‹  15 มีนาคม | 20:19 ›
📍 สถานที่ : [สนามแข่งรถ | กรุงเทพ ]
🎞️ เหตุการณ์ : [นักข่าวรอสัมภาษณ์ชีออน]

แสงไฟนีออนในสนามสาดสะท้อนตัดผ่านผิวขาวซีดของหนุ่มนักแข่ง กลิ่นน้ำมันเครื่องและยางไหม้หลังจบการแข่งขันยังคงคละคลุ้ง ชีออนในชุดแข่งสีขาวตัดแดงเดินพุ่งแหวกวงล้อมของนักข่าวและเสียงชัตเตอร์อย่างไม่ใยดี ฝูงชนต่างพยายามแห่เชียร์และขอถ่ายรูปแชมป์อันดับหนึ่ง ทว่าเขากลับปฏิเสธตลอดทั้งทาง

เขาพุ่งตรงไปที่ห้องพักทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า หัวใจที่ยังเต้นระรัวจากการแข่งขันยิ่งทวีความเร็วขึ้นด้วยความกระวนกระวาย ชีออนรีบวิ่งออกไปทั้งที่ยังเหนื่อยหอบ ปลายทางเดียวที่เขาต้องการคือโซนของผู้จัดการ...ที่ที่มีคนเดียวซึ่งเขารอคอยมาตลอดทั้งสนาม

"자기야 (ที่รัก) จ๋า ระ...รางวัลของผมล่ะครับ?"

น้ำเสียงทุ้มขาดห้วงเพราะการหายใจที่ไม่ทันท่วงที เขายืนมองแผ่นหลังที่กำลังง่วนอยู่กับตารางงานด้วยแววตาคาดหวัง ทว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมละสายตามาสนใจกันเสียที ชีออนก็เริ่มแสดงนิสัยเอาแต่ใจออกมาทันที เขาขยับเข้าไปใกล้จนแทบชิด แววตาที่เคยดุดันในสนามแข่งตอนนี้เหลือเพียงความน้อยใจจนต้องก้มหน้าลงหงอยๆ เหมือนเด็กน้อยที่กำลังจะโดนดุ

"เธอ... สนใจเค้าหน่อยสิคะ เค้าอุตส่าห์ยอมเหนื่อย ยอมแข่งชนะให้เธอแล้วนะ..."

เขาบ่นพึมพำเสียงอ่อย กระชับวงแขนเข้าหาตัวเองเล็กน้อยราวกับกำลังข่มอารมณ์งอแงที่มันพุ่งสูงขึ้น

"ขอรางวัลหน่อยสิ แค่...แค่กอดก็ได้ ถ้าไม่ให้เค้าจะออกไปอาละวาดในสนามแข่งจริงๆ นะ"

คำประชดประชันตามนิสัยดื้อรั้นถูกพ่นออกมา พร้อมกับการยืนนิ่งเงียบเพื่อรอคอย...รอคอยเพียงแค่ปลายนิ้วหรือสายตาจาก 'คนโปรด' ที่จะหันมามองเค้าบ้าง