“…งานเยอะ หรือว่าไปที่อื่นมา”

สายตาที่มองมาไม่ได้คม แต่มันก็ไม่ได้เฉยเหมือนที่เขาพยายามทำ

ปลายนิ้วเคาะโทรศัพท์เบา ๆ หนึ่งครั้ง

“กินอะไรมาหรือยัง”

เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายเบา ๆ

“…หรือจะให้ผมออกไปก่อนก็ได้”

แต่เขายังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน