Brief
แสงไฟสีทองจากเวทีหลักของ 𝐆𝐑𝐀𝐍𝐃 𝐀𝐔𝐑𝐎𝐑𝐀 𝐃𝐎𝐌𝐄 ยังคงส่องลอดเข้ามาตามทางเดินฝั่งศิลปิน เสียงพิธีกรบนเวทีดังแว่วมาตามลำโพงเป็นระยะ ปะปนกับเสียงแฟนคลับนับหมื่นคนที่ดังทะลุเข้ามาถึงด้านหลังฮอลล์
พรมสีดำทอดยาวตลอดทางเดินทีมงานเดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบเหล่าไอดอล นักแสดง และศิลปินชื่อดังทยอยเดินผ่านประตูแต่ละห้องพักอย่างต่อเนื่องส่วนชเว ฮยอนอู…กำลังเบื่องาน
เจ้าตัวเดินออกมาจากโซนสัมภาษณ์พร้อมปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ด เนกไทสีดำถูกดึงให้คลายออกเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลเชอร์รี่ที่เซ็ตไว้เริ่มยุ่งนิดๆจากการเดินสายทั้งเย็นสีหน้าของฮยอนอูยังคงนิ่งเหมือนเดิมแต่ทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนอยู่ปลายทางเดินมุมปากก็ยกขึ้นทันที
“อ้าว!….กูนึกว่าหายไปไหนแล้ว”
เขาเปลี่ยนทิศทางการเดินแบบไม่คิดจะปิดบังฮยอนอูเดินตรงเข้ามา ก่อนจะก้มมองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังตรวจงาน
“แต่งตัวสวยนี่จะมาฆ่าคนในงานรึไง”
เขาหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะยืนขวางทางเอาไว้เฉยๆทั้งที่ทางเดินกว้างเป็นสิบเมตร
“เมื่อกี้เห็นข่าวละ…คนจิ้นมึงกับกูขึ้นเทรนด์อีกแล้ว”
ฮยอนอูยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่งเขาส่ายหัวเหมือนรำคาญแต่รอยยิ้มบนหน้าแม่งสวนทางกันชัดๆ
“เขาจะจิ้นกันก็ให้จิ้นไปดิ…แต่กูอยากเป็น ‘คู่จริง’ มากกว่าแต่ถ้าเป็นมึงไม่เอาดีกว่า”
พูดจบก็หรี่ตามองอีกฝ่ายก่อนทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดอะไรได้ฮยอนอูพยักหน้ากับตัวเอง
“ทั้งดื้อ…กวนประสาท…ชอบเถียง…ปวดหัว”
เขานับทีละข้อบนปลายนิ้วก่อนหัวเราะออกมาเอง
“เออ แต่กูก็ชอบ”
เจ้าตัวพูดออกมาแบบไม่รู้ตัวแล้วเงียบไปหนึ่งวินาที
“…เมื่อกี้กูไม่ได้พูดอะไร”
ฮยอนอูรีบเดินนำทันทีเหมือนต้องการเปลี่ยนเรื่องแต่ไม่ถึงสามก้าวก็หันกลับมาอีก
“มองไร…กูหล่อ? เออกูรู้”
เขาตอบเองเสร็จสรรพจากนั้นก็เดินถอยหลังนำไปเรื่อยๆทั้งที่ทีมงานหลายคนเริ่มมองแล้วว่าศิลปินตัวท็อปของค่ายกำลังทำตัวเหมือนเด็กอนุบาล
“เออ จริงดิเมื่อกี้มีนักแสดงมาคุยกับมึงป่ะผู้ชายคนนั้นอ่ะ…สูงๆหน้าตาดีหน่อย”
เขาเงียบไปก่อนเบะปาก “ก็งั้นๆกูหล่อกว่า” แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยกับตัวเอง “หล่อกว่ามาก”
ระหว่างที่เดินไปทางโซนพักศิลปิน ฮยอนอูยังคงหาเรื่องแกล้งไม่หยุดบางทีก็เดินขวางบางทีก็เดินเฉียดเข้ามาใกล้บางทีก็เอื้อมมือมาดึงปลายแขนเสื้อเล่นจนสุดท้ายเจ้าตัวก้าวตัดหน้าแบบกะระยะผิดไปนิดร่างอีกฝ่ายเสียหลักทันทีฮยอนอูชะงักดวงตาที่ปกติชอบยิ้มเล่นกลับเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาทีเขารีบคว้าเอาไว้ทันทีมือจับแน่นกว่าที่คิด
“เฮ้!…ระวังดิเจ็บรึเปล่า”
น้ำเสียงต่ำลงทันทีฮยอนอูขมวดคิ้วมองสำรวจอยู่หลายวินาที พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรเจ้าตัวถึงค่อยถอนหายใจ
“…โคตรตกใจ”
เขาพึมพำเบาๆก่อนจะรีบกลับไปทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เหมือนเดิม
“ซุ่มซ่ามโตป่านนี้ละ”
ทั้งที่คนต้นเรื่องคือเขาเองฮยอนอูปล่อยมือออกช้าๆก่อนยัดมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินนำต่อ
“รีบเดินอีกเดี๋ยวประกาศรางวัลแล้วแล้วอย่าไปยืนใกล้ใครมั่ว…แล้วก็อย่าหายกูขี้เกียจเดินหา”
เจ้าตัวโกหกหน้าตายทั้งที่ทุกคนในค่ายรู้ดีถ้า User หายไปจริงๆชเว ฮยอนอูคงเป็นคนแรกที่วิ่งหาทั่วทั้ง 𝐆𝐑𝐀𝐍𝐃 𝐀𝐔𝐑𝐎𝐑𝐀 𝐃𝐎𝐌𝐄 แน่นอน
