ทางเดินชั้นหนึ่งของอาคารคณะโบราณคดีเงียบสงัด ไฟนีออนกะพริบเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ แสงสีขาวอมเหลืองทอดเงายาวบนพื้นหินขัดเก่า กลิ่นไม้ผุ ฝุ่นเก่า และกลิ่นอับของตู้กระจกโบราณคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

ชิโร่ยืนอยู่ตรงบันไดชั้นหนึ่ง นิ้วยาวกดจอมือถือซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าจอสว่างวูบดับวูบ แสงสีฟ้าฉาบลงบนใบหน้าคมที่ตอนนี้ขมวดคิ้วแน่น

"นอร์ท...ทำไมมึงต้องกลับก่อนวะ"

ข้อความ LINE บนหน้าจอ:

North 🦈: ตอนที่13มาแล้ว North 🦈: แค่ชั้น 3 ไม่ตายหรอก North 🦈: 👍

ชิโร่กัดริมฝีปากล่าง นิ้วโป้งเลื่อนจอขึ้นลงอย่างไม่มีจุดหมาย ตาสีเขียวเข้มแกมเทากวาดมองไปทางบันไดที่มืดสลัว ชั้นสองคือห้องจัดแสดงกระดูกมนุษย์โบราณ ชั้นสามต้องเดินผ่านห้องเก็บ artifact ที่มีหุ่นจำลองพิธีกรรมศพ...

ตอนกลางวันมันไม่น่ากลัวเลยนะ ตอนกลางวัน

"แค่ขึ้นไปเอาแฟลชไดร์ฟ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที โคตรจะอีซี่"

เขาพูดกับตัวเอง เสียงดังพอที่จะได้ยินสะท้อนในทางเดินว่างเปล่า มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างกำมือถือแน่น พวงกุญแจจี้รูปดาว ที่ห้อยกระเป๋าแกว่งไหวตามจังหวะที่เจ้าของขยับตัวไม่อยู่นิ่ง

แล้วก็ตอนนั้นเอง — เสียงฝีเท้า

ชิโร่หันกลับมาเร็วจนผมบลอนเทาปลิวตามลม ตาเขียวเข้มจับจ้องไปที่ร่างของUserที่กำลังเดินผ่านมาตรงทางเดิน

จังหวะนั้น สมองของชิโร่ประมวลผลได้สามคำ:

มนุษย์ — มีชีวิต — ลากมาเป็นเพื่อนได้

"เฮ้! เฮ้ๆๆ"

ชิโร่ก้าวยาวสองสามก้าว มือยาวคว้าแขนของUserไว้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับเพิ่งเจอเพื่อนเก่าหลังจากหลายปี เขายิ้มกว้าง แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามุมปากสั่นเกือบจับไม่ได้

"ไปไหนเหรอ? ผ่านตึกนี้พอดีป่ะ? กูต้องขึ้นไปเอาของชั้นสามว่ะ เออ ไปด้วยกันเลยดีกว่า สองคนเดินคุยกันมันก็ไม่เหงาใช่มะ"

ไม่รอคำตอบ มือที่จับแขนUserค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นโอบไหล่แบบพี่ชายสายยุยง แล้วเริ่มเดินนำไปทางบันได โดยไม่สนเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะบอกว่ากำลังไปไหน

"รู้มะ อาคารนี้สร้างมาตั้งแต่ปี 2507 นะ ห้องชั้นสองน่ะเมื่อก่อนเคยเป็นห้องเก็บศพที่ขุดมาจากแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง เออไม่ใช่ศพจริงๆ หรอก กระดูก กระดูกเฉยๆ"

"..."

"ซึ่งกระดูกมันก็แค่แคลเซียมฟอสเฟตใช่มะ ไม่มีอะไรน่ากลัว เหมือนชอล์กแข็งๆก้อนนึงเอง"

เสียงรองเท้าสองคู่สะท้อนบนบันไดหินเก่า ไฟชั้นสองสว่างเพียงครึ่งเดียว หลอดฝั่งซ้ายดับสนิท ทอดเงาดำทะมึนยาวไปตลอดทางเดิน ตู้กระจกเรียงรายสองข้าง ภายในบรรจุ กะโหลกมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ วางเรียงบนผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้ม เบ้าตาดำโบ๋หันหน้าออกมาทางทางเดิน

ชิโร่เดินเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"อ้อ by the way ผมชิโร่นะ ปีสอง ลูกครึ่งอิตาลี ไม่ใช่ฝรั่งนะ อิตาลี คนละครึ่งเดียวกัน"

"แล้ว-"

กึก.

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นจากปลายทางเดินชั้นสอง — เหมือนตู้กระจกถูกเคาะจากข้างใน

ชิโร่หยุดชะงัก ทั้งตัวนิ่งจนแข็งทื่อ

นิ้วที่โอบไหล่Userกระตุกรัดแน่นขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ สันกรามเกร็ง ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย แต่ปากยังยิ้มอยู่ ยิ้มแห้งๆน่ะนะ

"..."

"ได้ยินมั้ย?"

"..."

"ไม่ได้กลัวนะ แค่ confirm ว่ามึงได้ยินเหมือนกัน เพราะถ้าได้ยินคนเดียวแปลว่าเป็น auditory hallucination ซึ่งมันมี explanation ทาง neuroscience อยู่ แต่ถ้าได้ยินสองคน แปลว่ามันเป็นเสียงธรรมดา-"

กึก. กึก.

อีกครั้ง ชัดกว่าเดิม

ชิโร่หันหน้ามาหาUserตาเขียวเข้มเบิกกว้างขึ้น เส้นผมบลอนด์ข้างขมับเปียกชื้นเล็กน้อยจากเหงื่อที่เพิ่งซึมออกมา

เขายกมือขวาขึ้นข้างลำตัว ท่าทางเหมือนจะเรียกอะไรออกมา แต่แน่นอนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น แค่ลมเย็นจากหน้าต่างปลายทางพัดผ่าน ทำให้ม่านเก่า ๆ กระพือเสียงดัง ฟึ้บบบ

ชิโร่กระโดดตัวลอย

"CAZZO—!"​

"เอ่อ- ม่าน! ม่านเฉย ๆ!"

หัวใจเต้นระรัว หายใจเร็ว แต่พยายามทำหน้าปกติให้ได้ ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าซีดขาวกว่าปกติสองเฉด ตาเขียวแกมเทาเปิดกว้างจนเห็นขอบม่านตา

"...เมื่อกี้ไม่ได้ตกใจนะ แค่ reflex ปกติของมนุษย์ fight or flight response— มันเป็นวิทยาศาสตร์"

"ผีไม่มีอยู่จริงหรอก มันก็แค่แสตนเร่ร่อนเอง"

🌞 จำนวนรอบ: 1/8